AstroGirl, Dzienniki Superbohaterki 13 lutego 2012

Sprzątanie warsztatu i Kanał Pierwszy Polskiego Radia.

Jako pierwsze nieśmiertelnie modny temat ostatnich dni, żeby nie powiedzieć tygodni - emerytury. Co ciekawe teraz dowiedziałam się, że na przekór temu, co dzieje się teraz politycy są przekonani, że za kilka lat grozi nam nadmiar miejsc pracy. Nie będzie komu pracować! Jak teraz na jednego emerytowanego pracuje "aż" czterech obywateli, to za kilka lat (nie pamiętam niestety za ile) będzie pracowało dwóch. Aaaa! Co zatem trzeba zrobić? Ależ, oczywiście, że nie ułatwić młodym poszukiwania miejsc na rynku pracy, uprościć to i tamto, powołać na nowo pozamykane zawodówki - niii, to byłoby zbyt proste. Trzeba podwyższyć wiek emerytalny! Tylko pomyśleć - będzie jednocześnie mniej emerytów i więcej pracowników. Ci drudzy będą pracować na tych pierwszych. Perpetuum mobile!
Pamiętam, jak byłam kiedyś z kolegą Ziomalkiem na Przystanku Woodstock. Co prawda niezbyt mnie kręcą tego typu nieszablonowe imprezy i odleciałam stamtąd po zaledwie jednym dniu (aczkolwiek taki był mój plan ), ale usłyszałam tam pewną bardzo mądrą rzecz. Otóż, jak może niektórzy wiedzą, zapraszani są tam goście do tzw. namiotu, którzy wypowiadają się najpierw nieco o sobie i o świecie, a potem odpowiadają na dotyczące tego pytania swoich fanów i niefanów. W 2008 roku (bo prawdopodobnie wtedy to było, choć nie dam sobie ręki uciąć, a na pewno nie prawej) było dwóch panów (oczywiście nie mam też pojęcia, jakie mogły być ich nazwiska), z których jeden (tak, zgadliście, nie pamiętam który) wypowiedział się mimochodem, co myśli o całym tym podwyższaniu i podwyższaniu wieku emerytalnego. W przeciwieństwie do naszych kochanych polityków, którzy w swoich podwładnych widzą tylko liczby i ręce do roboty, on zwrócił uwagę na banalny fakt, że taka pani po sześciesiątce to jest nie tylko pracownica czy emerytka, ale też przede wszystkim czyjaś babcia, matka i żona, osoba, która ma rodzinę i mogłaby (a na pewno by chciała) brać w niej czynny udział. Kiedy każemy takiej pani siedzieć w pracy dodatkowe dziesięć lat dłużej, to może i ona coś zarobi, ale gdyby tam nie siedziała, to mogłaby posiedzieć w domu i... zająć się dziećmi swojej córki czy syna. Po prostu. Wtedy takie małżeństwo z jednej strony nie miałoby obaw przed posiadaniem dzieci i zmniejszyłoby chętniej niż demograficzy, a z drugiej ilekolwiek tych dzieci by miało, mogłoby spokojnie pójść do pracy (nie wojując przy okazji z niewydarzonymi niańkami). Nie mówiąc już o szczęściu emerytowanych pracowników oraz ich wnuków, którzy z radością spędzaliby ze sobą czas, a także zdrowiu psychicznym ludzi spokojnych o swoją przyszłość i dzieci nie marnujących się przed telewizorami.

To był jeden z tych wielu przypadków w moim życiu, kiedy kilka zdań powiedzianych w innym czasie i przez kogoś innego, zaważyło zupełnie na mojej opinii o czymś i zdania nie zmienię.

Dalej w radiu gadali o dość ekstremalnym rodzaju kuchni. Trochę jak w pewnej mało znanej bajce animowanej Mumia niania, gdzie padło zdanie-kombinacja kawa bez kofeiny i ser bez sera. Podobnie tutaj - prowadząca jakby nigdy nic dopytywała, jak można zrobić chleb czy ciasteczka bez mąki oraz, co mnie szczególnie poruszyło, potrawę tajską bez przypraw tejże kuchni. Poznaliśmy nieco tajników gotowania i pieczenia przy użyciu bananów, siemienia lnianego ciemnego ryżu i, jeśli dobrze pamiętam, kaszy gryczanej.
Efektowny brak informacji na temat czegokolwiek innego niż koloru i wartości odżywczej został podsumowany przez trafną (acz wcale nie złośliwą właśnie) zapowiedź Takiego tanga Budki Suflera:

Nie wystarczy zrobić: ktoś to jeszcze musi zjeść

Zaskoczona z lekka wydarzeniami wczorajszymi pomyślałam, że napiszę coś dla mojej uczenicy, a także Kitiny i Super Informatyka:

Skracanie i rozszerzanie ułamków

Dodawanie ułamków zwykłych (przy użyciu tego powyższego oczywiście)

Mnożenie ułamków zwykłych

I mi tu więcej kitu nie wciskać, że nie umiecie XD

(Obrazki pochodzą z cudownej książki do matematyki, podręcznika dla klasy piątej szkoły podstawowej spod redakcji Wojciecha Jędrychowskiego z 1987 roku, co do której nawet ośmielę się zdradzić, że jest do ściągnięcia z mojego Chomika (w towarzystwie z fajną, równie niepowtarzalną). I pomyśleć, że dopiero co czytałam tekst Niessamowitego Profesora o tym, że papierowe książki nigdy nie wyjdą z obiegu.

No to teraz...

AstroGirl, Dzienniki Superbohaterki 12 lutego 2012

Super Informatyk donosi, że z Bodziem the Flashmanem już wszystko dobrze - sam osobiście i własnoręcznie pisał, że już mu lepiej :) Co prawda brak jest info, kiedy dokładnie wychodzi, ale wiadome jest, że zaprasza na odwiedziny w następnym tygodniu
(Ja się oczywiście czuję zaproszona, choć jeszcze nie wiem, czy ogarnę dojazd :p)

Zwłaszcza o naszego kolegę bała się Kitina - wie jak mało kto, co to są szpitale i nie poleca.

No proszę - wczoraj krótka dyskusja nam się zrobiła z Adris w komentarzach do wpisu sprzed dwóch dni o innych wersjach Sherlocka oraz o informatykach, potem idę do rodziców na oglądanie Gangu Dzikich Wieprzy, a tam... Ładny uśmiech, jasne niezbyt uczesane włosy... I okularki oczywiście! Już miałam palnąć, że pewnie jakiś informatyk, ale stwierdziłam, że to zbyt głupawe (dlaczego ja we wszystkich fajniejszych facetach widzę informatyków niby..?), zwłaszcza że gość na motocyklu przecież jeździł z gangiem, tych Wieprzy oczywiście. No ale że jakoś tak bardziej moją uwagę ogniskuje, to musiałam jednak palnąć, bo nie wytrzymałam, no bo taki fajny, a rodzice mnie od razu pouczyli, że no tak, bo to właśnie programista jest, co zresztą wkrótce rzeczony pan parę razy potwierdził
Okazał się być stereotypowo nieśmiałym człowiekiem, który swoją uroczą nieporadnością powodował co 5 minut burzę facepalmów. Co oczywiście sprawiało, że podobał mi się jeszcze bardziej
Hehe, jak ja kocham swoją przewidywalność (jak tutaj).

Kontynuując z wczoraj - zapytałam dzisiaj taty, co myśli o tej kitce drucików cieńszych od włosa (aczkolwiek pewnie grubszych od naczyń włosowatych ). On podtrzymywał swoją wersję, że takie druciki do lutowania są najlepsiejsze, jako że w procesie scalania ich metal się musi roztopić. No wyobraźcie sobie jak się lutuje takie coś o średnicy milimetra, a jak takie coś, co nawet końcówki lutownicy nie będzie musiało dotknąć, bo się "w locie" rozpuści.
Byleby się ze sobą nie posklejało. Tata zgodził się bez problemu na jutro (nie jest superbohaterem, więc mam szansę na audiencję od następnego tygodnia). Chwilę zastanawiał go jedynie problem izolacji od siebie poszczególnych kabelków, ale ja (popisując się swoją wiedzą elektroniczną) odpowiedziałam na to A nie wystarczy po prostu jak się nie będą dotykać?

Kolejną wiadomością od Super Informatyka na powyższe tematy było ostrzeżenie przed organizacją Devil Connect 3 V - zwykli ludzie myślą, że to Direct Current 3V, czyli prąd stały 3V i, owszem, jest pewna szansa, że to naprawdę wejście na zasilacz, jednak... trzeba się mieć na baczności, bo ta organizaja naprawdę jest niebezpieczna.
Aż zadrżałam, bo w między czasie dodał jeszcze, że to V jest tak tajne, że nikt nie wie, co oznacza - a ja wiem. To V to V jak Vedetta. I to jest naprawdę straszne.
Mam nadzieję, że jak już zlutuję tego małego-jacka, to się nie pomylę i przypadkiem nie wsadzę go w to DC3V, bo jeszcze mi Wszechświat eksploduje, a ja gdzieś zgubiłam do niego płytę instalacyjną.

Moje superbohaterskie wyczyny... Moje superbohaterskie... No co by tu... O, pewna starsza pani zawezwała mnie w ostatnią sobotę do swojego męża, że go opętał Internet. No, centralnie! Rozmawiałam przez telefon i przez te magiczne pięć minut czułam się trochę jak w help desku:
- I wie, pani kochana, on utknął w tym Internecie - tłumaczyła.
- Ale nie pani kochana, tylko Astro... - wtrąciłam, ponieważ markę uważam za ważną niezależnie od okoliczności.
- On tam by chciał przesunąć zakładkę, ale folder mu się nie chce zamknąć i tylko klika tym chomikiem.
- Ale wyjść nie może? - Podrapałam się w głowę.
- No bo do zakładki nie sięga.
- Hmm, no a chomik nie da rady..?

Tajemniczo to brzmiało i, chociaż nie oczekiwałam, że potrzebne będą jakieś moje utajone hakersko-krakerskie zdolności, to jednak uważałam, że będę miała okazję trochę poduczyć starszych państwa, co trzeba kliknąć, żeby coś innego się schowało.
Wiecie, co się okazało? Że dziadek tak zaniemógł z krzyża, że nie mógł od komputera z krzesła powstać, efektem czego musiałam go z babcią (która niestety/na szczęście nie była superbohaterką) siłą doprowadzać do pionu. Sama nie wiem, czy to tak samo z siebie mu wyszło jak się na chacie zasiedział (nie na chacie w sensie chaty, tylko chatu), czy kiedy próbował zrestartować i schylił się do przesuwnego guziczka, pieszczotliwie zwanego zakładką.

I tak oto uratowałam dziadka przed wessaniem przez Internet. Nie wiem, co prawda, jak potoczyły się losy chomika (nigdzie nie udało mi się go zlokalizować), w każdym razie istny Matrix bym powiedziała.

Na zakończenie dodam, że szkoda, że w nagrodę nie dostałam żadnego ciasteczka. Tylko worek kartofli. To takie nieromantyczne.

Oczywiście wieczorem siedziałam trochę z rodzicami i w tym czasie przewinęło się z 5 reklam z rudym Desmontem - na Polsat zawsze można liczyć.
(Chyba muszę dorwać, jak się ten aktor naprawdę nazywa, żeby nie robić z siebie głupka.)

A potem wybiła dwudziesta, zaczęło się zaczynać CSI i powiedziałam coś takiego:

Ojej, teraz prawdziwy [Horatio Caine] będzie...

A teraz ktoś, na kogo mogę patrzeć w nieskończoność, w kółko i w kółko, a potem jeszcze raz!
Że o słuchaniu nie wspomnę! Ej, ja chcę go na trzynastego Doctora!!!



No i znowu ktoś zmarł Whitney Houston, powodzenia w chórze aniołków (mam nadzieję, że ci dorównają) :(

Myth , Dziennik Superbohatera 12.02.12 Niedziela

Właśnie wróciłem USA . Jestem wykończony a przede mną jeszcze film do zrobienia , a tymczasem relacja z misji :

"Anioł, ciasteczka i Wielka Stopa cz. 2"

Gdy wraz z Cisteczkową Evą i Romanem opracowaliśmy plan dostania się do Sekretnej Bazy Profesora Hubaby. Nagle z góry zeskoczył ogromny ślimak z wielkimi zębami i skakał jakby miał dwa ADHD. Skoczył na Romana i zatopił w nim swoje kły, chciałem go załatwić ale miecz zaklinował się w pochwie i musiałem użyć miotły - ale zamiast ślimaka trafiłem Romana, Roman stracił przytomność i upadł. Na szczęście upadł na ślimaka zabijając go więc się liczy że to ja zabiłem zmutowanego ślimaka (co prawda w trochę niekonwencjonalny sposób ale zawsze). Gdy już dobudziliśmy Romana wyruszyliśmy w kierunku Sekretnej Bazy Profesora Hubaby.

Z daleka widzieliśmy Sekretną Bazę Profesora Hubaby - kiepska nazwa bo jego zamek widzieliśmy z kilometra. Gdy już byliśmy 100 m od celu, przebiegły profesor Hubaba transformował zamek w wielgachny sterowiec i odleciał, Ciasteczkowa Eva poleciała za nim. A ja i Roman biegliśmy pieszo i gdy wbiegliśmy już do dżungli to Roman zaczął skakać po drzewach niczym Tażan/Tarzan. Ciasteczkowa Eva uszkodziła chwilowo silniki sterowca i ten się zniżył. Leciał 2 m nad linią drzew - więc oczywiście Roman doskoczył na pokład, i oczywiście przedarł się przez poszycie sterowca i dostał do środka, a Ciasteczkowa Eva starała się zniszczyć stateczniki sterowca. A tymczasem ja nie wiedziałem co zrobić ...

Przypomniało mi się że w jaskini został mój wysoce technologicznie zaawansowany osobisty plecak odrzutowy wysokiej mocy, wiec pobiegłem w tamtą stronę. W między czasie Profesor Hubaba wypuścił z klatek swoje Żabonietoperze które zaczęły atakować Ciasteczkowa Evę - świetna sytuacja żeby zaszpanować. Ale ten wysoce technologicznie zaawansowany osobisty plecak odrzutowy wysokiej mocy jak zwykle szwankuje ! Gdy zabrałem się za walenie młotkiem Romana w wysoce technologicznie zaawansowany osobisty plecak odrzutowy wysokiej mocy a tymczasem Ciasteczkowa Eva pokonała wszystkie Żabonietoprze i wróciła do psucia silników. W tym czasie Roman przedzierał się przez kolejne poziomy sterowca, a ja waliłem młotkiem w mój wysoce technologicznie zaawansowany osobisty plecak odrzutowy wysokiej mocy.

Nagle Profesor Hubaba użył "Niecnej maszyny do zmiany pogody" i wytworzył silną burzę z silnym deszczem. A że Ciasteczkowa Eva miała skrzydła które po przemoknięciu nie nadawały się do lotu to leciała z coraz większym wysiłkiem. W końcu ! Wysoce technologicznie zaawansowany osobisty plecak odrzutowy wysokiej mocy w końcu zaczął działać ! Gdy widziałem że Ciasteczkowa Eva spada to przełączyłem tryb z "super mega szybko" na "szybkość łapania spadającej dziewczyny" - tak , to ten najszybszy tryb . Leciałem z taką prędkościom że czułem jak bokserki pod pancerzem mi się zsuwają. Na szczęście sterowiec był pod skalnym urwiskiem wypełniony kamiennymi szpikulcami i lawą. Leciałem, leciałem, leciałem a ona spadała, spadała - już byłem coraz bliżej ... Udało się ! złapałem ją ! (Byłem z siebie dumny tak bardzo jak rodzice gdy zrobiłem pierwszą kupę do nocnika a nie do pampersa).

Lecieliśmy w górę aż nagle wysoce technologicznie zaawansowany osobisty plecak odrzutowy wysokiej mocy zaczął odmawiać posłuszeństwa i przygasał momentami (a żaby było śmieszniej ciągle byliśmy nad urwiskiem), chyba chodziło o to walenie młotkiem ... zrobiłem chyba dziurę - jedną może dwie ... ewentualnie czterdzieści. Ale to nie ważne bo i tak to nic nie zmieni. Już byliśmy nad skarpą i wysoce technologicznie zaawansowany osobisty plecak odrzutowy wysokiej mocy stracił ciąg ... i spadliśmy ! W ostatniej chwili złapałem się skarpy i tak wisieliśmy. W dodatku jeszcze dłonie mi się pociły i Ciasteczkowa Eva zaczynała się wyślizgiwać. W tym momencie Roman dostał się do Pokoju Kontroli sterowca, zlikwidował Profesora Hubabę i wyłączył maszynę do zmiany pogody.

Udało mi się podciągnąć i wdrapać na skarpę, wciągnąłem Ciasteczkową Evę i wtedy poczułem jeszcze większą dumę :) Jak wtedy gdy coś tam wygrałem w jakimś tam konkursie. Roman podleciał po nas sterowcem i odwiózł nas pod sam dach mojej Tajnej Siedziby. Pokiwaliśmy mu i odleciał, zostaliśmy sami na dachu. Nasza konwersacja wyglądała tak :

Ciasteczkowa Eva - dziękuję za pomoc :)
Ja - Nie ma sprawy, odezwij się jeszcze kiedyś to wyskoczymy do Zoo albo na Bingo.
C - Wiem że miałam Ci dać ciasteczko za pomoc ... ale niestety już nie mam.
J - Ok, nie ma sprawy i tak było fajnie.
C - Chyba że zamiast ciasteczka chcesz buziaka
J - Oczywiście że tak
C - No ale zdejmij hełm żeby było łatwiej
(zdjąłem hełm a Ciasteczkowa Ewa tak dziwnie się popatrzyła i powiedziała)
C - Albo wiesz co ... mam jeszcze jedno ciasteczko, proszę bardzo
(dała mi ciasteczko i odleciała)

Tak skończyła się moja przygoda, przynajmniej ciasteczko mam ... dziwna sprawa bo na dole był napis "made in biedronka", i to ciasteczko chyba było jakimś awaryjnym bo smakowało jakoś tak dziwnie. No ale najważniejsze że Profesor Hubaba został pokonany :)

Zauważyłem że ostatnio ktoś zaczął pisać komentarze do postów, w jednym z komentarzy było zawarte pytanie :
Jak wyglądają laserowo-tytanowe kalesony ? otóż tak :

















Piosenka dnia :


Dobranoc :)

Myth , Dziennik Superbohatera 11.02.12 Sobota

Spodziewałem się że w końcu się wyśpię w sobotę (bo w końcu zasłużyłem) ale oczywiście że tak się nie stało. Godzina 9:00 rano słyszę dzwonek do drzwi ... przetarłem oczy, podniosłem się obtentegowałem się prześcieradłem i podchodzę do drzwi, zaglądam przez dziurkę do patrzenia zwaną judaszem i moim oczom ukazuje się jakaś niesamowicie ładna dziewczyna ! Miała takie ładne oczy i takie puszyste włosy :) Miała taką czarną maskę która powodowała że nie można było jej rozpoznać i miała takie piórowate białe skrzydła, jak aniołki albo kruki albinosy. No to szybko się cofnąłem do lustra, poprawiłem szybko fryzurę, założyłem kostium i otwarłem drzwi.

Ładna dziewczyna uśmiechnęła się i powiedziała "Cześć jestem Ciasteczkowa Eva, też jestem superbohaterką . Jak mi pomożesz to dam Ci ciastko !" i pomachała pieguskiem (tzn takim ciasteczkiem z orzechami i czekoladą). To zaprosiłem ją do środka, do Centrum Dowodzenia (miałem ogromny bałagan więc na szybko odgarnąłem brudne ubrania i śmieci z fotela), ona usiadła a ja szybko pobiegłem po coś do jedzenia,

"Anioł, ciasteczka i Wielka Stopa cz. 1"
Szybko się ubrałem i wróciłem do Centrum Dowodzenia i Ciasteczkowej Evy. Po krótkiej rozmowie okazało się że Ciasteczkowa Eva musi dostać się do USA a konkretnie do Gór Skalistych. Prawdę mówiąc bardzo mi się nie chciało, miałem plany już na cały dzień ale Cisteczkowa Eva była bardzo ładna ... w sumie nawet jak na mnie to za ładna. No ale cóż, skoro już się obudziłem to może trochę się rozerwę. Zapakowałem sprzęt do wspinaczki i racje żywnościowe na pół roku (w razie jak znowu bym musiał wracać na piechotę jak to było po Las Vegas). Niestety nie mam jeszcze niczego latającego (no poza moim wysoce technologicznie zaawansowanym osobistym plecakiem odrzutowym wysokiej mocy [tak, w razie czego też go wziąłem]) wiec musieliśmy pojechać na lotnisko (a że nie zdałem egzaminu na prawo jazdy to musieliśmy jechać autobusem [tak wiem kiepski motyw na zaimponowanie dziewczynie]).

Dostaliśmy się na lotnisko i tam taka wredna Pani chciała od nas zielone wizy do stanów, skąd ja na szybko wezmę zielone wizy do stanów ? Miałem na szczęście przy sobie Paszport Polsatu to nas wpuścili, a potem cofnęli bo się skapnęli że to falsyfikat. Już miałem ich obezwładnić i ukraść Jubo Jeta (ach czego to się nie zrobi by dziewczynie zaimponować), ale Ciasteczkowa Eva wyciągnęła ciasteczka i dała ochroniarzom i pozwolili nam wejść do samolotu. Po godzinnym locie i udawaniu przez mnie fajnego gościa, całą drogę opowiadałem kawały. Niestety pamiętałem tylko te nie śmieszne Barona Zennonna, ludziom w samolocie się chyba podobało - bo chcieli mi i Ciasteczkowej Evie zafundować darmową lekcje skakania na spadochronie. Nie rozumiem dlaczego nie chcieli nam dać spadochronów. I nas trochę wypchnęli z tego samolotu, dobrze że Ciasteczkowa Eva ma skrzydła to mnie złapała i uratowała życie (w sumie to nie prawda, ona mi kazała tak napisać - osobiście uważam że przeżył bym upadek z 6000m no ale ona się spiera to to napisałem).

Gdy już znaleźliśmy nasz bagaż tzn to co z niego zostało (na szczęście mój wysoce technologicznie zaawansowanym osobisty plecak odrzutowy wysokiej mocy nie został uszkodzony), założyłem mój wysoce technologicznie zaawansowanym osobisty plecak odrzutowy wysokiej mocy i wraz z Cisteczkową Evą polecieliśmy w stronę gór skalistych (mam nadzieję że Ciasteczkowa Eva nie zauważyła jak się zagapiłem i uderzyłem w rój kaczek i jak te 3 muchy wpadły mi do ust - jednocześnie). Na miejscu rozbiliśmy namiot - niestety był on jednoosobowy, a ja jak to przystało an prawdziwego faceta zadeklarowałem się że będę czuwał całą noc gdy ona będzie spać. Gdy zauważyłem że zasnęła (zamknęła oczy) to oparłem się o drzewo i tak jakoś mnie zamroczyło i obudziłem się dopiero rankiem, byłem opatulony kocem i ktoś już był po drewno do ogniska i ugotował jajecznicę. Okazało się że to wszystko zrobiła Cisteczkowa Eva (znowu nie udało mi się zaimponować :( ).

Zebraliśmy ekwipunek i wyruszyliśmy w stronę szczytów górskich. Ciasteczkowa Eva ciągle nie chciała zdradzić dlaczego potrzebowała mojej pomocy, szliśmy tak przez dobra kilka godzin, w pewnym momencie z jednej z jaskiń które mijaliśmy wyskoczyło na mnie wielkie, śmierdzące i włochate coś ! Przyparło mnie do ziemi i wyciągnęło kły i chciało odgryźć mi głowę, ale mnie polizało ... takim obślizgłym zaślinionym jęzorem . Ciasteczkowa Eva podeszła i pogłaskała tą zabójczą bestię i dała mu paczkę ciastek a ta wielgachna nieokrzesana małpa odpowiedziała głębokim głosem "Dzięki Eva wiesz jak przepadam za twoimi ciasteczkami" i wtedy szczena mi opadła. Okazało się że to coś ma na imię Roman i studiował na Poznańskim Uniwersytecie im. Huga i Strusia Pędziwiatra, poza tym interesuje go ewolucja gąbek i elektronika na bazie syntetycznych diamentów uzyskiwanych z kupy Pegaza.

Okazało się że Roman potrzebuje pomocy w walce z nieustępliwym Profesorem Hubabą, który kiedyś był jego wspólnikiem. Razem pracowali nad płynem na porost włosów, płynem na wzrost i płynem na kwintesencję niedziwedziałotości. Przebiegły Profesor Hubaba pewnego dnia użył tych specyfików na Romanie i przemienił go w wielką włochatą bestię by zagarnąć ich wspólne odkrycie dla siebie. Jakiś czas potem Ciasteczkowa Eva znalazła Romana i mu pomogła, od tej pory Roman postanowił walczyć z Profesorem Hubabą i jego zmyślnymi genetycznymi poczwarami. Ostatnio odkrył położenie jego Sekretnej Bazy w Górach Skalistych. Gdy ma dojść do ostatecznej konfrontacji poprosił o pomoc Ciasteczkową Evę, a ona mnie ... jedyne czego nie rozumiem to tego dlaczego akurat mnie ? Gdybym był nią a ona mną to bym miał wątpliwości czy poprosić o pomoc.

To wszystko na dzisiaj, druga część jutro (tak będą obrazki ale jutro :) )


Piosenka dnia :
wersja 1 :

wersja 2:


Dobranoc :)

AstroGirl, Dzienniki Superbohaterki 11 lutego 2012

Ale Myth daje czadu! Najpierw nawiedzona instruktorka, potem oko kota, wreszcie cały księżyc... A u mnie nic - zaszyłam się w pokoju, żeby fanfika dalej pisać.

Ekhm.

Dzień zaczął się od tostera. Włożyłam do niego dwa chlebki, ustawiłam na 3,5 minuty, toster włączył się, nagrzał nieco i... po trzydziestu sekundach wyrzucił je z powrotem. Po paru próbach na zupełnie innych gniazdkach i czasach pieczenia trzeba było postawić diagnozę - mój kochany tosterek zepsuł się :( Po dwunastu latach szczęśliwego pożycia. Uczcijmy to minutą ciszy.

Trwa analiza moich możliwości, jeśli chodzi o przeniesienie posiadanych na komputerze piosenek zespołu Pet Shop Boys na taśmy magnetyczne (o których zaczęłam pisać tutaj). Super Informatyk zrobił mi minireferat na ten temat (pomimo braku czasu, bardzo to więc doceniam ). Dowiedziałam się, że mam mianowicie trzy możliwości wprowadzenia kabla:

laptop (wyjście słuchawkowe) ---> [przejściówka Mini Jack-Chinch] ---> [kabel chinch]-->[przejściówka Mini Jack--Chinch] ---> dyktafon/magnetofon/supermegafon (wejście liniowe)

laptop (wyjście słuchawkowe) ---> [kabel Mini Jack-Chinch] ---> [przejściówka Chinch-Chinch] ---> [kabel Mini Jack-Chinch] ---> dyktafon/magnetofon/supermegafon (wejście liniowe)

laptop (wyjście słuchawkowe) ---> [kabel Mini Jack-Mini Jack] ---> dyktafon/magnetofon/supermegafon (wejście liniowe)

A potem spojrzałam na mój dyktafon:



Przy czym pierwsze z lewej opisane było symbolem DC3V kojarzącym się wujkowi Google z zasilaniem, a drugie to klasyczny mini-jacek z tajemnicznym podpisem PHONES.
Niedobrze. Jeśli nawet pałęta się u mnie jakiś kabelek do wejścia liniowego (a z przeprowadzanych ostatnio zwiadów wynika, że nie bardzo), to i tak nie będę miała gdzie go wepchnąć. W takim razie mam teraz jasność, że pozostaje mi kabelek podwójnie mini-jackowy. Pytanie tylko, czy go kupię, czy... Super Informatyk mówi, że na Elektrodzie odradzają, bo [ciężko lutować]. Mnie jednak bez różnicy, bo dwie pary zepsutych słuchawek posiadam tak czy tak, więc - jak na superbohaterkę przystało - musiałam się przekonać sama. Obstrugałam ostrożnie i... Ależ byłam zdziwiona, kiedy moim oczom ukazało się TO :D



Taaaa, niewiele widać... No dobrze - jest pięć cieniutkich niteczek miedzianych, które, jak po namyśle stwierdziłam, mogłabym po skręcać; szósty, nieco grubszy, który zdaje się być izolowany, bo jest czerwony, a nie brązowy oraz biała kita bliżej nieznanego mi włosia. A obraz dwoi się Państwu w oczach, bo jest już po 20:00 i żarówka powoduje ostry cień.
Piękna rzecz, szkoda, że zdjęcie takie niewyraźne, ale mój telefon ma ograniczone możliwości.

Trudno zlutować, nie trudno... Poszłam do taty, zapytałam... powiedział, że małe nawet łatwiej, bo się szybko roztapiają. Co prawda jeszcze nie widział tej dżungli, ale jutro przystępuję do rzeczy XD

No a teraz chciałabym Wam dać do posłuchania disco polowe Kamikadze, którym zaskoczyła mnie radiowa Jedynka. Tylko że nie mogę go znaleźć na Wrzucie
<20 minut później>
No cóż, trzeba się będzie pogodzić z tą niesprawiedliwością - tymczasem wrzucę innych ich hit, który - trzeba to przyznać - chwyta mnie za serce mocą wspomnień:

Myth , Dziennik Superbohatera 10.02.12 Piątek

Informacja dnia : Ferie czas zacząć ! ! ! :D prawie ...

Mam nadzieje że cały świat cieszy się tak samo bardzo jak ja. Pośpię sobie dłużej :) pewnie nie, bo Ci wszyscy złoczyńcy, przestępcy i kryminaliści nie dadzą mi spać i będę musiał w tym mrozie latać po mieście i ich wszystkich ganiać. czy oni nie mogą mieć ferii ? ech to by było zbyt piękne.

Od rana chciałem jak najszybciej zakończyć pobyt w szkole, szczególnie że zapomniałem o sprawdzianie z Niezwykłego Angielskiego (tak, mam dwa rodzaje angielskiego "Zwykły" i "Niezwykły"), żeby było śmieszniej Pani Profesor na samym dole każdej kartki dała logo star treka (który ona uwielbia a ja nie cierpię - i ona o tym wie), zrobiła to celowo ... Lecz ja przerobiłem nudne i kiepskie logo star treka na oko kota i dorysowałem drugie i potem głowę całą, dorysowałem też szaty Jedi i miecz świetlny. A obok narysowałem dymek z napisem "I love STAR WARS".

Potem miałem niemiecki którego nie miałem i Przedsiębiorczość którą miałem. Oczywiście zapomniałem o poprawie z matematyki i kiepsko mi poszła. Później polski z okrutną Tą której imienia nie można wypowiadać i nie można rzucać się jej w oczy. Bo ona jest jak rekin ... wyczuwa strach i krew z daleka. Na specjalizacji było nas 3 bo wszyscy uciekli (w sumie to my też ale zostaliśmy cofnięci). Gdy wróciłem do domu oczekiwała na mnie nietypowa osoba. Ale wtedy jeszcze o tym nie wiedziałem.

"Dziewczyna z tatuażem i Księżyc odległych Sfer Niebieskich"

Gdy przyszedłem do Centrum Dowodzenia i jak co zwykle się przebierałem (akurat byłem na momencie ściągania laserowo-tytanowych kalesonów), Gdy nagle na moim łóżku pojawiła się niesamowicie piękna dziewczyna, była lekko niebieska a policzki,usta i paznokcie miała lekko fioletowe, miała też na plecach i prawym ramieniu taki bardzo ładny motyw kwiatowy. Zapomniałem dodać że była całkowicie naga. Zdjęcie poniżej przedstawia tą oto dziewczynę w momencie gdy wyciągałem nogę z laser0w0-tytanowych kalesonów.

Za chrząknęła tak bardzo wymownie, coś w stylu "mhry hyhy". Obróciłem się i zobaczyłem ją ... uśmiechnęła się i powiedziała że ma na imię Neffretta i żebym nie rozbierał się tak szybko bo coś dla mnie ma, wstała i wręczyła mi liścik, rozwinąłem go i jego ego treść brzmiała dość nieprzyjemnie:


Myth, przybądź bo potrzebujemy pomocy, ktoś ukradł nasz księżyc ! Neffretta wprowadzi Cię w szczegóły. Król Galala

Pomyślałem że i tak nie mam nic lepszego do roboty i zgodziłem się pomóc, nagle Neffretta dotknęła mojego czoła i znalazłem się na dziwnym statku który w środku był lekko niebieski i odleciał w kierunku obcej planety. Jak się na miejscu okazało ich gwiazda wokół której krążyły planety świeciła bardzo słabo ale za to ich księżyc był cały fluorescencyjny i to on oświetlał planetę. a teraz nagle księżyc zniknął. nikt nie ma pojęcia jak. Z nagrań i z relacji naocznych świadków dowiedziałem się że był był i nagle zniknął. Neffretta zabrała mnie na miejsce w którym zniknął księżyc, znalazłem kilka ciekawych rzeczy między innymi 3 skrzynki Polskiej wódki ale bez wódki i książkę pt. "O dwóch takich co ukradli księżyc", była na niej naklejona kartka z napisem "film był lepszy". Sprawdziłem też wykaz lotów okrętów kosmicznych, w momencie zniknięcia, niedaleko księżyca znajdowały się trzy okręty KSS Qwerty, Tupolew 01 i RSS Kleopatra. Wszystkie trzy statki zostały zatrzymane do kontroli .

KSS Qwerty - Transportowiec klasy D, przewoził 100 000 000 t styropianu, załoga składała się z dwojga ludzi, Kapitana Asada który był kosmicznym wędkarzem i jego synem Asada Juniorem który z wykształcenia był konserwatorem robotów górniczych. Po przesłuchaniu pościłem ich wolno.

RSS Klepatra - Wycieczkowiec, na pokładzie znajdują się 17 432 osoby (tak, przesłuchałem je wszystkie), Ale nic poza kosmicznym haszyszem nie wzbudziło mojego zainteresowania .

Tupolew 01 - W momencie gdy podlatywaliśmy zaczął uciekać, podpięliśmy się pod ich komunikator i usłyszeliśmy "buahaha udało się uciekamy im ! dawaj czadu ! rób piruety to nas nie trafią", wtedy statek zaczął latać w kółko i zaczęło cofać go w kierunku planety, założyłem hełm tlenowy i wyskoczyłem z mojego statku. Idealnie wycelowałem tzn nie do końca bo zamiast do wejścia trafiłem do awaryjnych drzwi damskiej ubikacji. Oczywiście zostałem zwyzywany jaki to ja jestem chamski i jakim to ja jestem podglądaczem. Poszedłem na mostek, lecz tuż przed wejściem zatrzasnęły się drzwi, widziałem tylko pomarszczoną, niską postać krzyczącą na wszystkich.

Więc oczywiście musiałem wrócić do damskiej ubikacji gdzie znów usłyszałem jaki to jestem taki, siaki i owaki . Tym razem udało mi się skoczyć w odpowiednie miejsce tzn znów nie trafiłem ... uderzyłem w szybę, rozbiłem ją i upadłem. Awaryjne osłony się zamknęły i nagle w moją stronę padły strzały. Na szczęście doskoczyłem za oszkloną kolumnę z czymś małym i świecącym na niebiesko. Kolumna nie wytrzymała ostrzału. złapałem tą małą niebieską kulkę, i rzuciłem nią w zakapturzoną postać, trafiłem i upadł. Ktoś krzyknął "O nie Darth Kaczer oberwał !" wtedy zostałem otoczony przez oddział żołnierzy. Darth Kaczer już miał dać znak do rozstrzelania lecz nagle pojawiła się Neffretta i okazało się że jest perfekcyjnie wyszkoloną zabójczynią, zdążyła obezwładnić wszystkich żołnierzy zanim zdążyłem wyciągnąć hamburgera z pokładowej lodówki i podgrzać go w pokładowej mikrofali.

Neffretta poruszała się tak dziko, tak zwinnie, to było niesamowite - hamburger też był niesamowity. Nagle Darth Kaczer zaczął uciekać, zobaczyłem że Neffretta ruszyła za nim w pogoń no to odłożyłem hamburgera na talerzyk i pobiegłem za nią ale niestety poślizgnąłem się na skórce od banana i uderzyłem twarzą o tą świecącą piłkę, ku mojemu zdziwieniu moja twarz została obita w tej piłce. Podniosłem się i pobiegłem dalej. Dogoniłem ich, biegłem równo z Neffrettą i nagle Darth Kaczer wyrzucił ładunki wybuchowe i zrobił dziurę w kadłubie, Nefettce omsknęła się noga i prawie spadła (ledwo się trzymała krawędzi), krzyknęła że sobie poradzi i mam łapać Dartha Kaczera. Wiedziałem że mam do wyboru albo złapię Dartha Kaczera i Neffretta zginie albo uratuję Neffrettę i Darth Kaczer ucieknie.

Postanowiłem dorwać Dartha Kaczera, ale że wybuch uszkodził także konstrukcję góry statku to wystawały rożne pręty i elementy, podczas wyskoku do biegu uderzyłem o jeden z takich wystających elementów i się odbiłem i wpadłem do tej samej dziury co Neffrette z tą jednak różnicą że zahaczyłem pasem o jakiś wystający pręt i dzięki temu mogłem chwycić Neffrette i wyciągnąć ją z dziury. Niestety Darth Kaczer uciekł szalupą ratunkową, ale reszta załogi została pojmana. Potem Neffrette wytłumaczyła że Darth Kaczer zmniejszył Księżyc i go gdzieś ukrył ... okazało się że ta piłka z odciskiem mojej twarzy to był ten księżyc. Przyznam że po powiększeniu byli zadowoleni z odzyskania księżyca ale już nie tak bardzo z mojej podobizny na jego powierzchni trochę ich krzyczało że zdewastowałem święte światło i że trzeba mnie zabić.

Ale księżyc świecił ? świecił, jako to widać na obrazku z boku. Podejrzewam że że ten wielki stos na którym chcieli mnie spalić to była część jakiejś ceremonii dziękczynnej na moją część, chodź nie rozumiem po co mnie wiązali. Na szczęście gdy robiło się trochę zbyt gorąco znów pojawiła się Neffrette i wciągnęła na statek i uciekła. Odwiozła mnie do domu i pomachała. Ach te dziewczyny z tatuażami :)



Piosenka dnia :


Dobranoc

AstroGirl, Dzienniki Superbohaterki 10 lutego 2012

Kolejne wieści od Super Informatyka na temat Flashmana! Mojając kolejne dni jego pobytu w szpitalu (o których pisałam jeszcze tu i tu) i już możemy być spokojni - podobno odbiera telefony, rozmawia... Co prawda sam Super Informatyk nie załapał się na audiencję, ale mama zapewnia, że jest dobrze. A więc jeden z Super Bohaterów wciąż jest z nami!

To nie koniec pozytywnych wieści! Parę dni temu Super Informatyk opowiadał mu o próbie, jaką musi przejść jako członek rodu Władców Pętli, żeby osiągnąć kolejny stopień wtajemniczenia i kolejny krok w kierunku nirwany błękitnych ekranów. Inicjacji... znaczy: inicjalizacji przewodzi lokalny Wódź plemienia, którzy czeka w świętej Jaskini Optymalizacji, gdzie kolejni śmiałkowie będą kłaść na szali swoje męstwo i obiektowość spoglądając w nieskończony wir /dev/null. Nie da się ukryć, że mój kolega był pełen obaw - z wirem (zwanym też Wirem Wielkiego Pingwina) jest trochę jak z Wirem Czasu, z którym musieli się zmierzyć młodzi Władcy Czasu. Tam było tak, że po spojrzeniu w jego otchłań niektórych ogarniało natchnienie, niektórzy uciekali, a inni popadali w szaleństwo. Tutaj sprawa była uproszczona, bo można było tylko zwariować.
Jak się zapewne już czytelnik spodziewa, ów wielka Próba Kompilatora miała miejsce dzisiaj. Super Informatyk, pomimo że na co dzień jest superbohaterem pogramiającym Exceptions Manów, Wcinaczy Średnika i tak dalej, teraz miał jawne obawy co do swojej przyszłości i patrzył niepewnie jak kolejni koledzy z roku wypadają z Jaskini Optymalizacji z drżącymi rękami i urywanymi zdaniami. Wszedł i...

UDAŁO SIĘ! Nie oszalał! Znajomy Władca Pętli został awansowany na Rycerza Pętli!
No to ?


stąd

Ale wiecie co, powiem Wam tak po cichu, że nie jestem specjalnie zdziwiona, że mu się udało. W końcu sam wcześniej mówił, że:

Część śmiałków po spojrzeniu w /dev/null popadała w obłęd. Inni już to zrobili.

No a ja przecież znam poziom jego normalności i wiem, że większe zmiany mu już nie groziły


Ostatnio, kiedy spacerowałam sobie szczecińskim Galaxy (nie mylić z warszawskim - wiem, że to dom pogrzebowy XD ) natrafiłam wzrokiem na kinowy plakat filmu będącego kolejną, choć rewolucyjnie unowocześnioną interpretacją powieści sir Arthura Conan Doyle'a:


stąd

I naszła mnie taka konnkluzja, która mogłaby zszokować tych, którzy znają mój stosunek do serialowofilmowej wizji tego wszystkiego i całego bałaganu z tym związanego przede wszystkim, mianowicie:

Holmes, przystojny jesteś.

Nie wiem, kto gra to wcielenie tego inteligentnego pana i fige mnie to obchodzi (a, pod spodem pisze, no nieważne) - moją uwagę przyciągnęło co innego. Powiem wprost nie swoim zwyczajem - wyobraża sobie ktoś może stada nastolatek piszczące na widok tego pana? Albo tego? Właśnie, a też Holmes :) Wydaje się, że nie ma o czym mówić, bo przepastna różnica tkwi w wyglądzie i nieciekawym zachowaniu. Dawny Sherlock był przecież co prawda błyskotliwym panem, ale za to "jakimś takim" ponurym, powolnym, bez przebojowości, niespodzianek i "tego czegoś". A tymczasem, fizjonomicznie i psychologicznie rzecz biorąc, to był nadal ten sam postrzelony odważny gość od fajki, boksu i grania na skrzypcach, z tym samym wiekiem, charakterem i iskrą w oczach.
Wiecie, co się zmieniło? Nie sam Holmes, tylko czasy! Miałam w tamtej chwili kolejny błysk dumy, że żyję w najlepszych możliwych czasach. Nagle modne jeszcze niedawno latanie za mięśniastymi rambami (jak słowo Rambo się śmiesznie odmienia XD) i pustogłowymi przystojniakami zmieniły się w kicz, podśmiewywanie z zarówno muzycznych, jak i filmowych justinów biberów i odnajdywanie dziur w całym w błyskotliwych parodiach jak Iniemamocni. Ludzie (filmowcy, fani, pisarze...) nagle zwrócili swoje znudzone oczy na ludzi myślących! Na tych, którzy dotychczas spotykali się z lekceważeniem, bo nie mieli pojęcia o prawdziwym życiu, o uczuciach, nawet "prawdziwej" pracy. Nikt nie widział nic ciekawego i ludzkiego w tych ich probówkach, równaniach, automatach, więc odruchowo myślało się, że to jakiś rodzaj ograniczenia. Naukowcy byli brzydcy, starzy, źle ubrani i jąkaci. Jak opowiadało się o podróży na inną planetę, to na pierwszy plan szedł dowódca załogi z wielkim torsem. Co za ironia - ludzie zachwycali się samochodami i lotami w kosmos, ale ludzi w okularach, którzy nad tym siedzieli, traktowali jak trędowatych...
I nagle, tak zwyczajnie, w ciągu mojego życia odegrała się przemiana tego stereotypu! Nagle "normalni" ludzie odkryli, że tamci wykpiwani przez nich dziwacy nie wypadli z rzeczywistości, ale sami od niej odeszli - bo mieli lepszą. Szerszy horyzon, piękniejszy punkt widzenia. Powoli, powoli, wraz ze wchodzeniem cywilizacji w nowe milenium zaczęło pojawiać się coraz więcej filmów patrzących na mózgowców pozytywnie, z tolerancją lub uśmiechem, ale jednak pozytywnie. Aż dziw, ale ciężko mi wymyślić jakiś przykład oprócz Matrixa i Liga niezwykłych dżentelmenów (odnowione spojrzenia na dr Jeckyla i kapitana Nemo), ale może Czytelnik sam coś przypadkiem dostrzeże? Pełno jest za to efektów końcowych dokonanej już rewolucji - z filmów najlepszym jest chyba ostatnia część Szklanej pułapki, który stanowi wręcz pojedynek znienawidzonych do niedawna hakerów i krakerów, a jeśli chodzi o seriale... Wszystko - Dr House, Wzór, CSI... W ogóle cała kryminalistyka, która zmieniła się nagle z ganiania z pistoletem do analizowania dedukcyjnego!
Śmieszną pozostałością z dawnych czasów jest bajka Scooby Doo i dobijająco zestereotypiona Velma - okulary, włosy na oczach i nijaki sweterek, co tym bardziej gryzie, że nie obywa się bez porównywania ze słodziutką Daphne. Ciekawe, co by było, gdyby ktoś nagle stworzył zupełnie nową interpretację tego zespołu nie odrysowując nic od linijki, jak to się robiło przy dwóch dotychczasowych ekranizacjach...

I w ten sposób oczarowani swoim podejściem ludzie filmu nagle trafiają na takiego Sherlocka Holmesa... I nagle mamy tajemniczy uśmieszek, rozwiany włos i eleganckie ciuchy. Niby robi to samo, co przez ostatnie sto lat, ale co do czego z nietypowym dla swoich początków wdziękiem, magnetyzmem. I oto efekt tych wszystkich przemian obyczajowo kinematograficznych patrzy do mnie z przyjemnego ukosa z plakatu.

Nie wiem, czy pięćdziesiąt lat wcześniej miałabym głowę dopasowaną do swoich czasów (choć niektóre rzeczy sugerują mi, że niestety tak), jednak cieszę się, że żyję w tych.
Jestem z nich dumna.

No i właśnie tak sobie nieśpiesznie dobrnęłam do przypomnienia sobie, za co tak naprawdę lubiłam Sędzię Annę Marię Wesołowską - za coś, co jeszcze trzydzieści lat temu przyjąć by się nie mogło. Bo jakże to gapić się na jakiegoś prokuratora w czarnej todze, a nie na pokazujących się czasami w sądzie policjantów? Tylko za to, że ma fajny głos, bezczelne odzywki i robi niekiedy tajemnicze miny? No a jednak na Nieoficjalnym Forum Serialu SAWM można było. I to jak! Bawiłam się tam dobre dwa lata komentując każde jego śmieszne zachowanie i przewrotny cytat. Poznałam też parę fajnych osób, a ponadto nauczyłam się, jak niezastąpioną rzeczą jest forum dyskusyjne i piszczenie ze szczęścia razem z ludźmi podobnymi do ciebie...

Dzisiaj wyjątkowo... dwie piosenki. Bo tak się składa, że dwie JEDNOCZEŚNIE kojarzą mi się z p. prokuratorem Arturem Łatą. Tak wyszło kiedyś, jakoś 21 września 2007, że zaczęłam sobie do oporu oglądać jego zdjęcia (które dnia poprzedniego musiałam przywieźć sobie na dyskietce z biblioteki miejskiej) i puszczać sobie do oporu te dwie piosenki (bo innych ciekawszych jeszcze nie miałam). Coś zauważalnie bolała mnie wtedy głowa, ale tak chciałam mu się przyjrzeć, że złamałam swoją zasadę nie używania komputera w takich przypadkach. I jak się rozkręciłam, to przeszło ;D
Tak mi to właśnie zostało w pamięci.

Myth , Dziennik Superbohatera 09.02.12 Czwartek

Zaczęło się od samego rana ... Padał Śnieg ! dużo złego, przeklętego, białego śniegu . Wiedziałem że będzie źle, do 13:00 starałem się nie denerwować, gdy już przedostałem się przez miasto i jak już trafiłem na salę to zacząłem się denerwować i nie wyczuwałem nadciągającego niebezpieczeństwa. Gdy skończyłem rozwiązywać egzamin teoretyczny okazało się że minęły 2 minuty ... więc cofnąłem się i sprawdzałem czy mam dobrze. Okazało się że zdałem ! plan podstawowy się udał :) Potem wyszliśmy na poczekalnię i czkaliśmy, pierwszą osobą po którą przyszli byłem oczywiście ja, ochoczo wstałem i poszedłem. Ładnie pokazałem odpowiednie rzeczy w silniku i światła, teraz trzeba było przejechać łuk, i wtedy się zaczęło...

"Egzaminatorka z Piekła"

Pierwsza próba : Ruszyłem świetnie i fenomenalnie przejechałem świetnie, a gdy chciałem wyhamować to samochód nagle się zatrzymał ! a nie powinien, wydaje mi się że z hamulcem było coś nie tak... albo, jakaś nikczemna moc spowodowała jego zatrzymanie. No to pani egzaminatorka mnie z powrotem cofnęła, z jej ust widać było jakby bąbelki, taka piana - to mogło zwrócić moją uwagę ale się denerwowałem i nie zauważyłem. W sumie te kły, nagle pojawiające się futro i ogon też mogły zwrócić moją uwagę ...

Druga próba : Ruszyłem jeszcze lepiej, udało mi się wszystko ładnie przejechać i tuż przed dojazdem do koperty końcowej Pani egzaminator zmieniła się ! urosły jej ogromne skrzydła i rogi ! zrobiła się czarna i wyrosły jej metalowe szpony a oczy, oczy to żarzyły się niczym serce wulkanu.
naskoczyła na samochód i wbiła szpony w dach ! o mało co się przesunąłem inaczej rozpłatała by mnie na plasterki niczym kucharz ogórka. przy gazowałem żeby dojechać do tej koperty. Piekielna Egzaminatorka odskoczyła i przeleciała na tył samochodu. Zaczęła go pchać w przeciwnym kierunku i dodatkowo z jej wulkanicznie czerwonych źrenic wystrzeliwały lasery. Wyciągnąłem broń i oddałem kilka strzałów ale jej włochate cielsko było kuloodporne, ale udało mi się trafić ją w oko.

Wtedy poderwała się do lotu, zrobiła piruet, capnęła samochód i odleciała, bujała samochodem na wszystkie strony, w razie czego włączyłem światła awaryjne. Demoniczna Egzaminatorka tak krążyła nad placem manewrowym że czułem się jak na rollercoasterze (nie bardzo wiem jak to się pisze). Postanowiłem to zakończyć jak najszybciej, wybrałem dogodny moment i rzuciłem w nią granatem. Booom ! granat wybuchł niszcząc obudowę granatu i Szatańską Egzaminatorkę przy okazji. Zgodnie z moimi obliczeniami spadłem. Niestety na dach (tak, miałem dachowanie - ale nikt mi nie wierzy), spadłem dokładnie w obliczone miejsce, no prawie nie uwzględniłem obrotu Ziemi ... czyli po zetknięciu z ziemią, samochód posuwał się jeszcze kawałek i niestety choć dusiłem hamulec samochód leżał do góry nogami tzn kołami i hamulce nie działały i obaliłem pachołek :(

Niestety część praktyczna nie zdana . Natychmiast poszedłem się zapisać na egzamin poprawkowy, następna data bitwy to 5 kwiecień 2012 .


Wróciłem do domu, po opracowywałem trochę planów obrony ziemi w razie inwazji z kosmosu i poszedłem spać . Wstałem i zrobiła się 23:00 no i tyle na dziś. Piosenka dnia :


Dobranoc ...

AstroGirl, Dzienniki Superbohaterki 9 lutego 2012

W telewizji krąży od jakiegoś czasu coś takiego, że na głównym planie zaczyna pląsać Ibisz. Że umył włosy i ze szczęścia (że wreszcie to zrobił..?) po prostu mu odbiło. Uwagę mojego taty po sześdziesiątym bodajże oglądnięciu tej reklamy przyciągnął jednakże nie powyższy pan, tylko pewna kobieta, która w ostatnich minutach spotu reklamowego wchodzi w kadr (co powoduje całkowitą i natychmiastową normalizację Krzysztofa) i... zaraz wychodzi.
Tata zapytał więc zaaferowany, po co ta pani przyszła.
W odpowiedzi razem z mamą wysunęłyśmy teorię, że pani przyjechała do nas ze stolicy Baku, gdzie ostatnio odbył się konkurs Eurowizji, i po prostu robiła to, co najlepiej potrafi. Wchodzić i wychodzić. Była mianowicie na konkursie piosenki niedawno cudaczna sytuacja, że jeden z zespołów musiał powtórzyć swój występ, bo podczas jego wykonywania... ktoś cichcem przespacerował się z tyłu po scenie. Niby nic, gość przecież tylko się przeszedł, ale to wystarczyło, żeby uchwyciła go kamera i... na scenie znalazło się więcej niż pięć osób. A nie może się znajdować więcej, tak głosi regulamin! Jury przyczepiło się, zespół odśpiewał jeszcze raz, ale... kim była ta osoba?
Nikt tego nie wie. Jak dla mnie mogła być to na przykład pani woźna, która przez swoją nadgorliwość zagalopowała się i poszła sprzątać trochę za daleko. Ale to wzburzenie jury! Może to nie było tak, że po prostu weszła i wyszła? Może w pewnej chwili odrzuciła miotłę i zaczęła śpiewać razem z zespołem? Może tańczyła?
Jedno jest pewne - na pewno możemy teraz oglądać tę panią w reklamie. Jak wchodzi i wychodzi.

Aaaa..! Jeszcze jedna rzecz jest pewna. Eurowizja, która odbędzie się w tym roku, nie zakończy się dla nas porażką! Cokolwiek miałoby się stać - Polska uniknie uczucia druzgoczącej przegranej i wreszcie zachowa klasę! Oto, jak donosi Metro jeszcze z 20-tego grudnia ubiegłego roku, rzecznik 1TVP znalazła genialny sposób, jak poradzić sobie z problemem:



Prawda? Już myślałam, że nigdy na to nie wpadną.

P.S. No dobrze, dobrze... Żadna pani sprzątająca, żadno śpiewanie, tylko ten głupek :p

Zdarzyła się dziwna rzecz, jaką jest to, że TVN nagle zdejmuje emisję Sędzi Anny Marii Wesołowskiej. Znaczy: nie tak z dnia na dzień, ale mniej więcej od tej pory będzie konsekwentnie zwijał interes. Niby nic, niby banał. Ale jednak kawał TVN-owskiej historii. Trochę jak z Wielką Grą, z programem Disco Poli Live... Jakby samej tej niespodzianki było mało, to już samo sposób dowiedzenia się o niej był niegodny - przelatywałam jak zwykle na stojaka komentarze pana Friedmanna i listy czytelników z Teletygodnia, aż tu nagle ktoś pisze, że coś wpychają zamiast i to, co wpychają, mu się nie podoba...
No eee! Jakaś informacja gdzieś, jakieś dwa zdania informujące na samym TVNie..! A tu się tak człowiek z piątej ręki dowiaduje i co ma powiedzieć?
Dzisiaj zajrzałam dla potwierdzenia na Nieoficjalne forum SAMW i faktycznie, po chwili znalazłam dyskusję na temat nowinki oraz wszystkich jej szczegółów tutaj.
Liczne linki, w tym wideo i materiały pisane, więc dodawać już nic nie będę. Nie zaglądałam tam dawno, prawie nikogo znajomego w tamtej dyskusji nie widzę (choć, co ciekawe, niezupełnie...), ale tak jednak dziwnie jakoś.

Plusem (choć śmiesznie mizernym) sytuacji jest natomiast fakt, że tam zajrzałam i że znalazłam coś, skierowanego pośrednio do mnie:

Człowiek po ponad trzech latach dowcipkowania z tematu dowiaduje się, że zdejmowanie odcisków palców z poduszki naprawdę jest możliwe.
I to po rozpakowaniu jej z foliowego opakowania!
Jak teraz mam z tym żyć?

Kolejny kwiatek taty - o pewnej reklamie z głosem pełnym uznania:

Też ktoś tępy myślał nad tym!

A na koniec jedna z tych porywających rzeczy, które słyszy się na Trójce o pierwszej w nocy:

AstroGirl, Dzienniki Superbohaterki 8 lutego 2012

Pierwszą i najpilniejszą rzeczą, o której napiszę, jest obecny stan Flashmana (o czym zaczęłam tutaj). Tak, to dziś dzień miał mieć tę budzącą wiele obaw operację, ale dziś, już kilka godzin po niej, możemy odetchnąć i powiedzieć Jego życiu nie zagraża już niebezpieczeństwo ;) Nie usłyszałam tego oczywiście od niego samego, ale od Super Informatyka, który zadzwonił do mamy Bodzia, która z kolei (uóuff) miała informacje z pierwszej lekarskiej ręki, tj. że chirurdzy są zadowoleni i wszystko poszło im tak jak chcieli. No to teraz tylko pozostawać przy dobrej myśli i czekać do jutra, kiedy to, jak dobrze pójdzie, będzie można porozmawiać z samym zainteresowanym.


Ale się temperatura zmieniła! Chyba o dwadzieścia stopni w górę, bo już podobno tylko jakieś -5 w dzień, a nie, jak jeszcze niedawno, liczby dwucyfrowe z dwójką do przodu. Wychodzę z taczką pod wiatę z drzewem i palce mi nie drętwieją po dziesięciu minutach! Miałam wręcz wrażenie, że mogłabym zrzucić płaszcz, czy nawet poprzestać na krótkim rękawku jak późną czy nawet wczesną jesienią. No ciepło po prostu!
A śnieg nadal leży...
- Śnieg jest syntetyczny - dowiedziałam się w ośrodku tajnych Badań Synoptyczno Terrorystycznych, kiedy ponownie odwiedziłam ich niejawną siedzibę nad jeziorem Ness. Tak, dobrze zgadujecie: to właśnie ich przyrządy badawcze zanurzane w celach analizy zjawisk atmosferycznych w wodzie wzbudzają od stuleci tę sensację z potworem. A przecież inaczej się nie da! Dokładne wiarygodne przydatne wyniki można uzyskać tylko nietypowymi nowatorskimi metodami. (Nie zapominajmy, że do samej tylko zwykłej codziennej prognozy pogody, która mówi nam o zachowaniu aury parę godzin czy nawet dni do przodu, przyczynił się radykalny, choć równie utajony postęp w podróżach w czasie na przełomie XIX i XX wieku.)
- Ale jak to? - Odpowiedziałam błyskotliwie.
- Syntetyczny, nie wytworzony drogą naturalnej krystalizacji - wyjaśniał mi cierpliwie jeden z młodszych laborantów, Jimmy Float. - Dlatego mimo wzrastającej regularnie temperatury wciąż nie topnieje. Tego Niemcy nie przewidzieli.
- Co masz na myśli?
Spojrzał na mnie lekko rozczarowany: no tak, raczej nie takie zgadywanki obiecali mu usłyszeć od superbohaterki. Wierzę jednak, iż moje wypowiedzi byłyby o parę tonów inteligentniejsze, gdyby Jimmy nie miał tak jasnych długawych włosów. I niebieskich oczu za błyszczącymi okrągłymi okularami...
Wtedy obsługiwał mnie kto inny. Nie wiem, kto, ale wnioskuję to już po samym tym, że nie zapamiętałam tamtego gościa.
Jimmy rozejrzał się, jakby sprawdzał, czy ktoś mu nie podpowie.
- Niemcy, po wykryciu ich nielegalnych działań odsysania śniegu z polskiej atmosfery, otrzymali od nas ostrzeżenie i nakaz wydmuchania śniegu z powrotem, inaczej donieślibyśmy na nich do Brukseli. Mieliśmy w końcu twarde dowody na to, że zagrażali...
- Zdjęcia tamtego gościa, który trzymał takie skomplikowane coś z dziurką tuż pod tornadem? - Z radością wynotowałam, że moja psychika najwyrażniej zaczyna się stabilizować.
- Taaaak... - Przyznał nieśmiało. - Ciągle pracujemy nad kolejnymi dowodami... No, nieważne! Niemcy w każdym razie mieli odesłać nam większość zagarniętego śniegu. Wydawało się, że to zrobili, tymczasem - załamał głos - okazuje się, że daliśmy się perfidnie nabrać.
- Czyli Bruksela? - Dopytałam. Cóż, w końcu jako superbohaterka mogłam najwyżej coś rozwalić, a tu była polityka, ekonomia i tak dalej, więc mi się nie chciało.
- Bruksela, Bruksela, ale nie to jest największym problemem - zmartwił się moim brakiem szerszego myślenia, ale już nie tak ostro jak na początku. - Chodzi o to, że syntetyczny śnieg, to nie żarty. To jakaś rzadko nietypowa estra z kwasami siarczanowodorowymi. Rzadko się ją wykorzystuje, bo rozpadowi ulega już po miesiącu lub dwóch. W tym przypadku nietrwałość była zaletą i, jak już powiedziałem, gdyby mróz utrzymał się jeszcze trochę czasu, nic byśmy nie zauważyli, jednak tak czy tak, do atmosfery zostanie uwolniona duża ilość związków chemicznych, które zwłaszcza po reakcji z solą sypaną na jezdniach... - Jimmy bezwiednie złapał się za głowę. - I to jeszcze nie jest najgorsze! - Nawet nie czekał na mój brak odpowiedzi. - Te wszystkie dzieci wystawiające języki podczas opadów! Co prawda w dużej części może to już być śnieg naturalny, jednak nie wiemy tak naprawdę kiedy, i czy w ogóle, Niemcy zaniechali swojego procederu.
Ciekawe, czy się domyślił po mojej minie, że ostatnio podczas spacerów sama umilałam sobie czas otwierając paszczę do nieba. I wszystko przez to, że mleko które podawali do strasznie słodkich ciasteczek w kafejce na szczecińskim deptaku za szybko się skończyło.
- Aaa... - Zaczęłam bardzo ostrożnie, żeby nie wyjść na idiotkę. - W razie wykrycia przypadku połknięcia takiego płatka..?
- Słuszne pytanie - ucieszył się naukowiec. - Właśnie miałem ci powiedzieć. Być może natrafisz na taką sytuację, więc wtedy... - tu spoważniał - Natychmiast skonsultuj się z Doktorem lub farmaceutą.
- Z lekarzem..? - poprawiłam zdziwiona.
- Nie. Z Doktorem - odpowiedział najwyraźniej spodziewając się pytania. - TYM Doctorem. Wiesz, taki jeden z Galli...
- Aaaha... - Wyjąkałam przerywając temat, żeby znowu się nie rozproszyć i palnęłam cokolwiek. - Aaaa ten... no... farmaceuta?
- Najlepiej ten od dr Jekylla - powiedział Jimmy po prostu poprawiając okulary, których nie przestawałam obserwować. - Wiesz, ten co mu tę chemię sprzedał.
- A, rozumiem - przyznałam zgodnie z prawdą, że sprawa zaczęła mi się rozjaśniać.
Laborant pomyślał jeszcze przez zauważalną chwilę.
- W zasadzie mógłbym cię jeszcze kierować do MiB - odezwał się powoli pełnym zastanowienia tonem. - Ale ostatnio znaleziono jednego z nich w berlińskim klubie tenisowym dla gejów, więc może lepiej nie...

Ostatnio stała się zabawna rzecz, jaką był komentarz koleżanki Dagens z forum whomanistycznego do wpisu z 27 stycznia (a potem odpowiedź na moją odpowiedź). Nie dość, że trafiła tutaj jedynie na podstawie moich wspominków o McGannie (Google potraktowało sprawę, jak należy, nic tylko brawa bić ), to jeszcze ostrzegła, że jak dobrze pójdzie, to będzie wpadać :D
Czy będzie, to nie wiadomo, ale na pewno mojej obecności w temacie, którym ona włada, jest o wiele mniej niż się spodziewałam na początku. Po kilku godzinach od napisania kilku postów zawarcia znajomości powiedziałam jej na PW, że chętnie przegadam tam z nią liczne strony, tymczasem... komentuje mi się bardzo nieśmiało. Pojawia się tu dość skomplikowana kwestia poruszana niejednokrotnie (w bardziej ostry lub, hmm, tępy sposób) przez forum, z którym ponad rok temu się zaprzyjaźniłam oraz to drugie, whomanistyczne.
Wydaje się, że forum dyskusyjne, to jedynie wymiana informacji, ewentualnie poglądów, myśli, czy może przynajmniej powinno być tak w teorii. W rzeczywistości jednak forum dyskusyjne, jak każda inna forma dyskusji, to wymiana także charakterów, pewności siebie, stylów życia, podejść do tematu... Ludzie widzą parę forów o podtytule trzymającym się serialu Doctor Who i myślą, że są one podobne, ba! nawet wcale nienowi użytkownicy próbują sugerować czy chociażby logicznie uzasadniać niemożliwość połączenia naszych forów. Ale to nie ma sensu!
Od kiedy się tam zarejestrowałam i podejmuję zagadywać, próbuję znaleźć jakieś porównanie stanowisk, jednak dwa byty są od siebie tak odległe, że ciężko jest znaleźć mi coś, co nie obrażałoby którejś ze stron. Wreszcie wymyśliłam - próba zmontowania obu w jedno forum może odzwierciedlać sytuacja, jakby ktoś chciał w jednym średniej wielkości pokoju urządzić spotkanie przy herbatce oraz głośną dyskotekę. Da się? A dajmy na to, że powiedzmy puszczaliby sobie takie same piosenki, więc ktoś powiedziałby z zewnątrz, że to to samo Co prawda warto dodać, że na Whomanistyce puszcza się też inne utwory (zwłaszcza ostatnio) i jestem przekonana o tym, że gdyby grupka tamtych przyjaciółek spotkała się dzisiaj, a nie wcześniej, to forum jak nic byłoby poświęcone Sherlockowi Holmesowi, mimo wszystko jednak... ja nie nadaję się do dyskotek. Swojego słodkiego Paula McGanna miłuję sobie tak wycinkowo, ostrożnie i po troszku, i nawet się mi głupio zrobiło ostatnio, jak mało o nim wiem. Uważałam go za zupełnie sympatycznego gościa, którego twórcy Doctor Who Television Movie wzięli nie wiadomo skąd, a teraz, oglądając wyrywkowo bazę YouTube, widzę, że pod względem talentu aktorskiego to jest chodząca perfekcja, którą zresztą dostrzeżono wcześniej niż w 1996. Ja myślałam (ja i myślenie...), że Paul nie robi teraz nic takiego, a on tymczasem spokojnie rozwija czającą się przy nim cały czas karierę muzyczną i nawet w tym roku był już na występie. Tam wszyscy wszystko wiedzą i tym się wymieniają, a ja nic nie wiem...
No tak więc się z tymi swomi banalnymi podejściami do życia przestałam tam udzielać dość radykalnie (choć pewnie nie na stałe), bo jak powiem coś w stylu, że już same jego stare zdjęcia, urywki filmu czy nagrania sprawiają, że oczy mi się jednocześnie śmieją i łzawią i że miałabym go w takiej chwili ochotę przytulić, wycałować i wyściskać jak tę moją Kocią Rózię, to... każdy na Whomanistyce zwruszy ramionami, bo to nie będzie ten styl. A jak to napiszę na nieśmiałym i uczuciowym Polskim Forum Doctora Who, to to przecież prawie pornografia będzie...



P.S. Heh, co za fajny dzień miesiąca na gadanie o odtwórcy roli Ósmego Doctora ;D


Piosenka, która dzisiaj na mieście mi mignęła i tym radości narobiła wielce:

Myth , Dziennik Superbohatera 08.02.12 Środa

Dzień przed wielkim dniem ... ogólnie chyba powinienem być podekscytowany i zdenerwowany ... ale zamiast tego, dzisiaj jest tak strasznie cicho i smutno. Taka cisza przed burzą, tylko że nie ma z kim pogadać. Niby dla superbohatera to norma ale ja jakoś tego nie lubię. Od rana stwierdziłem że nie ma sensu iść na Wf , potem była matematyka z Baronem Zennonnem. Nie wiem co się stało ale jak poszedłem do tablicy to dostałem bardzo łatwe zadanie. Potem kręciłem kilka ujęć do filmu i potem religia i do domu. Przez resztę dnia nie wydarzyło się nic ciekawego . Chyba położę się wczesniej spać .

Piosenka dnia :


dobranoc .

Myth , Dziennik Superbohatera 07.02.12 Wtorek

Ośmiomilowymi krokami zbliża się egzamin na prawo jazdy abym mógł jeździć MythMobilem. Choć mam bardzo dużo obaw, mam nadzieję że się uda. Pomijam nudne lekcje i przechodzę od razu do przeprosin bo moje posty są ostatnio kiepskie bo ten potworny egzamin. ale obiecuje że od czwartku się poprawię, będę jak feniks z popiołu, jak golem z kamienia, jak kaczka z papieru ... zobaczycie że będzie lepiej :) A tak poza tym, wróciłem wcześniej do domu , położyłem się spać o 16:00 bo źle się czułem i obudziłem się o 19:00 ... tak wiem ... ale regeneracja trwa. A poza tym ostatnio się odchudzam i metabolizm waruje.

Piosenka dnia :


dobranoc :)

AstroGirl, Dzienniki Superbohaterki 7 lutego 2012

Jakoś wpół do pierwszej na Kanale Pierwszym Polskiego Radia opowiadali o giełdach, bańkach spekulacyjnych, nagłych spadkach na rynku papierów wartościowych i innych bardziej jeszcze zaawansowanych rzeczach. Pomijając długie tyrady tego, co wykraczało poza moje możliwości rozumowania, moją uwagę przyciągnęła informacja o FaceBooku. Webowy gigant postanowił w tym roku wejść na giełdę i (jakoś tam za pomocą nie znanych mi mechanizmów) zarobić co najmniej kilka milionów na 5%-owym udziale. W związku z tą informacją goście rozstrząsali, jakim właściwie sposobem ów portal społecznościowy może być wyceniany na 100 miliardów dolarów i warty milionowych inwestycji rozwojowych (oprogramowanie, monitorowanie bezpieczeństwa, uprzykrzanie życia użytkowników za pomocą innowacji...), skoro jest to przecież kruchy rynek internetowy. Jeszcze kilka lat temu MySpace mógł się pochwalić 400 milionów zarejestrowanych, a teraz został całkiem przygnieciony przez FaceBooka. Po FB z kolei nikt zbyt wiele nie oczekiwał jeszcze 6 lat temu i analogicznie za kolejnych 6 lat to on może zostać zapomniany. Po co więc robić coś, rozwijać i inwestować, skoro i tak interes już się właściwie zwija?
No tak, bo przecież ludzie w ogóle nie przywiązują się do serwisów społecznościowych, nie budują tam swoich społeczności, nie reklamują się na pewnych konkretnych stronach podkręcając ich popularność! Są w stanie każdego dnia rzucić wszystko, skoczyć na nową nowinkę i zapomnieć. Nawet takie zżycie się z Internetem, jakie osiągnęło Google i Torrent nie ma tak naprawdę żadnego znaczenia i warto tracić czas na dywagowanie, że pewnie już jutro one i FaceBook przestaną istnieć - prawda?
Na zakończenie artykułu pani redaktor podała adres do swojej strony internetowej. Co ciekawe - nie na FaceBooku, do zwykłej. Do FaceBooka podała za dziesięć minut, po kolejnym artykule.

A swoją drogą może mi ktoś wyjaśnić, jakim cudem dzisiaj każdy ma fejsbuka, skoro nadal około 30% użytkowników używa Explorera, który go nie obsługuje/obsługuje bardzo niechętnie?

No dobrze, zmiana tematu. Dzisiaj niespodziewanie znów przyszła moja mała uczennica. Niespodziewanie, bo już sobie powłączałam kilka okienek z tekstami do Tego dziwnego uczucia i miałam zamiar zacząć pisać nieco wcześniej niż o 1:00 w nocy (bodajże 16:00 była). No i, pomimo że przeważnie nie wykorzystujemy komputera do nauki matematyki (choć zajęcia stały się bardzo interdyscyplinarne*), to jednak po pewnym czasie zaczęła się nim interesować. I, co gorsza, okienkami, które zajmowały w końcu ponad połówę wszystkich otwartych, czyli tym moim opowiadaniem fanfikowym. Co gorsza, bo dziewczynka nadzwyczajne ma ciągoty do odczytywania wszystkiego, co uwiecznione za pomocą liter. Opowieść naszpikowana terminami naukowymi, kosmitami i innymi pstrokatymi dziwnościami nie jest bynajmniej do dzieci przeznaczona, no ale na zamykanie wszystkiego nie było już czasu, wszak pięciu rąk nie mam. Trafiła jednak na w miarę "bezpieczny" fragment z dyskusją o dziwacznej strukturze pewnego statku kosmicznego, więc obroniłam się jedynie zakłopotana odpowiedzią, że Czytam na pytanie, czy czytam czy piszę, i zaryzykowałam.
I nawet mogłabym pozostać przy tym kłamstewku, bo mała nie dociekała, tyle że... Cóż, zawsze kiedy wpadam w sytuację, kiedy ktoś po raz pierwszy czyta mój tekst ogarnia mnie niepowtarzalna i podejrzana mieszanka lekkiego chichotu i paniki. Myślałam co prawda, że znudzi jej się po pierwszej lokacji ponadwymiarowej - przy o wiele bardziej, zdaje mi się, standardowo skonstruowane opowiadanie filmowe Złoty kompas, które niedawno dorwałam, dość szybko znudził jej się głos - tymczasem myliłam się. Doprawdy, spodziewałam się wszystkiego..! a ją ledwo szło oderwać! Ależ, pewnie uprzedzę sugestię czytelnika, że to pewnie towarzysząca nam magia matematyki pchnęła ją tak zdecydowanie w obszary języka polskiego, ale myśmy już miały za chwilę wychodzić, żeby ją odprowadzić XD I się zachwycała, że naprawdę fajnie się czyta, że ten naukowiec taki śmieszny, że dużo trudnych słów i imiona dałaby inne, ale ciekawe.
No zbaraniałam. To dopiero było dziwne uczucie!
Hehe, najlepsze było jej pytanie... jaka będzie okładka. Bo ona dałaby obrazki twarzy (tylko) w najciekawszej scenie książki. I że to zaciekawiałoby wszystkich kandydatów na czytelników na tyle, że od razu rzuciliby się do kas :D Hmm, wtedy zajęłam się tłumaczeniem jej, że na takiej okładce z samymi twarzami nie byłoby przecież wiele widać. Teraz jednak pisząc tekst zastanowiłam się nad określeniem najciekawszej sceny. Jest (będzie) tylko jedna taka, zdecydowanie, ale nie mogłabym jej dać na okładkę, bo z pewnego względu byłaby nienarysowywalna, a z drugiej... to byłby mega spoiler!
Ja bym dała pewnie czarne kontury na tle nieba - zawsze tak robię:



Czyli pierwsza scena :) Dobra, zabieram się za ostatnią...

Na koniec - dowcip-cytat natchniony filmem Comando:

Bohater kontra antybohater. Ten drugi mierzy do pierwszego z pistoletu.
- Wiem, że nie masz zamiaru do mnie strzelać - mówi ten dobry wychodzą odważnie z ukrycia. - Marzysz o walce wręcz. O tym, żeby rzucić wbić mi ten wielki nóż w plecy patrząc mi prosto w oczy...

P.S. A nową superbohaterską obserwatorkę zauważyłam, Myth, tylko akurat nie dysponowałam wtedy szampanem i zapomniałam XD Ciekawe, jak często do nas zagląda...

____________________
*Tak, można to tłumaczyć jako pozbawione jakiejkolwiek dyscypliny :)

Myth , Dziennik Superbohatera 06.02.12 Poniedziałek

Astrogirl chyba tego nie zauważyła ale mamy już dwóch obserwatorów ! łu hu hu je je je ! Bombastycznie ! Jeszcze trochę i będzie trzech ! Ale już można uznać że osiągnęliśmy sukces :)

Kolejny dzień w którym nie nie przydarzyło się nic superbohaterskiego, zwykły szary poniedziałek, co prawda nie chciało mi się iść na pierwsze dwie lekcje, z kolei trzeciej nie było, na angielskim to oczywiście nikt inny tylko ja ... potem nie miałem lekcji, a potem dwa polskie z Tą której imienia nie wolno wypowiadać i nie wolno się jej rzucać w oczy. Wróciłem do Tajnej Siedziby, i w sumie w momencie gdy wchodziłem musiałem wychodzić na jazdy. Odziwo po długiej przerwie szło mi bardzo dobrze. Na łuku to od razu za pierwszym razem mi wyszło ! To było dziwne :) a potem na mieście to za każdym razem światła zmieniały mi się na czerwone ! A gdy wyjechaliśmy na autostradę to wszyscy mi z drogi zjeżdżali ... nie mogłem nikogo wyprzedzić :( tzn nie pozwolono mi .... Później KFC z Patrycją - Patrycja ma egzamin 15 lutego . A tak poza tym to zauważyłem że dziś wszyscy strasznie wcześnie poszli spać . Ja chyba też pójdę ...

Piosenka dnia (jakoś tak dzisiaj się nią chwaliłem bo to moja ulubiona) :


dobranoc

AstroGirl, Dzienniki Superbohaterki 6 lutego 2012

Miałam poopowiadać, jak w ostatnią środę, tj. 1 lutego, wzięłam się za zabawę z formatowaniem blogu. O tym, jak wymyśliłam sobie złożoną strukturę trójdzielną strony (header, wpisy + menu) i o tym, jak na drodze do pełnej harmonii i szczęścia stanęły mi fochy jakiegoś nawiedzonego div'a, a właściwie div'ów. O tym, jak od 23 bodajże do 4 rano nie mogłam się nadziwić, czemuż to, ah czemuż wystarczy w opcjach style zmienić ramkę w "ułamkowy" float, aby div container zwijał się przed nimi zamiast je zawrzeć i robił mi wstyd między ludźmi. O tym, że robiłam nie jedno, żeby jakoś to się zaczęło zachowywać (jeszcze więcej div'ów, tabelka...). I o tym wreszcie, że następnego dnia Super Informatyk oświecił mnie, że to normalne (no dobra: typowe XD), kiedy nie podsumujemy użycia float'ów poleceniem <div style="clear: both">...
Miałam poopowiadać, ale ostatecznie stwierdziłam, że to jednak zbyt nudne, niszowe i (jak być może powiedziałaby Kitina) lamerskie (cokolwiek to słowo naprawdę znaczy).
Dodam tylko, że to, za co z tak wielkim zaparciem wzięłam się wczoraj, skończyło się jednak rzeczywiście na opcji czyszczącej. Miało być A macie teraz za swoje! i tabelki, ale jak zobaczyłam różnicę, to...

Dobra, kończymy temat. Nie ważne.

Program pierwszy telewizji polskiej dzisiaj mnie zaskoczył! Był teatr! Naprawdę! O tytule Komedia romantyczna. Gorzej, że na tym zaskoczenia się nie skończyły, bo jego poziom istotnie odbiegał od wspominanych przeze mnie niegdyś poprzedników.

Odbieganie poziomu polegało na tym, że wartość logiki przypominała sinusoidę (zmienną w czasie t) - bywało, że cieszyło to, co mówili i robili aktorzy, chciało się podążać za tym, co się aktualnie działo i dowiadywać o tym, co będzie za chwilę, bywały pomysły i dialogi, że nawet pozwolę sobie ich aproksymację przytoczyć:

Dialog głównego bohatera z osobą trzecią, która nie ma pojęcia, że dziesięć minut temu odbyła się skomplikowana lekcja wychowania do życia w rodzinie:

- Bo ty wiesz... jakby... nie masz skarpetki jednej. Prawej konkretnie...
- A, tak. Bo to świadoma akcja jest.
- Akcja?
- Tak. Astymetria. Symetria jest dla naiwnych. Symetria, geometria, matematyka, ten cały czwarty... wymiar... Rezygnuję z tego.
- A, rozumiem. Odcinasz się. - Podziw. - Ostro...

I krótkie oznajmienie:

- Ty to napisałeś? - Z zachwytem zauroczenia. - Słuchaj... Ty jesteś zupełnie nienormalny.

Ale bywały też cykliczne przypadki kompletnego włażenia pod zero, jak przykładowo te ostatnie sceny z oświadczynami, że siedzi sobie kilka osób przy stole i mamrocze, jedna na niego wskakuje, też się oświadcza... Po chwili nie chce się wtedy ani słyszeć, ani widzieć, tylko czeka się aż minie to niezbędne ½ π czasu i akcja znów zacznie jakoś wyglądać.
Generalnie więc wszystkiego było za mało/trochę nie celnie - poczucie humoru niekiedy bystre i absurdalne, a niekiedy jedynie chaotyczne próby takowego. Niekiedy naprawdę mamy wyśmiewanie niewiary, wstrętu i ślepoty na to, co miało się kochać i propagować, a niekiedy wszystko dzieje się tak sobie i w najlepszym przypadku domyślamy się, że ta sytuacja by była dobra do tego typu zabiegu. Bo ja nie mam wątpliwości - miało być o tym, że człowiek, który tworzy scenariusze do komedii romantycznych i śpiewa piosenki, że Na smutki i na złe dni miłość pomoże ci, nawet słabo kryje się z tym, że traktuje je tylko jako tani kicz dla mas. Że miłość to dla niego tylko slogany, którymi sam gardzi, bo jego samego spotkało rozstanie. Że już nie rozróżnia kiczu od prawdy. Że... No właśnie - wszystko co mogłabym powiedzieć dalej byłoby już tym, co mógłby przynieść ten temat, a nie to, co faktycznie zobaczyłam w filmie. Czy raczej: poczułam. Bo poczułam wyjątkowo mało.
Tak więc strzeżcie się napisu Premiera przy teatrach. Ja będę.

A teraz: kot, którego znalazła dzisiaj przypadkiem moja siostra (nie, ona nie jest superbohaterką) i który najwyraźniej należał do piątego Doctora :)



Nic innego nie przychodziło mi do głowy niż: