Myth , Dziennik Superbohatera 07.02.12 Wtorek

Ośmiomilowymi krokami zbliża się egzamin na prawo jazdy abym mógł jeździć MythMobilem. Choć mam bardzo dużo obaw, mam nadzieję że się uda. Pomijam nudne lekcje i przechodzę od razu do przeprosin bo moje posty są ostatnio kiepskie bo ten potworny egzamin. ale obiecuje że od czwartku się poprawię, będę jak feniks z popiołu, jak golem z kamienia, jak kaczka z papieru ... zobaczycie że będzie lepiej :) A tak poza tym, wróciłem wcześniej do domu , położyłem się spać o 16:00 bo źle się czułem i obudziłem się o 19:00 ... tak wiem ... ale regeneracja trwa. A poza tym ostatnio się odchudzam i metabolizm waruje.

Piosenka dnia :


dobranoc :)

AstroGirl, Dzienniki Superbohaterki 7 lutego 2012

Jakoś wpół do pierwszej na Kanale Pierwszym Polskiego Radia opowiadali o giełdach, bańkach spekulacyjnych, nagłych spadkach na rynku papierów wartościowych i innych bardziej jeszcze zaawansowanych rzeczach. Pomijając długie tyrady tego, co wykraczało poza moje możliwości rozumowania, moją uwagę przyciągnęła informacja o FaceBooku. Webowy gigant postanowił w tym roku wejść na giełdę i (jakoś tam za pomocą nie znanych mi mechanizmów) zarobić co najmniej kilka milionów na 5%-owym udziale. W związku z tą informacją goście rozstrząsali, jakim właściwie sposobem ów portal społecznościowy może być wyceniany na 100 miliardów dolarów i warty milionowych inwestycji rozwojowych (oprogramowanie, monitorowanie bezpieczeństwa, uprzykrzanie życia użytkowników za pomocą innowacji...), skoro jest to przecież kruchy rynek internetowy. Jeszcze kilka lat temu MySpace mógł się pochwalić 400 milionów zarejestrowanych, a teraz został całkiem przygnieciony przez FaceBooka. Po FB z kolei nikt zbyt wiele nie oczekiwał jeszcze 6 lat temu i analogicznie za kolejnych 6 lat to on może zostać zapomniany. Po co więc robić coś, rozwijać i inwestować, skoro i tak interes już się właściwie zwija?
No tak, bo przecież ludzie w ogóle nie przywiązują się do serwisów społecznościowych, nie budują tam swoich społeczności, nie reklamują się na pewnych konkretnych stronach podkręcając ich popularność! Są w stanie każdego dnia rzucić wszystko, skoczyć na nową nowinkę i zapomnieć. Nawet takie zżycie się z Internetem, jakie osiągnęło Google i Torrent nie ma tak naprawdę żadnego znaczenia i warto tracić czas na dywagowanie, że pewnie już jutro one i FaceBook przestaną istnieć - prawda?
Na zakończenie artykułu pani redaktor podała adres do swojej strony internetowej. Co ciekawe - nie na FaceBooku, do zwykłej. Do FaceBooka podała za dziesięć minut, po kolejnym artykule.

A swoją drogą może mi ktoś wyjaśnić, jakim cudem dzisiaj każdy ma fejsbuka, skoro nadal około 30% użytkowników używa Explorera, który go nie obsługuje/obsługuje bardzo niechętnie?

No dobrze, zmiana tematu. Dzisiaj niespodziewanie znów przyszła moja mała uczennica. Niespodziewanie, bo już sobie powłączałam kilka okienek z tekstami do Tego dziwnego uczucia i miałam zamiar zacząć pisać nieco wcześniej niż o 1:00 w nocy (bodajże 16:00 była). No i, pomimo że przeważnie nie wykorzystujemy komputera do nauki matematyki (choć zajęcia stały się bardzo interdyscyplinarne*), to jednak po pewnym czasie zaczęła się nim interesować. I, co gorsza, okienkami, które zajmowały w końcu ponad połówę wszystkich otwartych, czyli tym moim opowiadaniem fanfikowym. Co gorsza, bo dziewczynka nadzwyczajne ma ciągoty do odczytywania wszystkiego, co uwiecznione za pomocą liter. Opowieść naszpikowana terminami naukowymi, kosmitami i innymi pstrokatymi dziwnościami nie jest bynajmniej do dzieci przeznaczona, no ale na zamykanie wszystkiego nie było już czasu, wszak pięciu rąk nie mam. Trafiła jednak na w miarę "bezpieczny" fragment z dyskusją o dziwacznej strukturze pewnego statku kosmicznego, więc obroniłam się jedynie zakłopotana odpowiedzią, że Czytam na pytanie, czy czytam czy piszę, i zaryzykowałam.
I nawet mogłabym pozostać przy tym kłamstewku, bo mała nie dociekała, tyle że... Cóż, zawsze kiedy wpadam w sytuację, kiedy ktoś po raz pierwszy czyta mój tekst ogarnia mnie niepowtarzalna i podejrzana mieszanka lekkiego chichotu i paniki. Myślałam co prawda, że znudzi jej się po pierwszej lokacji ponadwymiarowej - przy o wiele bardziej, zdaje mi się, standardowo skonstruowane opowiadanie filmowe Złoty kompas, które niedawno dorwałam, dość szybko znudził jej się głos - tymczasem myliłam się. Doprawdy, spodziewałam się wszystkiego..! a ją ledwo szło oderwać! Ależ, pewnie uprzedzę sugestię czytelnika, że to pewnie towarzysząca nam magia matematyki pchnęła ją tak zdecydowanie w obszary języka polskiego, ale myśmy już miały za chwilę wychodzić, żeby ją odprowadzić XD I się zachwycała, że naprawdę fajnie się czyta, że ten naukowiec taki śmieszny, że dużo trudnych słów i imiona dałaby inne, ale ciekawe.
No zbaraniałam. To dopiero było dziwne uczucie!
Hehe, najlepsze było jej pytanie... jaka będzie okładka. Bo ona dałaby obrazki twarzy (tylko) w najciekawszej scenie książki. I że to zaciekawiałoby wszystkich kandydatów na czytelników na tyle, że od razu rzuciliby się do kas :D Hmm, wtedy zajęłam się tłumaczeniem jej, że na takiej okładce z samymi twarzami nie byłoby przecież wiele widać. Teraz jednak pisząc tekst zastanowiłam się nad określeniem najciekawszej sceny. Jest (będzie) tylko jedna taka, zdecydowanie, ale nie mogłabym jej dać na okładkę, bo z pewnego względu byłaby nienarysowywalna, a z drugiej... to byłby mega spoiler!
Ja bym dała pewnie czarne kontury na tle nieba - zawsze tak robię:



Czyli pierwsza scena :) Dobra, zabieram się za ostatnią...

Na koniec - dowcip-cytat natchniony filmem Comando:

Bohater kontra antybohater. Ten drugi mierzy do pierwszego z pistoletu.
- Wiem, że nie masz zamiaru do mnie strzelać - mówi ten dobry wychodzą odważnie z ukrycia. - Marzysz o walce wręcz. O tym, żeby rzucić wbić mi ten wielki nóż w plecy patrząc mi prosto w oczy...

P.S. A nową superbohaterską obserwatorkę zauważyłam, Myth, tylko akurat nie dysponowałam wtedy szampanem i zapomniałam XD Ciekawe, jak często do nas zagląda...

____________________
*Tak, można to tłumaczyć jako pozbawione jakiejkolwiek dyscypliny :)

Myth , Dziennik Superbohatera 06.02.12 Poniedziałek

Astrogirl chyba tego nie zauważyła ale mamy już dwóch obserwatorów ! łu hu hu je je je ! Bombastycznie ! Jeszcze trochę i będzie trzech ! Ale już można uznać że osiągnęliśmy sukces :)

Kolejny dzień w którym nie nie przydarzyło się nic superbohaterskiego, zwykły szary poniedziałek, co prawda nie chciało mi się iść na pierwsze dwie lekcje, z kolei trzeciej nie było, na angielskim to oczywiście nikt inny tylko ja ... potem nie miałem lekcji, a potem dwa polskie z Tą której imienia nie wolno wypowiadać i nie wolno się jej rzucać w oczy. Wróciłem do Tajnej Siedziby, i w sumie w momencie gdy wchodziłem musiałem wychodzić na jazdy. Odziwo po długiej przerwie szło mi bardzo dobrze. Na łuku to od razu za pierwszym razem mi wyszło ! To było dziwne :) a potem na mieście to za każdym razem światła zmieniały mi się na czerwone ! A gdy wyjechaliśmy na autostradę to wszyscy mi z drogi zjeżdżali ... nie mogłem nikogo wyprzedzić :( tzn nie pozwolono mi .... Później KFC z Patrycją - Patrycja ma egzamin 15 lutego . A tak poza tym to zauważyłem że dziś wszyscy strasznie wcześnie poszli spać . Ja chyba też pójdę ...

Piosenka dnia (jakoś tak dzisiaj się nią chwaliłem bo to moja ulubiona) :


dobranoc

AstroGirl, Dzienniki Superbohaterki 6 lutego 2012

Miałam poopowiadać, jak w ostatnią środę, tj. 1 lutego, wzięłam się za zabawę z formatowaniem blogu. O tym, jak wymyśliłam sobie złożoną strukturę trójdzielną strony (header, wpisy + menu) i o tym, jak na drodze do pełnej harmonii i szczęścia stanęły mi fochy jakiegoś nawiedzonego div'a, a właściwie div'ów. O tym, jak od 23 bodajże do 4 rano nie mogłam się nadziwić, czemuż to, ah czemuż wystarczy w opcjach style zmienić ramkę w "ułamkowy" float, aby div container zwijał się przed nimi zamiast je zawrzeć i robił mi wstyd między ludźmi. O tym, że robiłam nie jedno, żeby jakoś to się zaczęło zachowywać (jeszcze więcej div'ów, tabelka...). I o tym wreszcie, że następnego dnia Super Informatyk oświecił mnie, że to normalne (no dobra: typowe XD), kiedy nie podsumujemy użycia float'ów poleceniem <div style="clear: both">...
Miałam poopowiadać, ale ostatecznie stwierdziłam, że to jednak zbyt nudne, niszowe i (jak być może powiedziałaby Kitina) lamerskie (cokolwiek to słowo naprawdę znaczy).
Dodam tylko, że to, za co z tak wielkim zaparciem wzięłam się wczoraj, skończyło się jednak rzeczywiście na opcji czyszczącej. Miało być A macie teraz za swoje! i tabelki, ale jak zobaczyłam różnicę, to...

Dobra, kończymy temat. Nie ważne.

Program pierwszy telewizji polskiej dzisiaj mnie zaskoczył! Był teatr! Naprawdę! O tytule Komedia romantyczna. Gorzej, że na tym zaskoczenia się nie skończyły, bo jego poziom istotnie odbiegał od wspominanych przeze mnie niegdyś poprzedników.

Odbieganie poziomu polegało na tym, że wartość logiki przypominała sinusoidę (zmienną w czasie t) - bywało, że cieszyło to, co mówili i robili aktorzy, chciało się podążać za tym, co się aktualnie działo i dowiadywać o tym, co będzie za chwilę, bywały pomysły i dialogi, że nawet pozwolę sobie ich aproksymację przytoczyć:

Dialog głównego bohatera z osobą trzecią, która nie ma pojęcia, że dziesięć minut temu odbyła się skomplikowana lekcja wychowania do życia w rodzinie:

- Bo ty wiesz... jakby... nie masz skarpetki jednej. Prawej konkretnie...
- A, tak. Bo to świadoma akcja jest.
- Akcja?
- Tak. Astymetria. Symetria jest dla naiwnych. Symetria, geometria, matematyka, ten cały czwarty... wymiar... Rezygnuję z tego.
- A, rozumiem. Odcinasz się. - Podziw. - Ostro...

I krótkie oznajmienie:

- Ty to napisałeś? - Z zachwytem zauroczenia. - Słuchaj... Ty jesteś zupełnie nienormalny.

Ale bywały też cykliczne przypadki kompletnego włażenia pod zero, jak przykładowo te ostatnie sceny z oświadczynami, że siedzi sobie kilka osób przy stole i mamrocze, jedna na niego wskakuje, też się oświadcza... Po chwili nie chce się wtedy ani słyszeć, ani widzieć, tylko czeka się aż minie to niezbędne ½ π czasu i akcja znów zacznie jakoś wyglądać.
Generalnie więc wszystkiego było za mało/trochę nie celnie - poczucie humoru niekiedy bystre i absurdalne, a niekiedy jedynie chaotyczne próby takowego. Niekiedy naprawdę mamy wyśmiewanie niewiary, wstrętu i ślepoty na to, co miało się kochać i propagować, a niekiedy wszystko dzieje się tak sobie i w najlepszym przypadku domyślamy się, że ta sytuacja by była dobra do tego typu zabiegu. Bo ja nie mam wątpliwości - miało być o tym, że człowiek, który tworzy scenariusze do komedii romantycznych i śpiewa piosenki, że Na smutki i na złe dni miłość pomoże ci, nawet słabo kryje się z tym, że traktuje je tylko jako tani kicz dla mas. Że miłość to dla niego tylko slogany, którymi sam gardzi, bo jego samego spotkało rozstanie. Że już nie rozróżnia kiczu od prawdy. Że... No właśnie - wszystko co mogłabym powiedzieć dalej byłoby już tym, co mógłby przynieść ten temat, a nie to, co faktycznie zobaczyłam w filmie. Czy raczej: poczułam. Bo poczułam wyjątkowo mało.
Tak więc strzeżcie się napisu Premiera przy teatrach. Ja będę.

A teraz: kot, którego znalazła dzisiaj przypadkiem moja siostra (nie, ona nie jest superbohaterką) i który najwyraźniej należał do piątego Doctora :)



Nic innego nie przychodziło mi do głowy niż:

Myth , Dziennik Superbohatera 05.02.12 Niedziela

Przenieśmy się z akcja od razu na targi , człowieków jakoś mniej, stoisko nam się rozleciało, tzn banner spadł komuś na głowę ale to się nie liczy bo mnie nie było to nie mogłem uratować go, tzn wszystko jest dobrze tzn chyba żyje, z resztą nie ważne bo podobno stary był/jest . Ogólnie to załatwiłem numery jakichś dziewczyn dwóm kolegom. A gdy sobie załatwiałem do Agaty to wleciał kolega i powiedział że kolejne sobie załatwiam i że tamte powinny mi starczyć i się rozmyśliła :) ale to nic . Po długich pertraktacjach dostałem od takiej jednej Pani taki fajny kubek, od kogoś tam innego smycze, sporo długopisów i czegoś jeszcze ale nie wiem gdzie to wsadziłem :)

Opowiem o procesie zdobywania numerów dla kolegów. Musiałem rozdać masę ulotek obcej szkoły wszystkim dookoła w jak najkrótszym czasie :) ulotek było 400, poradziłem sobie w minutę ... nie, nie użyłem super mocy - pomogli mi bezdomni :D przynajmniej będą mieli ciepło :) Dołączyliśmy się też do jakichś dziewczyn co niosły transparent i one coś tam krzyczały "uwolnić farbę" a my rozdawaliśmy ulotki naszej szkoły, a potem wepchnąłem im się w zdjęcie z ulotkami mojej szkoły :) Jak wracałem do domu bezdomny mnie zaczepił i wyzywał że czapki nie noszę .

Piosenka dnia :


dobranoc ;)

AstroGirl, Dzienniki Superbohaterki 5 lutego 2012

Najpierw od samego rana (tj. 11:00) sprzątam tacie warsztat, zmywam parę garnków, ratuję budynek przed zawaleniem (później okazało się, że miał być na wyburzenie, ale, yyym, nie ważne), odbywam kolejny odcinek korepetycji z córką znajomej mojej mamy (Więc jak policzyć różnicę pomiędzy tymi cenami?, Odjąć 10000 od 8468?, No dobrze, ale wtedy ci wyjdzie liczba ujemna., To dodać..?), jem obiad, znowu zmywam i jak już dochodzę do ostrożnego wniosku, że chyba nikt już przez jakiś czas nie będzie nic ode mnie chciał, to wtedy zauważam, że siostra znowu zajęła sobie "na chwilę" komputer.
No dajcie spokój! Nie mogłoby się to jakoś inaczej złożyć, że ona się za to weźmie wcześniej niż wtedy, kiedy ja już mam wolne..? Już drugi dzień to samo. Ja wiem, siostra się musi uczyć, a ja chwilowo nie, ale nie mogłaby robić tego jakoś... inaczej? Grzecznie potaknąć na demolkę jej chłopaka-sieroty, który zepsuł kilka komputerów, a kolejnego, który niedawno ściągnął (wtedy, co wojowałam z klawiaturą) nie potrafi podłączyć modemu, a u mnie przesiadywać cały dzień z dowolnie długimi przerwami, w których nawet w stan wstrzymywania go nie przełącza?

No i tak siedzę sobie obok, tu książkę poczytam, tu kota zagrzeję... Może jak kiedyś nie dysponowałam komputeryzacją, to robiłam więcej na papierkach, które teraz z lekka są zaniebdane, ale przy siostrze i tak nic nie zrobię (a z pokoju wygonić jej w ogóle nie mogę, bo będzie z nim spać, jak ja XD), więc w zasadzie tylko czekam. W głowie snują mi się plany, że lada chwila, lada dzień rzucę się na To dziwne uczucie, na formatowanie bloga, na którego niedawno (29 stycznia) zgodził się niespodziewanie Capitano Senseschi () albo na parę kolejnych fragmentów dla niego, a tymczasem tylko czekam i czekam...

Z tego wniosek, że jedynym sposobem na zrobienie czegoś będzie regularne powtarzanie akcji ze środy, kiedy wściekałam sie na blogowe div'y (hmm, może jutro szerzej o tym napiszę...) ni mniej ni więcej, tylko do 4:00 rano - skoro jestem na tyle niepokonana, żeby do tego przeżyć niespodziewaną pobudkę o 8:00 tego samego dnia, to dam radę i teraz. Zwłaszcza że Księżyc w pełni i w ludziach budzą się wilkołaki i programiści...
Nie będę więc już dłużej dywagować, tylko od razu przechodzę do rzeczy.

Jeszcze tylko coś od siostry, która oczywiście nie jest superbohaterką:



I piosenka:



I spadam.

AstroGirl, Dzienniki Superbohaterki 4 lutego 2012

Było dla mnie niedawno niezłym szokiem, że mój kolega z uczelni, Bodzio the Flashman, leży od paru dni w szpitalu. Oczywiście, że jest superbohaterem - ja się ze zwykłymi ludźmi przecież nie zadaję (nie licząc rodziny). Mózgowcem, który rządzi we Flashu, aplikacjach webowych i mobilnych (w których wymiata bardziej niż Nimbus 2000!), bawi się najnowocześniejszym sprzętem i kul się nie ima. Tylko że jakoś guzkom w górnych częściach jego kręgosłupa, o których ogólnie opowiedział mi Super Informatyk, nie robi to różnicy i bez pomocy sprawnej ręki chirurga dalej nie pojedziemy :(
Dzisiaj właśnie trafiło mi się go odwiedzić w towarzystwie Super Informatyka i jak zwykle nie popisałam się męstwem w starciu ze sterylnymi szpitalnymi realiami. W szpitalach byłam dotychczas tylko dwa czy trzy razy w życiu i to bynajmniej nie jako rezydent. Co prawda ten akurat jego przykład nie był szczytownym osiągnięciem w tej dziedzinie i niektóre elementy znacznie odstawały od doskonałości (przykładowo szatni wcale nie było w szatni), jednak ja i tak dostawałam drgawek na widok kroplówek i wędrujących gdzieniegdzie lekarzy. Bodzio pomimo spędzenia tutaj aż kilku dni (badania, badania, badania...) i kilku plamek na rękach (jak wyżej) trzymał się na szczęście lepiej niż ja, nie wspominając o tym, że bardzo pozytywnie zadziała na niego obecność moja i kolegi (a do tego jego mamy, która w efektownym stylu złamała szpitalne zakazy i stała przy nim jednocześnie ze mną :] ). Dowiedzieliśmy się wtedy między innymi, że operacja nie jest rutynowa, a wręcz bardzo wyjątkowa i delikatna, i odbędzie się w środę. Jejku, superbohaterstwo superbohaterstwem, ale ja się boję.
Bodzio, trzymaj się! Życzę ci jak najlepszego przejścia przez to wszystko i smacznych śliwek. Jeszcze nie raz uratujesz świat! :D

Czy media pożegnały się wreszcie z banalnym i nieobcym nikomu "problemem" ACTA? Nawet siostra, która nie jest superbohaterką i obce jej jest interesowanie się szerszą wiedzą na temat gorących problemów społecznych wiedziała, że w pierwowzorze nie chodziło o Internet (przynajmnie nie bezpośrednio), a najbardziej o przetrzepanie skóry... producentom "nielegalnej" odzieży, znaczy: takiej która bezprawnie podszywa się pod wartościowe marki i w tenże sposób nagminnie czyści im kieszenie. No ale po co myśleć - lepiej powtarzać to, co raz ryzykownie ktoś zasugerował i robić sobie samemu fantazyjne sensacje.
A nie, przepraszam - są również nieliczni, którzy interesują się sprawą od podszewki jak ci pobierający XD

Co do mojego ukochanego Chomika... Chwilowo zmartwiło mnie jego zachowanie przy próbie pobrania pliku o rozmiarze powyżej 1 MB bez logowania - serwis zaproponował możliwość uiszczenia opłaty przez SMS lub też jakieś YetiPay. Tymczasem niegdyś, jeśli mnie pamięć nie myli, mówili przede wszystkim o zakładaniu nowego konta. Czyli że co - teraz wyhodowanie własnego Chomika nie wystarczy, skoro o tym nie mówią? Powolutku dostrajają się, że teraz do wszystkiego trzeba będzie mieszać pieniądze?
Heh, bez paniki XD Wychodzi na to, że najwidoczniej dawno nie próbowałam nic ściągać bez logowania. Kiedy już to zrobiłam nikt nie śmiał wspominać mi o płatnych SMSach.
Nawiasem mówiąc Wrzuta koncertowo mnie załatwiła, że musiałam zwrócić się do wiecznie przymulającego Chomika (choć w sumie, w porównaniu z Wrzutą...), bo rano pozwoliła mi znaleźć plik, a kiedy po południu odświeżyłam stronę z nim, bo wcześniej nie miałam czasu, ukazało mi się coś takiego.

Trzeba było widzieć moją minę
I z miejsca wszystkie Sciagaj.org i inne takie, oparte bezmyślnie na plikach Wrzuty i nie posiadając żadnych własnych baz zapasownych, również rozkładają ręce z opóźnieniem ręce pokazując początkowo, że plik JEST.

No to skończyło się na (jak na razie) zawsze niezawodnym Chomiku jakiegoś Tomka i wspomnianym dopiero co komunikacie - bo jak zawsze mi się nie chciało męczyć mojego pseudointernetu dodatkowym przeładowaniem strony.
Czy zalogowałam się po przeczytaniu komunikatu? A gdzieeeee tam. Włączyłam Play, poczekałam pobożnie aż się ściągnie (i przy okazji odsłucha ) i skopiowałam z plików tymczasowych przeglądarki, jak zawsze robię z Wrzutą

A wieczorem - same miłe rzeczy! Pierwszą z nich było odegranie przez kabaret Neonówka scenki z postaciami wybranymi własnoręcznie przez publiczność. No więc: automatycznie Palikot, zaraz potem Gołota, a na koniec... MacGyver!

Gołota: Ty, MacGyver, a kto to?
MacGyver: To? To Palikot. [sięga po jedno z przytaszczonych urządzeń] Będę naprawiać.
Palikot: [otwiera paszczę i pokazuje palcem] O, tu mam szóstkę... I jeszcze tutaj...
Gołota: [niczym dres w parku] Naprostować ci???

Doprawdy, może to wcale nie było aż tak improwizowane, jak to zapewniali (czy wiecie, że magicy jak Copperfield zawsze udają z publicznością?), ale ja mam to w nosie XD

A jako drugie... DESMOND! Desmond wrócił!!! Nie no, ja wiem, ja wiem, że nikt normalny nie wie, kto to jest... Chodzi o pana, który w pewnej okołowakacyjnej reklamie walał się po kanapie z jakąś panią i, przed żoną, która go zastała, tłumaczył się, że tej miłej pani wypadł telefon i stara się pomóc. Nie wiem, jak ten aktor to uczarował swoją niepozorną osobą, ale ja też wtedy zawsze turlałam się po kanapie - ze śmiechu XD No takie bystre nawiązanie do tradycji brytyjskiej komedii...
Potem aktor, którego odtąd nazywałam per Desmond, jak to wrzasnęła do niego żona, użyczał swej twarzy, w ramach tej sieci, także pewnemu kosmonaucie i więźniowi (wtedy nieśpiesznie dostrzegłam, że gość mówi do mnie i tak narodził się pomysł z telefonomodemem). Ale z tymi rolami nie było mu do twarzy - tu był zbyt dziwnie ubrany (nawet dla mnie!), tam za brudny... Aż tu nagle - bęc! Na ekranie skrada się coś udające CSI, w czego finale ukazuje się nam nie kto inny a Desmond zrobiony na Horatio!
Nie ma Kaszpirowskiego (tu marudziłam chociażby), ale jest Desmond! Hurrrrey!

Dobrze, teraz drobiazg, który mi się przypadkiem zanucił niewiadomo skąd:

Myth , Dziennik Superbohatera 4.02.12 Sobota

Jak rzadko który dzień tan mogę zaliczyć do udanych , od 10:00 rano reprezentowałem szkołę na targach edukacyjnych - w życiu się tyle nie nagadałem i nie nakłamałem . No i teraz proszę o uwagę, ale najpierw proszę usiąść, zapiąć pasy, poprawić staniki. Jesteście gotowi na tą niefrasobliwą, niebywałą, szokującą wieść ? otóż zdobyłem 4 numery do dziewczyn ! tak, wiem że to dziwne, niemożliwe, wątpliwe, kuriozalne, nietuzinkowe i osobliwe ale jednak mimo tego całego niedowierzania, tego jak bym to nazwał "Superparadoksu niemożliwości", jednak udało mi się :D i jednak faktycznie mam te numery i jest to niepodważalny fakt :)

Poza tym nie wydarzyło się nic ekscytującego . a to piosenka dnia :


dobranoc :)

Myth , Dziennik Superbohatera 03.02.12 Piątek

Spokojnie, spokojnie, sytuacja pod kontrolą ! Miałem drobny problem (tzn nie do końca drobny bo Centrum Dowodzenia zdewastowane i trochę krwawię) z robocikami, ale już udało mi się odbić Centrum Dowodzenia. Ale zacznijmy wszystko od początku :

Gdy się obudziłem, nie chciało mi się totalnie nic. Ale musiałem jechać do szkoły żeby zabrać jutro laptopa na targi edukacyjne i pokazać Pani z biblioteki film. Otóż pojechałem, zmarzłem, pokazałem film- okazało się że wszystko do poprawki, wracałem do domu i mi się przypomniało że laptopa miałem zabrać, więc wróciłem się do szkoły po laptopa, a tam mi mówią że laptop już na miejscu !!! Wróciłem do Tajnej Siedziby, tzn nie mogłem wejść do środka bo okazało się że moje robociki uzyskały samoświadomość. Potem przypomniało mi się że Skynet to było oprogramowanie z Terminatora które zapragnęło przejąć kontrolę nad światem (tak, mam vistę).

"Jaźń Machin"

Sytuacja nie była najweselsza, 3 zbuntowane roboty w mojej Tajnej Siedzibie, Centrum Dowodzenia zajęte, a Babcia, Dziadek, Bambus i chomik są zakładnikami, roboty zaczynają się reprodukować a ja stoję na dworze i marznę. Co zrobić w takiej sytuacji ? Każdy normalny superbohater ruszył by do akcji i rozwalił by wszystko, ale to moja Tajna Siedziba ! Najlepiej bronione miejsce na świecie, w dodatku w podziemiach jest reaktor atomowy a na szafie mam ciasteczka. Więc nie mogłem tak po prostu zrobić rozpierduchy na pół dzielnicy. Zakradłem się od tyłu bloku, wszedłem przez balkon jakichś ludzi na parterze (na szczęście nie było ich w domu [pewnie się zdenerwują o to że zjadłem im kawałek ryby], to mogłem sobie swobodnie przejść na schody).

Na schodach miałem pierwsze starcie z wkurzonym tosterem, było by łatwiej gdybym miał zbroję ale miałem tylko płaszcz (i to w dodatku taki normalny a nie ten wielofunkcyjny), a toster strzelał widelcami, ledwo co unikałem postrzelenia. Wyskoczyłem i kopnąłem go a on uderzył o ścianę i się rozpadł. Wbiegłem po schodach na samą górę. Ale drzwi były obstawione przez mikser i maszynę do pieczenia chleba która wykrzykiwała jakieś słowa po niemiecku (nigdy nie wiedziałem po co nam maszyna do pieczenia chleba - okazało się że to zakamuflowana opcja niemiecka). Mikser wystrzelił jak rakieta z ostrzami w moim kierunku - już prawie czułem ostrza wbijające się w moje ciało ale na szczęście poślizgnąłem się i przejechałem kawałek na skórce od banana a potem potknąłem się o kowadło i wpadłem do dziecięcego baseniku z wodą. W tym momencie mikser leciał w moim kierunku, ale nie wystarczyło mu kabla więc ostrza się wyłączyły, więc uszedłem cało z opresji (tzn co prawda ostrze się zatrzymało ale mikser i tak trafił mnie w głowę i teraz mam siniaka).

Gdy wyszedłem z baseniku zauważyłem maszerującą w moim kierunku niemiecką zakamuflowaną maszynę do pieczenia chleba. chwyciłem za basenik i oblałem go wodą i zrobiło się spięcie i otwarły się drzwi do Tajnej Siedziby. A za drzwiami czekała wiertarka i piła mechaniczna Taty oraz suszarka i lokówka Mamy. Dobrze że dawno temu zbudowałem awaryjny teleport z korytarza do Centrum Dowodzenia, powiedziałem "awaryjna procedura nr 1" teleport zaczął buczeć i nie zadziałał, przywalił mną o ścianę i wybuchł dezorientując roboty. Zdarzyłem dostać się do szafy w której miałem starą zbroję. Ubrałem się i dopiero teraz zaczęła się bitwa, wyciągnąłem miecz z pochwy i rzuciłem się na wiertarkę i suszarkę.

Nagle naskoczyła na mnie lodówka i krzyczała że jest głodna i że przez cały czas wyciągałem jej jedzenie z ust. Użyłem granatu kierunkowego i lodówka nie była już taka głodna. Wbiegłem do Centrum dowodzenia a tam związani i zakneblowani Babcia, Dziadek, Bambus i chomik. Przy komputerze jest Robot pająk który pisze nowe oprogramowanie do nowych robotów, Robot skuter buduje nowe roboty a Robot mucha lata po Centrum dowodzenia. Wtedy postanowiłem użyć broni ostatecznej definitywnej i nieodwracalnej, ale niestety jej nie miałem :( ale się nie przejąłem bo miałem w kieszeni inną broń ostateczną! tzn jednak nie miałem :( ale to nic - bo miałem jeszcze długopis ! długopis śmierci tzn nie do końca długopis i nie do końca śmierci, bo to było pióro i w dodatku zwykłe ale nazwa długopis śmierci brzmi lepiej :D

Pochwyciłem długopis śmierci i rzuciłem nim, ale nie trafiłem tzn trafiłem ale w bambusa ... ale na szczęście bambus jest elastyczny i odbiło się od niego a potem od stołu i od sufitu i od ściany i trafiło w latającą Robota muchę. Chyba zepsułem jej stateczniki bo nagle straciła kontrolę wysokości i uderzyła w jeden z monitorów, odbiła się od ściany i wybuchła. Monitor został wprowadzony w wibrację i przewrócił się na Robota pająka i go rozgniótł ... a podczas zgniecenia odpaliła się rakieta która trafiła w szafę. Na szafie stały miecze samurajskie, a że konstrukcja szafy została osłabiona i zawaliła się półka. Miecze spadły trafiając Robota skutera a on, rozpadając się przechylił za mocno dźwignię produkcyjną nowych robotów i fabryka uległa zniszczeniu. Jeden z odłamków fabryki trafił w globus na szafce. Globus padł na klawiaturę i przy uderzeniu akurat trafił tak w przyciski na klawiaturze że podał komendę "autoshutdown all robots 0" a potem z tej samej półki spadł kapelusz i wcisnął Enter. I tak oto cała robotyczna armia została zniszczona :)

Resztę dnia sprzątałem zgliszcza ... i teraz pojawia się pytanie w którym momencie zacząłem krwawić ? No wtedy gdy kładłem się spać, a dokładnie w momencie gdy podnosiłem długopis śmierci tzn bo obok niego leżał kawałek szkła, więc oficjalnie mogę powiedzieć że zostałem ranny w akcji :) Sprawę samoświadomości robotów uważam za rozwiązaną :)

Przepraszam że dopiero teraz ale miałem problemy z internetem .

Piosenka dnia :


Dobranoc :)

AstroGirl, Dzienniki Superbohaterki 3 lutego 2012

Intrygująca jest ta sprawa z plikiem jak zniszczyć świat będąc małym robocikiem. Nie mam pojęcia, kto mógł go ściągnąć z komputera Mytha, skoro największą popularnością cieszy się on wśród tak zwanych Emo oraz niektórych frakcji ekologów z doliny Rospudy. Czy aby ktoś dziwny nie korzystał ostatnio z jego komputera..?
Nazwa SkyNet kojarzy mi się natomiast z Gwiezdnymi Wojnami - wielu fanów serii posiadało podobno dowody, że był on zainstalowany w hełmie Darth Vadera. Sam zainteresowany tłumaczy, że program zajmował się interfejsowaniem pomiędzy twarzą i głośnikami, co by pasowało do tego, czym właśnie bawi się Myth, bo sprawa również dotyczy robotyki. Niektórzy twierdzili co prawda, że to z powodu tego programu Anakin Skywalker zapragnął pewnego dnia władać światem, ale za to, jak już dowiodło wieku ekspertów, odpowiedzialna była Viśta, na której ów Skynet stał.
Więc ja nie wiem. Myth, ty masz Viśtę

No i znajomy z BST dobrze prawił! Ledwo dwa dni po nagłośnieniu sprawy i już mam całe podwórko zasypane (i lodowisko też niestety, trzeba je będzie pozamiatać chyba ). Widocznie Niemcy skapnęli się, że jeśli nam trochę nie oddadzą to będzie międzynarodowy skandal, więc wdmuchnęli trochę z powrotem. Co nie zmienia jednak faktu, że my nadal mamy tylko cienką warstewkę puchu na drogach (co oczywiście nie przeszkodziło drogowcom poczuć się zaskoczonymi), a Niemcy - zawieruchę, że ciężko samochodem przebrnąć.

No więc, jak zima, to zimno. Co zatem zrobić? Najlepiej minidyskotekę na stojaka (o tu opowiadałam)! Od razu się robi cieplej, zwłaszcza kiedy leci tematyczny Cooler. Tylko jakoś się tak Kocia Rózia dziwnie patrzyła...

A za nim jeszcze na dobrę impreza się rozkręciła, to dowiedziałam się, że na Radio Złote Przeboje robią sobie co tydzień konkurs. Nie orientuję się za bardzo jaki, ale wiem, że efektem dzisiejszego były dwa nowoczesne zwiastuny do znanego i lubianego serialu Pszczółka Maja stworzone przez Monikę Richardson i Jarka Budnika :) Mnie się osobiście spodobała bardziej wersja romansowa Moniki. Poniżej obie:

Love Story style

Star Wars style

Ale jeśli chodzi o wesołe podejście do Gwiezdnych Wojen, to ja też potrafię :)



Przedwczoraj znowusz miałam obcinanie grzywki i znowusz wyszło to mojej mamie krócej niż ustawa przewiduje, ale dopiero dzisiaj niespodziewanie znalazłam tego pozytywy - wyglądam jak Kaszpirowski.
I, tak, moja mama nie jest ani superbohaterką ani tym bardziej fryzjerką.

A teraz coś, co leciało rano. Niby kolejna rzecz znana od zawsze, ale jak nagle wsłuchałam się w tekst (co mogłam sobie robić do woli z jeszcze niedawno cienką znajomością angielskiego) i usłyszałam te lekko kiczowate bity w tle... No po prostu Modern Talking

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Myth , Dziennik Superbohatera 02.02.12 Czwartek

Jeśli pominiemy to że jestem chory, zmęczony i przepracowany to dzień był nawet udany. Przez cały dzień byłem na 0,5 lekcji bo nagrywałem scenę do filmu, bo ogólnie mój film to będzie taki trochę terminatorowy. Dzisiejsza scena polegała na tym że były dyrektor (występujący w roli terminatora) podjechał swoim BMW pod szkołę, wysiadł i wszedł do szkoły. Ogólnie poszło całkiem nieźle, nawet pan Czesiu zbudował nam taką jakby szynę po której jedzie kamera, ogólnie wyglądało to tak: dwie rurki połączone z dwóch stron deseczkami (szyna) i stojak na kamerę który był zrobiony z nóg fotela na kółkach (w przerwy po tych kółkach wchodziły szyny) i kawałka drewna do którego była na gumkę przymocowana kamera. Po nagraniu wróciłem do domu (12:40).

Od momentu gdy wróciłem do domu robiłem widok pierwszoosobowy terminatora i właśnie skończyłem (23:00) teraz się już tylko renderuje. Ale w międzyczasie postanowiłem zrzucić kilka kilogramów i będę ćwiczył 6 weidera, właśnie jestem po pierwszym treningu. A poza tym pomogłem zainstalować Photoshopa przez gg, zauważyłem że moje robociki dziwnie się zachowują, mają takie jakby ADHD, biegają w tą i z powrotem, krzyczą "Destroy all humans !" i "Exterminate !" a poza tym zauważyłem że ktoś pobierał plik o nazwie "jak zniszczyć świat będąc małym robocikeim", wydaje mi się że oprogramowanie o nazwie "skynet" nie działa poprawnie.

Aha no i najważniejsze ! Przypomniała mi się nazwa tej wyspy od Statui Wolności ! jak sama nazwa wskazuje statua wolności = state of liberty, a liberty skojarzyło mi się z nazwą Liberty island (wyspa wolności, czyli by pasowało do statuy wolności), sprawdziłem w Wikipedii i okazało się że trafiłem! Dodam jeszcze że upiekłem ciasto ... z mikrofalówki i dokonałem ostatecznego demontażu bombek na choince.

Piosenka dnia :


dobranoc :)

AstroGirl, Dzienniki Superbohaterki 2 lutego 2012

Cieszę się i jestem dumna, że zakatarzony Myth na mnie liczy :) I też nie pamiętam nazwy tej wyspy, z której wystaje Statua. Chyba że chodzi o Nowy Jork.

Dzisiaj siostra przyszła z samego rana (tj. około 10:00, zaraz jak się obudziłam :D ) i już sobie włącza mojego laptopa, żeby poczytać o tych swoich traszkach, błonkoskrzydłych, padalcach i nawet lodówkach (nie mówię o sprzęcie AGD, tak, taki ptaszek jest). Mięciutką Panią Kot mi łapie za nóżki i z pokoju wygania, bo sobie myje kocie futro, jak ją coś zapytać, czy poprosić, to wielki foch... W końcu zwróciłam jej uwagę na fakt, że nie każda siostra dawałby jej na własność swojego laptopa tylko dlatego, że nie umie wymusić czegokolwiek na swoim "ukochanym" (na nim nikt nie potrafi nic wymusić, dla niego wszystko co robi i tak pozostaje doskonałe) i to nawet bez symbolicznego dziękuję. No ale - superbohaterka czy nie superbohaterka - jednak siostra...

Tak więc nie mogę oprzeć się, żeby nie wspomnieć o dalszym ciągu Computer Wars, na które zawsze mi się zbiera podczas "pokojowych" posiedzeń mojej siostry. No więc - wchodzę, dysk podłączony, nawet master ustawiony jak trzeba. Guzik, rozruch parę akapitów i... EKRAN WINDOWSA! Tak po prostu! A wcześniej, to albo Verifying DMI Pool Data albo w ogóle nie pa-pa (a zresztą już opowiadałam)... Dziwne, nie? Podejrzliwość jednak przez całe życie była mi obca, więc poleciałam od razu do siostry z informacją, że nie jest źle. No a potem oczywiście wróciłam i oczywiście komputer już się nie ruszał. Ekran ciemny, trochę buczącej agoni i tyle. Czynność oczywiście powtórzyłam - efekt ten sam.
Co się stało, że do całkiem bogatej listy reakcji na próbę uruchomienia systemu doszedł nowy objaw? A bo ja wiem? Trzebaby zapytać chłopaka mojej siostry, ale jemu wytykanie wszelkich błędów może skończyć się tylko rozstrojeniem nerwowym (bynajmniej nie u niego!) Pamiętam jak zafajdał toster kanapką z serem :D No wiecie, jak działa toster - wkłada się chlebek i wyskakuje tost. Tymczasem on miał większe oczekiwania wobec tego prostego urządzenia i wcisnął do tego płaskiego wejścia całą zaawansowaną kanapkę z serem. Miałam go jeszcze wtedy za względnie rozgarniętego człowieka i mówię, że jak teraz całe urządzenie jest na wskroś przepełnione żółtym ostro przypalonym nabiałem, to niech posprząta. A on na to wtedy z pełnym wyższości fochem, że czy ja myślę, że on nie umie sandwichów robić? Trzy lata pracował w fast fodzie, więc zna się na takim sprzęcie, zapewnia, że to się zawsze tak fajda (jak to słowo się śmiesznie odmienia) i teraz trzeba tylko umyć. Cokolwiek powiedzieć mu z odcieniem zrobiłeś to źle reakcja ta sama - włącza mu się automatyczna sekretarka, że on tego wcale źle nie zrobił. No i gadaj tutaj.

A jednak fakt, że sprzęt jest już tak zepsuty, że bardziej mu w tym nie pomogę, działa na mnie mobilizująco i chce mi się to wszystko sprawdzać i montować. Gorzej by było, gdyby to był MÓJ JEDYNY AKTUALNY komputer. A tak - luz. Tylko szkoda, że nie działa. Ale ale - nie działa Windows, a to oznacza, że może zadziałać coś, co nie jest Windowsem. Posiadam w swoich zasobach płytę instalacyjno-bootowalną Ubuntu (minus, że 11, a nie 8, ale przynajmniej sieć jest w pakiecie), więc wystarczy ją uruchomić zamiast. No i tu kolejne atrakcje. Owszem, podstawą dobrze mi znanych praw Murphiego jest obserwacja, że jeśli coś może się zepsuć, to zepsuje się w najmniej oczekiwanym momencie, ale ja nie wiedziałam, że opisane zjawisko może mieć więcej niż dwa stany, znaczy: działa i nie działa! No bo: klikam sobie beztrosko Del, żeby do BIOSu wejść, a w BIOSie - klawiatura ani be ani me! Trochę jak w tym, że niektórym przy ładowaniu systemu BIOS wywala informację Nie możńa odnaleźć klawiatury - wciśnij ENTER, aby kontynuować. A przecież klawiatura działała - samo udane wciśnięcie Del jest tego dowodem, prawda? Zadziało też później F12, które Super Informatyk poradził mi telefonicznie jako sposób na niewspółpracującego BIOSa - bo spodziewałam się jednak optymistycznie, że jak już w końcu uda mi się coś uruchomić, to klawiatura zacznie działać niczym w tym dowcipie o jej niewykrywaniu. No więc zadziałało, Linux wszedł... i klawiatury nadal nie było... No i niefajnie, bo byłaby sieć i byłaby możliwość pisania sobie różnych dowolnych rzeczy i nie byłoby siostry...
Po przetestowaniu różnych kombinacji w stylu wyjęcie klawiatury przed lub podczas działania systemu, podpinanie go za pomocą przejściówki do USB obok i zamiast myszy oraz paru innych, wybrałam się wreszcie lekko zrezygnowana do swojego laptopa Czarusia. No i klawiatura nie działała. A kiedyś działała. Kiedyś w sensie kiedyś, a nie przy włączaniu BIOSu. No i oczywiście przy włączaniu BIOSu na zmylenie też działało nadal, oczywiście.
Prawa Murphiego osiągnęły apogeum.

A teraz coś na pocieszenie dla ludzi, którzy uważają się za największych idiotów na świecie. Czekając aż siostra skończy i grzejąc plecy na grzejniku znalazłam się poza zasięgiem zarówno dla ładującego się nie opodal telefonu, jak i tego, czym mogłabym się raczyć siedząc przy biurku. Zajęłam się więc chorobliwie otwierającą się dzisiaj szufladą... No w zasadzie nie zrobiłam z nią nic takiego wielkiego, jedynie parę razy zamknęłam (i w chwili obecnej nadal jest otwarta, no!), ale także raz otworzyłam szerzej i złapałam wzrokiem za jedną z odłożonych tam mniej lubianych przeze mnie książek, która miała na okładce ciekawy rysunek dwóch rąk, które rysowały się nawzajem. I podpis Łamigłówki rysunkowe. Cóż, zapewne nie pierwszy raz w swoim życiu wyobraziłam sobie, że będzie to zbiorek cudactw optycznych do rysowania, jak na przykład te, ale oczywiście nie - bo niby co taka książka robiła by u mnie w tej szufladzie? :)
Były za to standardowe rzeczy typu Która figura nie pasuje do pozostałych?, Podziel figurę, żeby coś tam uzyskać czy Który obiekt będzie następny w ciągu, które miały przygotować do "myślenia" młodych Mensan.
Nie nieznajomością wobec zagadek (niekiedy faktycznie niezbyt prostych) będę tu jednak pocieszać czytelnika. Otóż, był tam pewien specyficzny sposób oznaczenia pod pytaniem, które miało prowadzić do odpowiedzi bez przypadkowego podejrzenia odpowiedzi do kolejnego pytania. Np. pod pytaniem o numerze 5 jest podpis (Odpowiedź 33). I o ile dostałam tę książkę jakoś w gimnazjum (najpóźniej na zakończenie tegoż, ale wątpię), o tyle system tych relacji rozgryzłam dopiero dzisiaj. No bez komentarza.
Nie żeby było mi wstyd, ale uważam to za zjawiskowe.

A teraz coś, co mi się popołudniu nadało przez moment:

AstroGirl, Dzienniki Superbohaterki 1 lutego 2012

Jak wczoraj postanowiłam tak też - nic z kasetami nie robiłam. Ja chyba nie lubię porażek. A z tego lekkiego buczenia z muzyką w porywach to niewiele zdziałam i nie cieszy mnie to. Z pomocą jednakże przyszedł mi dzisiaj Super Informatyk, który (wiedząc, że nie posiadam kabla do wejścia liniowego) zapytał, czy mam jakiejś urwanej końcówki kabla z mini-jackiem (nie: takim malutkim Jacusiem - to się inaczej czyta) oraz drugiej z... [kopiuje z rozmowy GG]... chinchami. Z tego co dowiedziałam się dalej to, czym podłączasz dźwięk do TV. No jak, mam go przemianować na MacGyvera? :D W każdym razie Jacusiów mam trzy egzemplarze, bo mi się co rusz słuchawki psują (wierzę, że co najmniej jedne nie siadły od strony wtyczki, zresztą zawsze jedno ucho działało), jednak tamtego raczej wcale (raczej polega na tym, że tu się niegdyś ciekawe rzeczy wyczyniały w związku z instalowaniem Pegasusa, więc w zasadzie ciężko orzec). W dodatku dyktafon musi mieć odpowiednie wejście, ale o to bym się aż tak nie martwiła... Pokażę mu go przy jakieś okazji.

Spotkałam się kiedyś z czymś takim, że jakaś para komentowała na przemian przesłodzone popisy różnistych gwiazd popu i disco polo z różnych lat. Im bardziej nietrafiony, bezsensowny i, ulubione słowo prowadzących, kiczowaty był teledysk, tym większy złośliwy zachwyt krytyków i tym wyżej ustawiony był na ich muzycznej liście. Rzecz była tak niepowtarzalna, że spodziewałam się, że to jakiś jednorazowy wybryk, jakie na okrągło zdarzają się TV Puls. A tu nie! Okazało się, że rzecz leci regularnie i to kilka razy w tygodniu, a nawet kilka razy dziennie! Będę się musiała z tym bliżej zapoznać, bo czuję, że po Barbie Girl (Aqua) oraz Rozpalmy miłość w naszych sercach (Just 5) można spodziewać się wszystkiego...
Zapraszam więc na Taki jest świat - pod lupą (kolejna idiotyczna nazwa...) o 8:00, 12:00 lub 1:30 w nocy (!).

Z TeleExpressu dowiedziałam się, że opóźnienia spowodowane zimą wynoszą w obecnych miesiącach średnio jedynie 10%, co jest stanem wyjątkowym zwłaszcza w porównaniu z rokiem poprzednim! Maszyniści mówią, że co prawda jak każdemu kierowcy może im coś czasami przymarznąć, jednakże z powodu braku śniegu jest o wiele mniej sytuacji wątpliwych i najdłuższym, 100-minutowym, spóźnieniem poszczycić się może jakiś parowóz z Warszawy do Szczecina (czy tam odwrotnie, nie pamiętam).
I nagle się okazało, czemu nikt do mnie z kolei PKP (czy tam PLK - ja się tam nie znam...) nie dzwoni, że awaria jest, że to tu trzeba szynę naprostować, tam zaspę zdmusznąć, a gdzieniegdzie (choć to rzadko) bohatersko ramieniem trasę podeprzeć, żeby pociąg mógł po nim przejechać, bo tory znowu zawinęli? Nie mógł ktoś powiedzieć, że jest wszystko dobrze, a nie, że ja ciągle przy telefonie stoję/siedzę, zamiast się zająć dokładniej tymi kawałkami ruskiego satelity (o którym wspominałam tutaj)? Teraz nie mogę zagwarantować, że coś gdzieś nie spadło i nie spowodowało gigantycznej powodzi - i co to będzie? :(

O, jeszcze a propos tamtego tematu zapomniałam się pochwalić, że znajomy z tajnych Badań Synoptyczno Terrorystycznych przekazał mi, że już wiadomo co ze śniegiem. BST (dziwnie znajoma ta nazwa...) wykryło podejrzane tornado na granicy polskoniemieckiej, które odsysało 89% naturalnie skrystalizowanego w polskich chmurkach śniegu i rozdmuchiwało nad Berlinem. Po zatrzymaniu gościa, który wydawał się być najbardziej zatrzymany (trzymał takie skomplikowane coś z dziurką tuż pod tornadem) agenci usłyszeli wyjaśnienie, że to ciąg dalszy prac nad zmniejszeniem prawdopodobieństwa wystąpienia powodzi na terenie naszego kraju.
A odessaliby sobie trochę naszych zanieczyszczeń i ze dwóch polityków, no!

A potem była reklama. Że jakiś samochód jest "bez VAT". I mi się nagle tęskno zrobiło do hipnotyzowania, a potem dyskotek i rytmicznego łupania przeprowadzonego przez reklamowego odpowiednika pana Kaszpirowskiego... Dobrze, że przynajmniej na YouTube wciąż jest:



Tak, wiem, może mam sentyment do mało szczytnych rzeczy, no ale ja z rok temu z krzesła spadłam jak to zobaczyłam. Pomyślałam sobie: Z czymś mi się kojarzy ta melodia... O, z Kaszpirowskim. Ale by było śmiesznie, gdyby on tam... i wtedy zobaczyłam i spadłam
No a teraz, jak już raz wspominałam (na końcu wpisu), Tomasz Kot będzie udawał Hansa Klossa...

Od Kityny z Po-Landu - ulubiona funkcja facetów:



(Już widzę, jak skacze nam oglądalność.)

A ode mnie ku pokrzepieniu serc - nie mniej wybrzuszona Kocia Rózia:



I jeszcze piosenka o samochodzie niejakiego Geronimo:



Ehh... Dowiedziałam się właśnie, że dzisiaj zmarła nam wielka pisarka i noblistka Wisława Szymborska - morze jej wierszy znajdziemy przykładowo tutaj, z czego polecę na początek Negatyw, Rozmowę z kamieniem i Dwie małpy Breughla.
Znowu muszę wynotowywać, że nigdy rozstał się z nami ktoś nieprzeciętny - nie mogliby raz dla odmiany poinformować w telewizji, że właśnie ktoś wyjątkowy na świecie się pojawił?

Myth , Dziennik Superbohatera 1.02.12 Środa

Nawet superbohatera dopada przeziębienie . Mnie w każdym razie dopadła jakaś monstrualnie agresywna odmiana ... dziennie zużywam 4 paczki chusteczek, nos mam cały czerwony i chyba mam gorączkę, normalnie to bym został w domu i się kurował ale oczywiście film trzeba zrobić i trzeba reprezentować szkołę na Targach Edukacyjnych ... i to w dodatku w sobotę ! w środku nocy (tzn od 10:00 do 14:00)

Wiecie jakie to nieprzyjemne uczucie jak się poluje na przestępców i jednocześnie trzeba zakraplać i wycierać nos? i w dodatku jest zimno, i po chwili działania z nosa zwisają mi dwa zielone sople. I w dodatku przeciąłem sobie palec i mnie teraz boli. Zakończyłem instalację Skynetu na robotach ale zapomniałem że żeby działać muszą mieć źródło zasilania, dlatego jutro będę musiał je przebudować .

Poza moim słabym samopoczuciem nie mam dziś nic więcej do zaoferowania, miejmy nadzieje że Astrogirl stanie na wysokości zadania niczym Statua Wolności na tej śmiesznej wyspie której nazwy nikt nie pamięta.

Piosenka dnia :


dobranoc