AstroGirl, Dzienniki Superbohaterki 4 lutego 2012

Było dla mnie niedawno niezłym szokiem, że mój kolega z uczelni, Bodzio the Flashman, leży od paru dni w szpitalu. Oczywiście, że jest superbohaterem - ja się ze zwykłymi ludźmi przecież nie zadaję (nie licząc rodziny). Mózgowcem, który rządzi we Flashu, aplikacjach webowych i mobilnych (w których wymiata bardziej niż Nimbus 2000!), bawi się najnowocześniejszym sprzętem i kul się nie ima. Tylko że jakoś guzkom w górnych częściach jego kręgosłupa, o których ogólnie opowiedział mi Super Informatyk, nie robi to różnicy i bez pomocy sprawnej ręki chirurga dalej nie pojedziemy :(
Dzisiaj właśnie trafiło mi się go odwiedzić w towarzystwie Super Informatyka i jak zwykle nie popisałam się męstwem w starciu ze sterylnymi szpitalnymi realiami. W szpitalach byłam dotychczas tylko dwa czy trzy razy w życiu i to bynajmniej nie jako rezydent. Co prawda ten akurat jego przykład nie był szczytownym osiągnięciem w tej dziedzinie i niektóre elementy znacznie odstawały od doskonałości (przykładowo szatni wcale nie było w szatni), jednak ja i tak dostawałam drgawek na widok kroplówek i wędrujących gdzieniegdzie lekarzy. Bodzio pomimo spędzenia tutaj aż kilku dni (badania, badania, badania...) i kilku plamek na rękach (jak wyżej) trzymał się na szczęście lepiej niż ja, nie wspominając o tym, że bardzo pozytywnie zadziała na niego obecność moja i kolegi (a do tego jego mamy, która w efektownym stylu złamała szpitalne zakazy i stała przy nim jednocześnie ze mną :] ). Dowiedzieliśmy się wtedy między innymi, że operacja nie jest rutynowa, a wręcz bardzo wyjątkowa i delikatna, i odbędzie się w środę. Jejku, superbohaterstwo superbohaterstwem, ale ja się boję.
Bodzio, trzymaj się! Życzę ci jak najlepszego przejścia przez to wszystko i smacznych śliwek. Jeszcze nie raz uratujesz świat! :D

Czy media pożegnały się wreszcie z banalnym i nieobcym nikomu "problemem" ACTA? Nawet siostra, która nie jest superbohaterką i obce jej jest interesowanie się szerszą wiedzą na temat gorących problemów społecznych wiedziała, że w pierwowzorze nie chodziło o Internet (przynajmnie nie bezpośrednio), a najbardziej o przetrzepanie skóry... producentom "nielegalnej" odzieży, znaczy: takiej która bezprawnie podszywa się pod wartościowe marki i w tenże sposób nagminnie czyści im kieszenie. No ale po co myśleć - lepiej powtarzać to, co raz ryzykownie ktoś zasugerował i robić sobie samemu fantazyjne sensacje.
A nie, przepraszam - są również nieliczni, którzy interesują się sprawą od podszewki jak ci pobierający XD

Co do mojego ukochanego Chomika... Chwilowo zmartwiło mnie jego zachowanie przy próbie pobrania pliku o rozmiarze powyżej 1 MB bez logowania - serwis zaproponował możliwość uiszczenia opłaty przez SMS lub też jakieś YetiPay. Tymczasem niegdyś, jeśli mnie pamięć nie myli, mówili przede wszystkim o zakładaniu nowego konta. Czyli że co - teraz wyhodowanie własnego Chomika nie wystarczy, skoro o tym nie mówią? Powolutku dostrajają się, że teraz do wszystkiego trzeba będzie mieszać pieniądze?
Heh, bez paniki XD Wychodzi na to, że najwidoczniej dawno nie próbowałam nic ściągać bez logowania. Kiedy już to zrobiłam nikt nie śmiał wspominać mi o płatnych SMSach.
Nawiasem mówiąc Wrzuta koncertowo mnie załatwiła, że musiałam zwrócić się do wiecznie przymulającego Chomika (choć w sumie, w porównaniu z Wrzutą...), bo rano pozwoliła mi znaleźć plik, a kiedy po południu odświeżyłam stronę z nim, bo wcześniej nie miałam czasu, ukazało mi się coś takiego.

Trzeba było widzieć moją minę
I z miejsca wszystkie Sciagaj.org i inne takie, oparte bezmyślnie na plikach Wrzuty i nie posiadając żadnych własnych baz zapasownych, również rozkładają ręce z opóźnieniem ręce pokazując początkowo, że plik JEST.

No to skończyło się na (jak na razie) zawsze niezawodnym Chomiku jakiegoś Tomka i wspomnianym dopiero co komunikacie - bo jak zawsze mi się nie chciało męczyć mojego pseudointernetu dodatkowym przeładowaniem strony.
Czy zalogowałam się po przeczytaniu komunikatu? A gdzieeeee tam. Włączyłam Play, poczekałam pobożnie aż się ściągnie (i przy okazji odsłucha ) i skopiowałam z plików tymczasowych przeglądarki, jak zawsze robię z Wrzutą

A wieczorem - same miłe rzeczy! Pierwszą z nich było odegranie przez kabaret Neonówka scenki z postaciami wybranymi własnoręcznie przez publiczność. No więc: automatycznie Palikot, zaraz potem Gołota, a na koniec... MacGyver!

Gołota: Ty, MacGyver, a kto to?
MacGyver: To? To Palikot. [sięga po jedno z przytaszczonych urządzeń] Będę naprawiać.
Palikot: [otwiera paszczę i pokazuje palcem] O, tu mam szóstkę... I jeszcze tutaj...
Gołota: [niczym dres w parku] Naprostować ci???

Doprawdy, może to wcale nie było aż tak improwizowane, jak to zapewniali (czy wiecie, że magicy jak Copperfield zawsze udają z publicznością?), ale ja mam to w nosie XD

A jako drugie... DESMOND! Desmond wrócił!!! Nie no, ja wiem, ja wiem, że nikt normalny nie wie, kto to jest... Chodzi o pana, który w pewnej okołowakacyjnej reklamie walał się po kanapie z jakąś panią i, przed żoną, która go zastała, tłumaczył się, że tej miłej pani wypadł telefon i stara się pomóc. Nie wiem, jak ten aktor to uczarował swoją niepozorną osobą, ale ja też wtedy zawsze turlałam się po kanapie - ze śmiechu XD No takie bystre nawiązanie do tradycji brytyjskiej komedii...
Potem aktor, którego odtąd nazywałam per Desmond, jak to wrzasnęła do niego żona, użyczał swej twarzy, w ramach tej sieci, także pewnemu kosmonaucie i więźniowi (wtedy nieśpiesznie dostrzegłam, że gość mówi do mnie i tak narodził się pomysł z telefonomodemem). Ale z tymi rolami nie było mu do twarzy - tu był zbyt dziwnie ubrany (nawet dla mnie!), tam za brudny... Aż tu nagle - bęc! Na ekranie skrada się coś udające CSI, w czego finale ukazuje się nam nie kto inny a Desmond zrobiony na Horatio!
Nie ma Kaszpirowskiego (tu marudziłam chociażby), ale jest Desmond! Hurrrrey!

Dobrze, teraz drobiazg, który mi się przypadkiem zanucił niewiadomo skąd:

Myth , Dziennik Superbohatera 4.02.12 Sobota

Jak rzadko który dzień tan mogę zaliczyć do udanych , od 10:00 rano reprezentowałem szkołę na targach edukacyjnych - w życiu się tyle nie nagadałem i nie nakłamałem . No i teraz proszę o uwagę, ale najpierw proszę usiąść, zapiąć pasy, poprawić staniki. Jesteście gotowi na tą niefrasobliwą, niebywałą, szokującą wieść ? otóż zdobyłem 4 numery do dziewczyn ! tak, wiem że to dziwne, niemożliwe, wątpliwe, kuriozalne, nietuzinkowe i osobliwe ale jednak mimo tego całego niedowierzania, tego jak bym to nazwał "Superparadoksu niemożliwości", jednak udało mi się :D i jednak faktycznie mam te numery i jest to niepodważalny fakt :)

Poza tym nie wydarzyło się nic ekscytującego . a to piosenka dnia :


dobranoc :)

Myth , Dziennik Superbohatera 03.02.12 Piątek

Spokojnie, spokojnie, sytuacja pod kontrolą ! Miałem drobny problem (tzn nie do końca drobny bo Centrum Dowodzenia zdewastowane i trochę krwawię) z robocikami, ale już udało mi się odbić Centrum Dowodzenia. Ale zacznijmy wszystko od początku :

Gdy się obudziłem, nie chciało mi się totalnie nic. Ale musiałem jechać do szkoły żeby zabrać jutro laptopa na targi edukacyjne i pokazać Pani z biblioteki film. Otóż pojechałem, zmarzłem, pokazałem film- okazało się że wszystko do poprawki, wracałem do domu i mi się przypomniało że laptopa miałem zabrać, więc wróciłem się do szkoły po laptopa, a tam mi mówią że laptop już na miejscu !!! Wróciłem do Tajnej Siedziby, tzn nie mogłem wejść do środka bo okazało się że moje robociki uzyskały samoświadomość. Potem przypomniało mi się że Skynet to było oprogramowanie z Terminatora które zapragnęło przejąć kontrolę nad światem (tak, mam vistę).

"Jaźń Machin"

Sytuacja nie była najweselsza, 3 zbuntowane roboty w mojej Tajnej Siedzibie, Centrum Dowodzenia zajęte, a Babcia, Dziadek, Bambus i chomik są zakładnikami, roboty zaczynają się reprodukować a ja stoję na dworze i marznę. Co zrobić w takiej sytuacji ? Każdy normalny superbohater ruszył by do akcji i rozwalił by wszystko, ale to moja Tajna Siedziba ! Najlepiej bronione miejsce na świecie, w dodatku w podziemiach jest reaktor atomowy a na szafie mam ciasteczka. Więc nie mogłem tak po prostu zrobić rozpierduchy na pół dzielnicy. Zakradłem się od tyłu bloku, wszedłem przez balkon jakichś ludzi na parterze (na szczęście nie było ich w domu [pewnie się zdenerwują o to że zjadłem im kawałek ryby], to mogłem sobie swobodnie przejść na schody).

Na schodach miałem pierwsze starcie z wkurzonym tosterem, było by łatwiej gdybym miał zbroję ale miałem tylko płaszcz (i to w dodatku taki normalny a nie ten wielofunkcyjny), a toster strzelał widelcami, ledwo co unikałem postrzelenia. Wyskoczyłem i kopnąłem go a on uderzył o ścianę i się rozpadł. Wbiegłem po schodach na samą górę. Ale drzwi były obstawione przez mikser i maszynę do pieczenia chleba która wykrzykiwała jakieś słowa po niemiecku (nigdy nie wiedziałem po co nam maszyna do pieczenia chleba - okazało się że to zakamuflowana opcja niemiecka). Mikser wystrzelił jak rakieta z ostrzami w moim kierunku - już prawie czułem ostrza wbijające się w moje ciało ale na szczęście poślizgnąłem się i przejechałem kawałek na skórce od banana a potem potknąłem się o kowadło i wpadłem do dziecięcego baseniku z wodą. W tym momencie mikser leciał w moim kierunku, ale nie wystarczyło mu kabla więc ostrza się wyłączyły, więc uszedłem cało z opresji (tzn co prawda ostrze się zatrzymało ale mikser i tak trafił mnie w głowę i teraz mam siniaka).

Gdy wyszedłem z baseniku zauważyłem maszerującą w moim kierunku niemiecką zakamuflowaną maszynę do pieczenia chleba. chwyciłem za basenik i oblałem go wodą i zrobiło się spięcie i otwarły się drzwi do Tajnej Siedziby. A za drzwiami czekała wiertarka i piła mechaniczna Taty oraz suszarka i lokówka Mamy. Dobrze że dawno temu zbudowałem awaryjny teleport z korytarza do Centrum Dowodzenia, powiedziałem "awaryjna procedura nr 1" teleport zaczął buczeć i nie zadziałał, przywalił mną o ścianę i wybuchł dezorientując roboty. Zdarzyłem dostać się do szafy w której miałem starą zbroję. Ubrałem się i dopiero teraz zaczęła się bitwa, wyciągnąłem miecz z pochwy i rzuciłem się na wiertarkę i suszarkę.

Nagle naskoczyła na mnie lodówka i krzyczała że jest głodna i że przez cały czas wyciągałem jej jedzenie z ust. Użyłem granatu kierunkowego i lodówka nie była już taka głodna. Wbiegłem do Centrum dowodzenia a tam związani i zakneblowani Babcia, Dziadek, Bambus i chomik. Przy komputerze jest Robot pająk który pisze nowe oprogramowanie do nowych robotów, Robot skuter buduje nowe roboty a Robot mucha lata po Centrum dowodzenia. Wtedy postanowiłem użyć broni ostatecznej definitywnej i nieodwracalnej, ale niestety jej nie miałem :( ale się nie przejąłem bo miałem w kieszeni inną broń ostateczną! tzn jednak nie miałem :( ale to nic - bo miałem jeszcze długopis ! długopis śmierci tzn nie do końca długopis i nie do końca śmierci, bo to było pióro i w dodatku zwykłe ale nazwa długopis śmierci brzmi lepiej :D

Pochwyciłem długopis śmierci i rzuciłem nim, ale nie trafiłem tzn trafiłem ale w bambusa ... ale na szczęście bambus jest elastyczny i odbiło się od niego a potem od stołu i od sufitu i od ściany i trafiło w latającą Robota muchę. Chyba zepsułem jej stateczniki bo nagle straciła kontrolę wysokości i uderzyła w jeden z monitorów, odbiła się od ściany i wybuchła. Monitor został wprowadzony w wibrację i przewrócił się na Robota pająka i go rozgniótł ... a podczas zgniecenia odpaliła się rakieta która trafiła w szafę. Na szafie stały miecze samurajskie, a że konstrukcja szafy została osłabiona i zawaliła się półka. Miecze spadły trafiając Robota skutera a on, rozpadając się przechylił za mocno dźwignię produkcyjną nowych robotów i fabryka uległa zniszczeniu. Jeden z odłamków fabryki trafił w globus na szafce. Globus padł na klawiaturę i przy uderzeniu akurat trafił tak w przyciski na klawiaturze że podał komendę "autoshutdown all robots 0" a potem z tej samej półki spadł kapelusz i wcisnął Enter. I tak oto cała robotyczna armia została zniszczona :)

Resztę dnia sprzątałem zgliszcza ... i teraz pojawia się pytanie w którym momencie zacząłem krwawić ? No wtedy gdy kładłem się spać, a dokładnie w momencie gdy podnosiłem długopis śmierci tzn bo obok niego leżał kawałek szkła, więc oficjalnie mogę powiedzieć że zostałem ranny w akcji :) Sprawę samoświadomości robotów uważam za rozwiązaną :)

Przepraszam że dopiero teraz ale miałem problemy z internetem .

Piosenka dnia :


Dobranoc :)

AstroGirl, Dzienniki Superbohaterki 3 lutego 2012

Intrygująca jest ta sprawa z plikiem jak zniszczyć świat będąc małym robocikiem. Nie mam pojęcia, kto mógł go ściągnąć z komputera Mytha, skoro największą popularnością cieszy się on wśród tak zwanych Emo oraz niektórych frakcji ekologów z doliny Rospudy. Czy aby ktoś dziwny nie korzystał ostatnio z jego komputera..?
Nazwa SkyNet kojarzy mi się natomiast z Gwiezdnymi Wojnami - wielu fanów serii posiadało podobno dowody, że był on zainstalowany w hełmie Darth Vadera. Sam zainteresowany tłumaczy, że program zajmował się interfejsowaniem pomiędzy twarzą i głośnikami, co by pasowało do tego, czym właśnie bawi się Myth, bo sprawa również dotyczy robotyki. Niektórzy twierdzili co prawda, że to z powodu tego programu Anakin Skywalker zapragnął pewnego dnia władać światem, ale za to, jak już dowiodło wieku ekspertów, odpowiedzialna była Viśta, na której ów Skynet stał.
Więc ja nie wiem. Myth, ty masz Viśtę

No i znajomy z BST dobrze prawił! Ledwo dwa dni po nagłośnieniu sprawy i już mam całe podwórko zasypane (i lodowisko też niestety, trzeba je będzie pozamiatać chyba ). Widocznie Niemcy skapnęli się, że jeśli nam trochę nie oddadzą to będzie międzynarodowy skandal, więc wdmuchnęli trochę z powrotem. Co nie zmienia jednak faktu, że my nadal mamy tylko cienką warstewkę puchu na drogach (co oczywiście nie przeszkodziło drogowcom poczuć się zaskoczonymi), a Niemcy - zawieruchę, że ciężko samochodem przebrnąć.

No więc, jak zima, to zimno. Co zatem zrobić? Najlepiej minidyskotekę na stojaka (o tu opowiadałam)! Od razu się robi cieplej, zwłaszcza kiedy leci tematyczny Cooler. Tylko jakoś się tak Kocia Rózia dziwnie patrzyła...

A za nim jeszcze na dobrę impreza się rozkręciła, to dowiedziałam się, że na Radio Złote Przeboje robią sobie co tydzień konkurs. Nie orientuję się za bardzo jaki, ale wiem, że efektem dzisiejszego były dwa nowoczesne zwiastuny do znanego i lubianego serialu Pszczółka Maja stworzone przez Monikę Richardson i Jarka Budnika :) Mnie się osobiście spodobała bardziej wersja romansowa Moniki. Poniżej obie:

Love Story style

Star Wars style

Ale jeśli chodzi o wesołe podejście do Gwiezdnych Wojen, to ja też potrafię :)



Przedwczoraj znowusz miałam obcinanie grzywki i znowusz wyszło to mojej mamie krócej niż ustawa przewiduje, ale dopiero dzisiaj niespodziewanie znalazłam tego pozytywy - wyglądam jak Kaszpirowski.
I, tak, moja mama nie jest ani superbohaterką ani tym bardziej fryzjerką.

A teraz coś, co leciało rano. Niby kolejna rzecz znana od zawsze, ale jak nagle wsłuchałam się w tekst (co mogłam sobie robić do woli z jeszcze niedawno cienką znajomością angielskiego) i usłyszałam te lekko kiczowate bity w tle... No po prostu Modern Talking

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Myth , Dziennik Superbohatera 02.02.12 Czwartek

Jeśli pominiemy to że jestem chory, zmęczony i przepracowany to dzień był nawet udany. Przez cały dzień byłem na 0,5 lekcji bo nagrywałem scenę do filmu, bo ogólnie mój film to będzie taki trochę terminatorowy. Dzisiejsza scena polegała na tym że były dyrektor (występujący w roli terminatora) podjechał swoim BMW pod szkołę, wysiadł i wszedł do szkoły. Ogólnie poszło całkiem nieźle, nawet pan Czesiu zbudował nam taką jakby szynę po której jedzie kamera, ogólnie wyglądało to tak: dwie rurki połączone z dwóch stron deseczkami (szyna) i stojak na kamerę który był zrobiony z nóg fotela na kółkach (w przerwy po tych kółkach wchodziły szyny) i kawałka drewna do którego była na gumkę przymocowana kamera. Po nagraniu wróciłem do domu (12:40).

Od momentu gdy wróciłem do domu robiłem widok pierwszoosobowy terminatora i właśnie skończyłem (23:00) teraz się już tylko renderuje. Ale w międzyczasie postanowiłem zrzucić kilka kilogramów i będę ćwiczył 6 weidera, właśnie jestem po pierwszym treningu. A poza tym pomogłem zainstalować Photoshopa przez gg, zauważyłem że moje robociki dziwnie się zachowują, mają takie jakby ADHD, biegają w tą i z powrotem, krzyczą "Destroy all humans !" i "Exterminate !" a poza tym zauważyłem że ktoś pobierał plik o nazwie "jak zniszczyć świat będąc małym robocikeim", wydaje mi się że oprogramowanie o nazwie "skynet" nie działa poprawnie.

Aha no i najważniejsze ! Przypomniała mi się nazwa tej wyspy od Statui Wolności ! jak sama nazwa wskazuje statua wolności = state of liberty, a liberty skojarzyło mi się z nazwą Liberty island (wyspa wolności, czyli by pasowało do statuy wolności), sprawdziłem w Wikipedii i okazało się że trafiłem! Dodam jeszcze że upiekłem ciasto ... z mikrofalówki i dokonałem ostatecznego demontażu bombek na choince.

Piosenka dnia :


dobranoc :)

AstroGirl, Dzienniki Superbohaterki 2 lutego 2012

Cieszę się i jestem dumna, że zakatarzony Myth na mnie liczy :) I też nie pamiętam nazwy tej wyspy, z której wystaje Statua. Chyba że chodzi o Nowy Jork.

Dzisiaj siostra przyszła z samego rana (tj. około 10:00, zaraz jak się obudziłam :D ) i już sobie włącza mojego laptopa, żeby poczytać o tych swoich traszkach, błonkoskrzydłych, padalcach i nawet lodówkach (nie mówię o sprzęcie AGD, tak, taki ptaszek jest). Mięciutką Panią Kot mi łapie za nóżki i z pokoju wygania, bo sobie myje kocie futro, jak ją coś zapytać, czy poprosić, to wielki foch... W końcu zwróciłam jej uwagę na fakt, że nie każda siostra dawałby jej na własność swojego laptopa tylko dlatego, że nie umie wymusić czegokolwiek na swoim "ukochanym" (na nim nikt nie potrafi nic wymusić, dla niego wszystko co robi i tak pozostaje doskonałe) i to nawet bez symbolicznego dziękuję. No ale - superbohaterka czy nie superbohaterka - jednak siostra...

Tak więc nie mogę oprzeć się, żeby nie wspomnieć o dalszym ciągu Computer Wars, na które zawsze mi się zbiera podczas "pokojowych" posiedzeń mojej siostry. No więc - wchodzę, dysk podłączony, nawet master ustawiony jak trzeba. Guzik, rozruch parę akapitów i... EKRAN WINDOWSA! Tak po prostu! A wcześniej, to albo Verifying DMI Pool Data albo w ogóle nie pa-pa (a zresztą już opowiadałam)... Dziwne, nie? Podejrzliwość jednak przez całe życie była mi obca, więc poleciałam od razu do siostry z informacją, że nie jest źle. No a potem oczywiście wróciłam i oczywiście komputer już się nie ruszał. Ekran ciemny, trochę buczącej agoni i tyle. Czynność oczywiście powtórzyłam - efekt ten sam.
Co się stało, że do całkiem bogatej listy reakcji na próbę uruchomienia systemu doszedł nowy objaw? A bo ja wiem? Trzebaby zapytać chłopaka mojej siostry, ale jemu wytykanie wszelkich błędów może skończyć się tylko rozstrojeniem nerwowym (bynajmniej nie u niego!) Pamiętam jak zafajdał toster kanapką z serem :D No wiecie, jak działa toster - wkłada się chlebek i wyskakuje tost. Tymczasem on miał większe oczekiwania wobec tego prostego urządzenia i wcisnął do tego płaskiego wejścia całą zaawansowaną kanapkę z serem. Miałam go jeszcze wtedy za względnie rozgarniętego człowieka i mówię, że jak teraz całe urządzenie jest na wskroś przepełnione żółtym ostro przypalonym nabiałem, to niech posprząta. A on na to wtedy z pełnym wyższości fochem, że czy ja myślę, że on nie umie sandwichów robić? Trzy lata pracował w fast fodzie, więc zna się na takim sprzęcie, zapewnia, że to się zawsze tak fajda (jak to słowo się śmiesznie odmienia) i teraz trzeba tylko umyć. Cokolwiek powiedzieć mu z odcieniem zrobiłeś to źle reakcja ta sama - włącza mu się automatyczna sekretarka, że on tego wcale źle nie zrobił. No i gadaj tutaj.

A jednak fakt, że sprzęt jest już tak zepsuty, że bardziej mu w tym nie pomogę, działa na mnie mobilizująco i chce mi się to wszystko sprawdzać i montować. Gorzej by było, gdyby to był MÓJ JEDYNY AKTUALNY komputer. A tak - luz. Tylko szkoda, że nie działa. Ale ale - nie działa Windows, a to oznacza, że może zadziałać coś, co nie jest Windowsem. Posiadam w swoich zasobach płytę instalacyjno-bootowalną Ubuntu (minus, że 11, a nie 8, ale przynajmniej sieć jest w pakiecie), więc wystarczy ją uruchomić zamiast. No i tu kolejne atrakcje. Owszem, podstawą dobrze mi znanych praw Murphiego jest obserwacja, że jeśli coś może się zepsuć, to zepsuje się w najmniej oczekiwanym momencie, ale ja nie wiedziałam, że opisane zjawisko może mieć więcej niż dwa stany, znaczy: działa i nie działa! No bo: klikam sobie beztrosko Del, żeby do BIOSu wejść, a w BIOSie - klawiatura ani be ani me! Trochę jak w tym, że niektórym przy ładowaniu systemu BIOS wywala informację Nie możńa odnaleźć klawiatury - wciśnij ENTER, aby kontynuować. A przecież klawiatura działała - samo udane wciśnięcie Del jest tego dowodem, prawda? Zadziało też później F12, które Super Informatyk poradził mi telefonicznie jako sposób na niewspółpracującego BIOSa - bo spodziewałam się jednak optymistycznie, że jak już w końcu uda mi się coś uruchomić, to klawiatura zacznie działać niczym w tym dowcipie o jej niewykrywaniu. No więc zadziałało, Linux wszedł... i klawiatury nadal nie było... No i niefajnie, bo byłaby sieć i byłaby możliwość pisania sobie różnych dowolnych rzeczy i nie byłoby siostry...
Po przetestowaniu różnych kombinacji w stylu wyjęcie klawiatury przed lub podczas działania systemu, podpinanie go za pomocą przejściówki do USB obok i zamiast myszy oraz paru innych, wybrałam się wreszcie lekko zrezygnowana do swojego laptopa Czarusia. No i klawiatura nie działała. A kiedyś działała. Kiedyś w sensie kiedyś, a nie przy włączaniu BIOSu. No i oczywiście przy włączaniu BIOSu na zmylenie też działało nadal, oczywiście.
Prawa Murphiego osiągnęły apogeum.

A teraz coś na pocieszenie dla ludzi, którzy uważają się za największych idiotów na świecie. Czekając aż siostra skończy i grzejąc plecy na grzejniku znalazłam się poza zasięgiem zarówno dla ładującego się nie opodal telefonu, jak i tego, czym mogłabym się raczyć siedząc przy biurku. Zajęłam się więc chorobliwie otwierającą się dzisiaj szufladą... No w zasadzie nie zrobiłam z nią nic takiego wielkiego, jedynie parę razy zamknęłam (i w chwili obecnej nadal jest otwarta, no!), ale także raz otworzyłam szerzej i złapałam wzrokiem za jedną z odłożonych tam mniej lubianych przeze mnie książek, która miała na okładce ciekawy rysunek dwóch rąk, które rysowały się nawzajem. I podpis Łamigłówki rysunkowe. Cóż, zapewne nie pierwszy raz w swoim życiu wyobraziłam sobie, że będzie to zbiorek cudactw optycznych do rysowania, jak na przykład te, ale oczywiście nie - bo niby co taka książka robiła by u mnie w tej szufladzie? :)
Były za to standardowe rzeczy typu Która figura nie pasuje do pozostałych?, Podziel figurę, żeby coś tam uzyskać czy Który obiekt będzie następny w ciągu, które miały przygotować do "myślenia" młodych Mensan.
Nie nieznajomością wobec zagadek (niekiedy faktycznie niezbyt prostych) będę tu jednak pocieszać czytelnika. Otóż, był tam pewien specyficzny sposób oznaczenia pod pytaniem, które miało prowadzić do odpowiedzi bez przypadkowego podejrzenia odpowiedzi do kolejnego pytania. Np. pod pytaniem o numerze 5 jest podpis (Odpowiedź 33). I o ile dostałam tę książkę jakoś w gimnazjum (najpóźniej na zakończenie tegoż, ale wątpię), o tyle system tych relacji rozgryzłam dopiero dzisiaj. No bez komentarza.
Nie żeby było mi wstyd, ale uważam to za zjawiskowe.

A teraz coś, co mi się popołudniu nadało przez moment:

AstroGirl, Dzienniki Superbohaterki 1 lutego 2012

Jak wczoraj postanowiłam tak też - nic z kasetami nie robiłam. Ja chyba nie lubię porażek. A z tego lekkiego buczenia z muzyką w porywach to niewiele zdziałam i nie cieszy mnie to. Z pomocą jednakże przyszedł mi dzisiaj Super Informatyk, który (wiedząc, że nie posiadam kabla do wejścia liniowego) zapytał, czy mam jakiejś urwanej końcówki kabla z mini-jackiem (nie: takim malutkim Jacusiem - to się inaczej czyta) oraz drugiej z... [kopiuje z rozmowy GG]... chinchami. Z tego co dowiedziałam się dalej to, czym podłączasz dźwięk do TV. No jak, mam go przemianować na MacGyvera? :D W każdym razie Jacusiów mam trzy egzemplarze, bo mi się co rusz słuchawki psują (wierzę, że co najmniej jedne nie siadły od strony wtyczki, zresztą zawsze jedno ucho działało), jednak tamtego raczej wcale (raczej polega na tym, że tu się niegdyś ciekawe rzeczy wyczyniały w związku z instalowaniem Pegasusa, więc w zasadzie ciężko orzec). W dodatku dyktafon musi mieć odpowiednie wejście, ale o to bym się aż tak nie martwiła... Pokażę mu go przy jakieś okazji.

Spotkałam się kiedyś z czymś takim, że jakaś para komentowała na przemian przesłodzone popisy różnistych gwiazd popu i disco polo z różnych lat. Im bardziej nietrafiony, bezsensowny i, ulubione słowo prowadzących, kiczowaty był teledysk, tym większy złośliwy zachwyt krytyków i tym wyżej ustawiony był na ich muzycznej liście. Rzecz była tak niepowtarzalna, że spodziewałam się, że to jakiś jednorazowy wybryk, jakie na okrągło zdarzają się TV Puls. A tu nie! Okazało się, że rzecz leci regularnie i to kilka razy w tygodniu, a nawet kilka razy dziennie! Będę się musiała z tym bliżej zapoznać, bo czuję, że po Barbie Girl (Aqua) oraz Rozpalmy miłość w naszych sercach (Just 5) można spodziewać się wszystkiego...
Zapraszam więc na Taki jest świat - pod lupą (kolejna idiotyczna nazwa...) o 8:00, 12:00 lub 1:30 w nocy (!).

Z TeleExpressu dowiedziałam się, że opóźnienia spowodowane zimą wynoszą w obecnych miesiącach średnio jedynie 10%, co jest stanem wyjątkowym zwłaszcza w porównaniu z rokiem poprzednim! Maszyniści mówią, że co prawda jak każdemu kierowcy może im coś czasami przymarznąć, jednakże z powodu braku śniegu jest o wiele mniej sytuacji wątpliwych i najdłuższym, 100-minutowym, spóźnieniem poszczycić się może jakiś parowóz z Warszawy do Szczecina (czy tam odwrotnie, nie pamiętam).
I nagle się okazało, czemu nikt do mnie z kolei PKP (czy tam PLK - ja się tam nie znam...) nie dzwoni, że awaria jest, że to tu trzeba szynę naprostować, tam zaspę zdmusznąć, a gdzieniegdzie (choć to rzadko) bohatersko ramieniem trasę podeprzeć, żeby pociąg mógł po nim przejechać, bo tory znowu zawinęli? Nie mógł ktoś powiedzieć, że jest wszystko dobrze, a nie, że ja ciągle przy telefonie stoję/siedzę, zamiast się zająć dokładniej tymi kawałkami ruskiego satelity (o którym wspominałam tutaj)? Teraz nie mogę zagwarantować, że coś gdzieś nie spadło i nie spowodowało gigantycznej powodzi - i co to będzie? :(

O, jeszcze a propos tamtego tematu zapomniałam się pochwalić, że znajomy z tajnych Badań Synoptyczno Terrorystycznych przekazał mi, że już wiadomo co ze śniegiem. BST (dziwnie znajoma ta nazwa...) wykryło podejrzane tornado na granicy polskoniemieckiej, które odsysało 89% naturalnie skrystalizowanego w polskich chmurkach śniegu i rozdmuchiwało nad Berlinem. Po zatrzymaniu gościa, który wydawał się być najbardziej zatrzymany (trzymał takie skomplikowane coś z dziurką tuż pod tornadem) agenci usłyszeli wyjaśnienie, że to ciąg dalszy prac nad zmniejszeniem prawdopodobieństwa wystąpienia powodzi na terenie naszego kraju.
A odessaliby sobie trochę naszych zanieczyszczeń i ze dwóch polityków, no!

A potem była reklama. Że jakiś samochód jest "bez VAT". I mi się nagle tęskno zrobiło do hipnotyzowania, a potem dyskotek i rytmicznego łupania przeprowadzonego przez reklamowego odpowiednika pana Kaszpirowskiego... Dobrze, że przynajmniej na YouTube wciąż jest:



Tak, wiem, może mam sentyment do mało szczytnych rzeczy, no ale ja z rok temu z krzesła spadłam jak to zobaczyłam. Pomyślałam sobie: Z czymś mi się kojarzy ta melodia... O, z Kaszpirowskim. Ale by było śmiesznie, gdyby on tam... i wtedy zobaczyłam i spadłam
No a teraz, jak już raz wspominałam (na końcu wpisu), Tomasz Kot będzie udawał Hansa Klossa...

Od Kityny z Po-Landu - ulubiona funkcja facetów:



(Już widzę, jak skacze nam oglądalność.)

A ode mnie ku pokrzepieniu serc - nie mniej wybrzuszona Kocia Rózia:



I jeszcze piosenka o samochodzie niejakiego Geronimo:



Ehh... Dowiedziałam się właśnie, że dzisiaj zmarła nam wielka pisarka i noblistka Wisława Szymborska - morze jej wierszy znajdziemy przykładowo tutaj, z czego polecę na początek Negatyw, Rozmowę z kamieniem i Dwie małpy Breughla.
Znowu muszę wynotowywać, że nigdy rozstał się z nami ktoś nieprzeciętny - nie mogliby raz dla odmiany poinformować w telewizji, że właśnie ktoś wyjątkowy na świecie się pojawił?

Myth , Dziennik Superbohatera 1.02.12 Środa

Nawet superbohatera dopada przeziębienie . Mnie w każdym razie dopadła jakaś monstrualnie agresywna odmiana ... dziennie zużywam 4 paczki chusteczek, nos mam cały czerwony i chyba mam gorączkę, normalnie to bym został w domu i się kurował ale oczywiście film trzeba zrobić i trzeba reprezentować szkołę na Targach Edukacyjnych ... i to w dodatku w sobotę ! w środku nocy (tzn od 10:00 do 14:00)

Wiecie jakie to nieprzyjemne uczucie jak się poluje na przestępców i jednocześnie trzeba zakraplać i wycierać nos? i w dodatku jest zimno, i po chwili działania z nosa zwisają mi dwa zielone sople. I w dodatku przeciąłem sobie palec i mnie teraz boli. Zakończyłem instalację Skynetu na robotach ale zapomniałem że żeby działać muszą mieć źródło zasilania, dlatego jutro będę musiał je przebudować .

Poza moim słabym samopoczuciem nie mam dziś nic więcej do zaoferowania, miejmy nadzieje że Astrogirl stanie na wysokości zadania niczym Statua Wolności na tej śmiesznej wyspie której nazwy nikt nie pamięta.

Piosenka dnia :


dobranoc

AstroGirl, Dzienniki Superbohaterki 31 stycznia 2012

Zapowiadany dalszy ciąg przygód z kasetą - otóż akcja zaczyna się rozwijać. Znaczy: zrobiłam trochę więcej niż obejrzenie kasety z wierzchu, ale szaleństw raczej nie było. Skoro wczoraj namierzyłam kasetę, postanowiłam coś z nią zrobić. Coś obejmowało kilka ogólnie związanych ze sobą czynności jak nagrywanie z innej kasety uruchomionej na magnetofonie, nagrywanie z laptopa (ważniejsze, bo w końcu o to mi ostatecznie chodziło) i od czasu do czasu powrzeszczenie do lufcika, żeby w razie słabej głośności mieć jednak jakieś dowody zbrodni. Rzecz okazała się bardziej skomplikowana niż myślałam, bo co rusz kaseta nie była wystarczająco odwinięta i ciągle trafiałam recordem w ten biały obszar przed właściwą taśmą magnetyczną (po co to te fragmenty w ogóle tam są???), czego odkrycie zajęło mi parę minut. Próby wkręcenia do akcji laptopa okazały się być jeszcze większym wyczynem, bo namierzenie elementu, który odpowiada za emisję dźwięku, nie mieściło się w zakresie moich supermożliwości. Pomachałam dyktafonem po trochu to tu, to tam, ale nie byłam zadowolona z usługi.
Ostateczne efekty dźwiękowe: mizerne jakieś takie... Nie jestem koneserem, ale granica przy której utwór staje się buczeniem, była niestety niebezpiecznie bliska przekroczenia. Więc jeżeli nic nie wymyślę, to nici z moich niecnych planów wyniesienia Pet Shop Boys poza komputer

Stwierdziłam, że uwielbiam swoją przewidywalność. Może to być powód do namysłu w czasach, w których każdy dąży do orginalności i zaskakiwania (znaczy: bycia zaskakiwanym, oczywiście) przez ludzi i przez sytuacje. Jednak jeśli już ktoś podejmie się tego namysłu, to zauważy, że podoba mu się, kiedy na jakieś nowe "zjawisko" (np. dentystę dobierającego się do naszego zęba czy minusa przy jakimś szczególnie głębokim komentarzu na FaceBooku) zareaguje w sposób przez siebie przewidziany, wzięty przez uwagę i "przyzwyczajony". To daje takie poczucie bezpieczeństwa i zaufanie dla siebie samego. Analogicznie fajnie jest mieć stały oczekiwany efekt np. przy okazji fundowania sobie gofra z kremem czy znajdywaniu ukochanej płyty (czy kasety XD ) na stoisku w Empiku. Ja odkryłam to coś puszczając sobie tę banalną audycyjkę. Czwarty raz z rzędu.
Radykalna zmiana naszych upodobań czy osobowości co jakiś czas musiałaby być wnerwiającym przeżyciem.

Kolejny dzień zachwycania się lodowiskiem. Nie wiem właściwie, co takiego, psychologicznie rzecz biorąc, jest w szorowaniu butami po twardej przejrzystej substancji, ale odkryłam, że popołudnie bez tego typu rozrywki uważam za dzień stracony. Załączam dokumentację:



Ostatnim odkryciem jest mało optymistyczny i dość surrealistyczny akcent zamarzniętej ryby, którą Super Informatyk określił mianem Frosty i która stanowi wyjaśnienie, czemu w naszym stawie (znaczy: stawie obok, nie w tej dużej kałuży) latem jakoś niewiele pływa...



No i wreszcie odpisałam Nieposkromionej :) Wreszcie, od 18. chyba czekała. A mnie zawsze zajmowało coś innego. I pewnie nadal zajmować będzie - cóż, walkę z Czasem (nawet nie z jego brakiem) przegra najcześciej nawet superbohater... No ale odpisałam, więc mam nadzieję, że się ucieszy i jakoś dożyje sobie spokojnie do następnego listu.

W telewizji leciało coś, co jak poznałam z mamy opisu, streszczał kiedyś w dwóch zdaniach pewien krytyk Gazety Telewizyjnej w ten mniej więcej sposób: Steven Seagal (!) kontaktuje się z sierotą z Polski (!) przez Internet (!) i wyrywa ją z rąk porywaczy. Bardzo mi szkoda, że brak mi teraz tego kawałka papieru, bo nie umiem zacytować tego tak dokładnie i na pewno wstawiłam te wykrzykniki nie tam, gdzie trzeba. A trzeba niewątpliwie, bo utwór (o tytule Poza zasięgiem, 20:25, 1TVP) w pełni zasługiwał na odjęcie mu conajmniej czterech gwiazdem z sześciu. Nie dość, że było to klasyczne łubu-du z robieniem mnóstwa wybuchowych rzeczy bez przejmowania się fabułą, która najwyraźniej wpadła pod samochód gdzieś na początku filmu i z zakończeniem pt. Tak marzyłem, żeby cię zabić ciągnącym się ospale bite pół godziny (bez reklam!), to jeszcze z interesującym kwiatkiem językowym. No bo widzimy Pałac Kultury i Nauki, a nie da się uświadczyć jednej osoby, która bąknie coś po polsku! Ja rozumiem jakaś policjantka, co pomagała czy jakiś inny ambasador, ale żeby kilkulatki z sierocińca po angielsku płynnie nawijały? Noooo, a jak już Seagal dopatrzył coś w tutejszej gazecie, która nie była skażona śladem polskości to już wiedziałam - tam musiał wylądować jakiś TARDIS.
Swoją drogą... Pisze Produkja USA/ Polska/ Wielka Brytania. To w takim razie, co to znaczy reżyseria: Po-Chih Leong..? Chyba że to jakiś Monty Python się tam wcisnął, a ja nic nie wiem.

Dobra, a teraz do pośpiewania ani nie polskie, ani nie angielskie:



(Chciałam dać odtwarzacz stąd, ale chyba mi łącze nie wyrabia )

Myth , Dziennik Superbohatera 31.01.12 Wtorek

Podejrzewam że albo ktoś nie zamknął lodówki albo jakiemuś szalonemu naukowcowi wymknęła się spod kontroli maszyna do zmiany pogody ... bo u mnie było -1000*C !!! kolejny ciężki dzień, nakręciłem kolejną nową wersję filmu, ułożyłem i nagrałem piosenkę, mam katar, kończę programować "skyneta" (kurde ciągle nie mogę sobie przypomnieć ska znam tą nazwę) w moich robotach, pobrudziłem sobie skarpetki buraczkami (bo zapomniałem że mój talerz nie jest tak fantastyczny jak Astrogirl i nie umie latać ani chociaż lewitować ... a że grawitacja robi swoje to buraczki spadły i mam teraz jedną białą skarpetkę a drugą czerwoną - jakież to patriotyczne :D ). Jak już obiecałem, relacja walki z bioterrorystami :

"Bio-niecne Bio-zamiary Bio-terrorystów Prosiaczka"

Około godziny 20:00 byłem zanieść coś do piwnicy tzn do WYSOKIEJ KLASY SCHRONU PRZECIWATOMOWEGO, idę sobie jak gdyby nigdy nic (bo nie spodziewałem się zagrożenia o tej porze), nagle z za drzwi wyskakuje dziwna nieruda kobieta i przykłada mi strzykawkę do szyi i mówi że jak jej nie pomogę to mnie zabije. To co miałem zrobić ? no obezwładniłem ją tzn. nie do końca, bo tak w sumie to ona obezwładniła mnie (wbiła mi strzykawkę w udo), powiedziała że mam 24h na zażycie antidotum, w przeciwnym wypadku umrę. A podobno tylko ona miała antidotum, no i jeszcze pomocy potrzebowała więc postanowiłem jej pomóc (nie ze względu na to że moglem umrzeć, tylko ze względu na fakt że tak rozpaczliwie potrzebuje pomocy). Zabrałem Panią Bioinżynier do Tajnej Siedziby i tam wytłumaczyła mi co się stało .

Otóż dwa dni temu udało jej się zsyntetyzować niezwykły koński gen (gen dający niezrównanie silne nogi), następnego dnia poinformowała o tym przełożonych, tego samego dnia tylko że wieczorem ktoś wybił szybę w jej samochodzie. Rankiem gdy przyszła wcześnie rano do pracy zobaczyła uchylone drzwi i ślady stóp. Weszła aby sprawdzić co się stało i złapała na gorącym uczynku bioterrorystów. Wykradali jej tajne próbki. Rzuciła się na jednego z arabów, niestety została boleśnie uderzona z kabury, na szczęście tuż przed uderzeniem zauważyła napis na ramieniu jednego z bioterrorystów, brzmiał on "Świnka". Gdy Pani Bioinżynier się ocknęła wszystkie zarzuty zostały skierowane na nią, wtedy uciekła i przyszła do mnie po pomoc.

"Świnka" to nazwa jednej z arabskich rodzin mafijnych rządzona przez Prosiaczka, od lat jego rodzina zajmuje się badaniami nad bronią biologiczną masowej zagłady. Jak też nazwa wskazuje przykrywką jest wielka sieć rzeźni. Wiemy też że niebawem spotykają się aby przedyskutować coroczny plan zagłady świata, obrady rodziny Prosiaczków miały miejsce w tą noc w którą Pani Bioinżynier zwróciła się do mnie z prośbą o pomoc. Wziąłem sprzęt i ruszyliśmy na polowanie.
Zebranie mafiozów miało miejsce w jednym ze starych magazynów

Gdy przybyliśmy na miejsce było za późno, wykorzystali gen ! wszczepili go swoim świnią i ich świnie nie tylko poruszają się szybciej ale są też kuloodporne. Musieliśmy dostać się jakoś do środka ale niestety wszędzie roiło się Świńskich Jeźdźców. Jedyną drogą dostatnia się do budynku był dach, a jedyną drogą dostania się na dach są linie wysokiego napięcia ... Tak, podczas przechodzenia poraził mnie prąd ... przy 17 razie przestałem liczyć. Gdy razem z Panią bioinżynier byliśmy już na dachu budynku w którym miało miejsce zebranie mafii Prosiaczka zobaczyliśmy otwarte okno na dachu, zaglądnąłem przez nie i zobaczyłem że przy stole siedzi Prosiaczek i 11 innych Mafiozów, niestety ręka mi się omsknęła i wpadłem przez to okno, pech chciał że upadłem na prosto na stół przy którym sobie obradowali. Musieli się zdziwić ... nie za często zdarza się aby Superbohater spadał na stół podczas opracowywania planu zagłady świata. Wycelowali we mnie broń, już mieli strzelać lecz dach nie wytrzymał i spadł. Pomimo faktu że oberwałem ze sporego kawałka betonu zdążyłem capnąć fiolki z genem i złapać spadającą Panią Bioinżynier . Momentalnie na miejsce przyjechała policja i inne służby specjalne, Pani Bioinżynier odzyskała dobre imię a szajka bioterrorystów trafiła za kratki(no może nie cała bo Prosiaczka nie odnaleziono), tak czy siak sprawa zamknięta .

Piosenka dnia :


Dobranoc :)

Myth , Dziennik Superbohatera 30.01.12 Poniedziałek

Mógłbym napisać że to był ciężki dzień - bo był
Mógłbym ponarzekać że kolega się nie wyrobił - bo się nie wyrobił
Mógłbym powiedzieć że zimno strasznie - a było
Mógłbym opowiedzieć że dostałem laptopa ze szkoły żeby coś zainstalować ale nie dali hasła i się nie da . Mógłbym też opowiedzieć o masie innych rzeczy ale niestety nie mam czasu . Nawiązałem kontakt z pewną bioinżynier, ciężko było nawiązać kontakt gdyż mieszka w dalekiej dżungli i nie ma tam zasięgu normalnego internetu. Musiałem użyć jednego z moich satelitów, razem z panią bioinżynier dziś wieczorem będziemy łapać bioterrorystów (relacja jutro). Pobrałem software do robotów, nazywa się "Skynet", taka śmieszna nazwa nie wiem skąd ją znam ale mi się dobrze kojarzy, wgrywanie potrwa z dwa dni . A tu obiecane zdjęcie robotów :










































































Piosenka dnia :


Dobranoc :)

AstroGirl, Dzienniki Superbohaterki 30 stycznia 2012

Przedsięwzięłam decyzję, że skoro nigdzie w Internecie nie idzie znaleźć żadnej akcji (generalnie o Allegro mówię), gdzie gwoździem programu byłaby kaseta Pet Shop Boys, to ją sobie sama nagram. Podkreślam, że ma to być koniecznie kaseta, nie płyta, bo mnie się czasami chce czegoś słuchać bez torturowania laptopa, a poza tym... to nieśmiertelne szeleszczenie kółka...
Dzisiejsze działania sprowadziły się do krótkiego przeglądu możliwości pamięciowych posiadanych nośników. Mam ich całą szufladę, ale porównałam ze dwie, przy czym zadowoliłam się konkluzją, że jeden z nich ma większe, po czym odłożyłam sprawę na później i zapomniałam. Będę na bieżąco raportować.
Aha, i oczywiście, jakby ktoś posiadał, to ja chętnie, oferuję nawet 50zł, chyba że się ktoś dobrze targuje. Zgłaszać się w komentarzach, bo jako superbohaterka numer telefonu mam tajny.

Dzisiejszy wpis chciałam poświęcić pewnej osobie, która jakieś półtora roku temu gościła w programie Tak to leciało! (ale odcinek miał jeszcze dzisiaj i wczoraj powtórki, jak to na sezon ogórniczy przystało) i która wywołała we mnie dość nieprzeciętne odczucia, dokładniej: sprzeczne, jeśli porównać wrażenie, jakie wywoływała przez cały występ i które nagle zniweczyła w finale (tak, był finał :]) ukazując publiczności resztę swojej pozornie wcale nie tajemniczej osobowości.
Miała na imię Daria, krótkie włosy, wózek na zastąpienie niesprawnych niestety nóżek oraz szalenie szeroki uśmiech. Zwłaszcza tym ostatnim wywoływała natychmiast promienną sympatię całej bez wyjątków publiczności (i mojej też, co z dumą powiem) i wszyscy szczerze cieszyli się każdym jej kolejnym sukcesem. A sukcesów było bez liku, bo dziewczyna już na wstępie została przedstawiona jako znawczyni i miłośniczka wszystkich polskich piosenek i ich tekstów. Dosłownie! Na dowód tego pojawiła się migawka z jej pokoju, gdzie nad łóżkiem królował rząd opasłych segregatorów, do których trafiało wszystko, co usłyszała w radiu. W dalszych rundach gry Daria przyznała (na pytanie, co trzeba zrobić, żeby tak wygrywać), że trzeba się przygotować - ona po przejściu przez eliminacje zajęła się ciężką pracą nad swoją perfekcyjną znajomością tekstów.
I opłaciło się! Wszystko przez powszechnie znane wieżę radości, wieżę samotności, I wszystko się może zdarzyć i Baśkę przez Maszynka do świerkania i Mogę wszystko po jakieś Niebo do wynajęcia i mało znane wtedy Małe rzeczy, które udało jej się koncertowo wykombinować razem z przyjaciółką. Śpiewała nie tylko to, co trzeba, ale też dodatkowe kilka linijek dla przyjemności, na co Miecznikowski wybuchał orginalnymi minami i chwalił, że taka, jak to powiedział, encyklopedia muzyczna przydałaby się im w każdym programie.
Wreszcie - nadszedł ten tajemniczo niezwykły finał, którego tak niewielu jest w stanie dostąpić. Suma gwarantowana skoczyła do 25 tysięcy, a Miecznikowski zadał sakramentalne pytanie, czy gra czy nie gra. Oh, długo miała wątpliwości, ale każdy z obu stron ekranu myślał Idź! Chcemy cię posłuchać ten jeden raz więcej, bo jesteś niesamowita! Znasz każdy tekst, więc wygrasz, ale mniejsza z tym!, więc było aż głośno od tych myśli. Także Miecznikowski dopowiadał, że każdy jest pewien, że będzie znała odpowiedź i że powinna grać. Więc w końcu Daria ogłosiła, że robi to dla wszystkich niepełnosprawnych, którzy nie wierzą, że mogą coś osiągnąć i zaryzykowała.
No i tu zdarzyła się katastrofa - na ekranie pojawił się tytuł King Bruce Lee Karate Mistrz, na który ja dostałam pół roku temu głupawki, bo akurat go przed 19:00 słuchałam i jego resztki wciąż kicały mi po głowie, a Daria tymczasem... zrobiła minę zieloną jak trawa i stwierdziła, że nie zna, ba, że nawet nigdy nie słyszała. Miecznikowski więc, żeby pocieszyć zawołał jej suflerów i w eter poszła bezsprzecznie najbardziej betonowa ze wszystkich polskich pieśni.
No i właśnie tutaj wyszła na jaw bardzo smutna druga natura Darii - smutna, bez pewności siebie i dystansu. Kiedy zaczynała się druga zwrotka, a jej przyjaciele w najlepsze dukali zakręcony tekst piosenki, ona wtuliła się w pierś Miecznikowskiego i zaczęła płakać, co zapewne nie pomogło jej towarzyszom w dobrej zabawie. Nawet nie próbowała się bawić, a kiedy prowadzący mówił z uśmiechem i zgodnie z prawdą, że dla widzów, niepełnosprawnych i całej reszty i tak jest zwyciężczynią, to już nawet nie słuchała...
Eh, nie chodzi mi o to, że tam jakiś wstyd, że dorosła płakała, bo uważam, że tylko głupek może tak powiedzieć (a już napewno nie superbohater ) - płakać wolno każdemu. Nie rusza mnie też tłumaczenie, że przecież i tak i tak miała kupę forsy - kto by się nie zestresował, gdyby mu tak perfidnie nie uciekło drugie tyle? Mnie chodzi o to, że... nie taką osobowość nam pokazała. Pokazała nam uśmiechniętą dziewczynę, która nie zważa na takie legendarne przeciwności jak wózek i prze do przodu nie załamując się niczym i niczego nie bojąc. Któż z oglądających nie oczekiwał, że zaintrygowana tytułem Daria powie: Ooo... Nie znam tego. To się teraz będę musiała nauczyć, po czym będzie bawiła się najgłośniej i najdumniej ze wszystkich? W końcu cel, o którym mówiła tj. dodanie wiary i odwagi już osiągnęła, czyż nie? Tymczasem tym jednym krótkim załamaniem, tymi kilkoma łzami powiedziała mi, że te wszystkie piosenki, które wykuła na blachę, to było nie tyle, żeby wygrać, ale żeby nie przegrać. Żeby zamiast się bawić wiedzą, którą się przypadkiem powyłapywało, i zawsze jedynie pewnym prawdopodobieństwem, trzeba przede wszystkim wygrać. Że te wszystkie "zielone" w programie, to była jedyna droga, bo przy "czerwonym" nagle świat by się załamał i znowu stałaby się nikim. Zamiast radości strach i może nawet cyniczne nastawienie na wygraną, bo przecież ona nie może przegrać!
Trudno mi nie pomyśleć, że to właśnie przez tę jej niepełnosprawność zrobiło się coś takiego. Bo dzisiaj niepełnosprawność jest zupełnie czym innym niż sto lat temu, kiedy była "kalectwem". Dzisiaj wystarczy się rozejrzeć, żeby zobaczyć, że w dzisiejszych czasach każdy zostanie uznany za świnię, jeśli z powodu niekompletności (w zasadzie nie tylko fizycznej, ale i umysłowej) odmówi komuś miejsca w pracy, praw w urzędzie stanu cywilnego, jeśli zapomni o zbudowaniu podjazdu... Dookoła ludzi niepełnosprawnych wytworzył się specyficzny styl traktowania głaskaniem po główce. Nie zrozumcie mnie źle - nie chodzi bezpośrednio o to, że im się nie należy, że zwykli ludzie mają mniej czy coś. Sprawa jest zupełnie inna. Chodzi mi właśnie o umiejętność przegrywania. To nawet nie jest wina zamych zainteresowanych, że im się wszystko z ułatwieniem daje pod nos, bo nie mają tego czy tamtego, że zawsze im się da tę nagrodę pocieszenia - wystarczy, że tak jest. Że zawsze kiedy już, już mają przegrać, że kiedy mogliby zostać pozostawieni sami sobie i stanąć oko w oko ze swoimi problemami, to wtedy zawsze znajdzie się ktoś, kto się uśmiechnie i wyciągnie rękę, sąsiad wesprze dobrym słowem, jakaś dobra pani urzędnik załatwi uprości procedury.
Tymczasem czasami zdarza się, że taka osoba wyjdzie na chwilę do jakiegoś "normalnego" programu, w którym nigdzie nie ma żadnej gwiazdki, że osoba niepełnosprawna dostaje nagrodę mimo pomyłki i efektem tego zderzenia jest psychiczna katastrofa osoby, która przegrała pierwszy raz w życiu.
Kolejny przypadek, który ukazuje wyższość zwierząt na ludźmi. Mało kto zwraca uwagę na ich fantastyczne ograniczenie, które zdarzyło mi się ze dwa razy oglądać w telewizji, kiedy na przykład państwo Kowalscy chwalili się poszkodowanym przez samochód pupilkiem (w wersji pierwszej kotkiem, w drugiej pieskiem), który nie został przez nich porzucony czy uśpiony ( :( ), a który teraz hasa wesoło po trawie ze śmieszną doczepioną do siebie miniaturką wózka inwalidzkiego. Otóż taki kot zlokalizowany przez inne koty jest nadal tym samym kotem. Ma zapach, głowę, futro, pazurki (no, przynajmniej większość), więc żaden się nie będzie zastanawiał, czy się z nim bawić czy nie, czy przeganiać ze swojego terytorium czy nie. Tak samo takiemu uszkodzonemu kotu nigdy nie przyjdzie do głowy, że coś jest z nim nie tak, bo rozważania nad swoim jestestwem zwyczajnie nie mieszczą się w jego możliwościach.
A ludziom pozostaje głupio dziwić się, że ich zwierzaczek niczym się nie przejmuje, tylko kica z innymi jakby nigdy nic.

Kolejny poniedziałek, a ja nadal prowadzę obserwację 1TVP. Tak jak myślałam - teatru już nie uświadczymy. O 20:30 "zrealizowany rzetelnie na faktach film" Ostateczne rozwiązanie - czyli coraz bardziej się oddalamy, choć z godnym podziwy brakiem pośpiechu.

Wspomnianego wyżej King Bruce Lee już chyba kiedyś dawałam, więc jak ktoś ma ochotę posłuchać, niech sobie sam poszuka ;) a ja tymczasem swoim zwyczajem przedstawię coś, co mi się dzisiaj nadało:



EDIT:
A co tam, jak szaleć to szaleć: Paul McGann z Dalekiem XD


stąd

Myth , Dziennik Superbohatera 29.01.12 Niedziela

Wstałem bardzo wcześnie rano (10:00) ponieważ w mojej głowie spłodził się pomysł :
Zbuduj wielofunkcyjne jednostki autonomiczne o wysokim stopniu zaawansowania technologicznego z uwzględnieniem cech unikalnych dla każdej jednostki czyli jednym słowem, tzn dwoma : roboty pomocnicze !
No to wziąłem się do roboty, naznosiłem multum rzeczy do Centrum Dowodzenia i zacząłem budować, po szyję siedziałem w kablach, układach scalonych, kalafiorach, śrubach, blachach i innych elektronicznych tentegowieństw . Po 7 h wytężonej pracy zbudowałem 3 roboty :

1) pająk - najbardziej skomplikowany, potrafi wspinać się po ścianach ale jest dosyć powolny.
2) trzmiel - bardzo lekki i zwrotny, lata i ma daleki zasięg ale niestety ma małe możliwości transportu dużych obiektów
3) motor - bardzo duże przyspieszenie , ma duży uciąg ale jest bardzo głośny i z przyczepą ciężko mu skręcać

Niestety do uruchomienia ich potrzebowałem pioruna (tak zalecił znajomy z przedszkola Prof. Frankenstein [jeden z pierwszych moich wrogów{podobała mu się ta sama koleżanka}]), lecz niestety pogoda byłą całkiem ładna, czekałem przez 2 h czytając Lema ... i nic, ani chmurki na niebie. Więc stwierdziłem że nie ma sensu czekać i podepnę je do prądu. Więc podpiąłem je a potem nie miałem potem przez godzinę prądu ale najważniejsze że roboty działają, tzn są jak armia chińskich cesarzy, niby armia ale się nie rusza i nic nie robi ... czyli nie są jeszcze zaprogramowane ale to tym się jutro zajmę ...


piosenka dnia :


Dobranoc .

AstroGirl, Dzienniki Superbohaterki 29 stycznia 2012

No i trzeba było się chwalić? Trzeba było? Trafił mi się długi język i zamiast po cichu cieszyć się, że mam swój własny Internet i spokój od kapryśnego modemu siostry (nie mniej kapryśnej), to ja się musiałam wszystkim pochwalić i powiedzieć. I teraz mama mi obwieszcza, że skoro ten internet telefonowy za 7 zł jest taki dobry (nadal podtrzymuję, że jest!), to po co płacić ileś tam dziesiąt za "normalny"? Nie no, to nie jest tylko moja zasługa, że rezygnujemy - jakoś w lutym kończy się nam na niego umowa (długie dwa lata), więc nie ma co przedłużać tych cyrków z siedzeniem godzinę nad jedną stroną, problemami ze znalezieniem czegokolwiek (tata spodziewał się, że Internet przykłada trochę większą wagę do handlu tokarkami) i wreszcie niemożnością skorzystania z jakiejkolwiek innej oferty internetu bezprzewodowego.
W dodatku nawet pozbycie się modemu nie musi mi robić problemem - w istocie więcej mi psuje nerwów siostra "zmuszona" do korzystania z mojego laptopa, bo jej "ukochany" jest na tyle ograniczony, że nie wpadnie na myśl, że komputery służą nie tylko do rozbierania.
No ale... Znacznie lepsza byłaby taka śmieszna konspiracja, po prostu. Nawet na początku miałam taki plan, ale co zrobić z tym, że kiedy już raz na kwartał coś mi się uda, to nad sobą nie panuję?

O 1:00 na Jedynce wyemitowali niejakiego Blaszanego bohatera, który zapewne będzie leciał co tydzień. Ujmując w przybliżeniu: jest to niby sci-fi niby fantazy, bo i ze średniowieczem i rycerzami i jednocześnie z podróżami w czasie i jakimiś zapętlonymi międzywymiarowymi wibbly-wobbly. Czuć w tym zdaniu złośliwość? No cóż, nie ma co ukrywać, że była to kolejna sytuacja, która postawiła mnie pod ścianą pytania Co takiego mają jedne seriale sci-fi, czego nie mają inne? No bo jest tak, że niektóre seriale polubię, że chętnie mi się je będzie oglądało, w niektórych się zakocham na zabój (w jednym dokładniej), a niektórym (dokładniej większości) nie dam cienia szansy? I to wszystko po... minucie oglądania, co mnie dziwi najbardziej! Żeby wysuwać tak daleko idące wnioski w czasie, który pozwala na najwyżej pobieżne zeskanowanie osobowości głównych postaci, a który nie daje żadnego pojęcia o fabule czy przesłaniu? No nie wiem, dojść nie mogłam, w każdym razie mój mózg po paru chwilach obserwacji ruchomych obrazków miał odruch jak najszybszego oddalenia się i nie było już mowy o dalszych analizach.
Z jednej strony przyczyną może być już samo połączenie motywów fantazy, które lekceważę, z motywami fantastyki naukowej, którą wielce szanuję i mogłabym z dużej litery pisać. Ponadto oczywistym dla mnie jest, że najłatwiej uwielbia mi się seriale (czy też filmy), w których główną rolę gra JEDEN mądrala, który wszystko wie i bywa, że jest dziwakiem do ośmieszenia - a tutaj już na wstępie widziałam, że kamera ujmuje parę (w tym interesujący przypadek jakiegoś geniusza z wyciętą połową mózgu O.o).
Ale to są wszystko liche argumenty, bo wyjątków od tych zasad jest zbyt wiele na to, żeby jedynie je potwierdzały. Szalenie podobały mi się puszczane niegdyś As wywiadu i Gdzie się podziała Carmen Sandiego?, gdzie również występował schemat waleczna kobieta + lekko tchurzliwy bystrzak. A co do mieszania fantastyki naukowej z nienaukową? Ba! SAMA kiedyś wymyślałam świat oparty jednocześnie na czarach i szalonych naukowcach z ich stereotypowymi maszynami! Gdyby ktoś zrobił coś kojarzące mi się pod pewnym względem z tamtym czymś, to chyba wystawiłabym mu pomnik w ogródku.
Olśniło mnie dopiero wtedy, kiedy jakaś czarownica/królowa zaczęła wpatrywać się w już nie pamiętam co i recytować, że jakieś tamtejsze może to legendarny zamarznięty ocean - takie to było sztywniackie i poważne, że aż kiczowate. I nagle mnie olśniło! Podczas całego tego minutowego "pierwszego spojrzenia" nie padło ani pojawił się ani jeden uśmiech ironi, jakaś zgryźliwość, że o zwykłym dowcipie czy głupawym komentarzu nie wspomnę. A więc już wiem! Poczucie humoru! Bez tego to tylko naprawdę dobre filmy mogę oglądać, bo przecież nie są naciągane.
A więc producenci, scenarzyści, aktorzy - albo szczerość i wiarygodność (która odpada przy Blaszanym bohaterze) albo poczucie humoru!

A wiecie, co jest w tym wszystkim najgorsze? Że mama to oglądała. Siedziała sobie z elementarnym zainteresowaniem, komentowała sytuacje, a kiedy tata postanowił przenieść się do innego telewizora, to musiał jej najpierw powiedzieć, że już włączył, bo inaczej by się od tamtego nie mogła oderwać.
A Doctor Who to zaraz: Ojej! Jakie to cudaczne! Ale mają pomysły! i tradycyjne łapanie się za głowę. A tak - proszę! Największa bzdura, byleby NIE BYŁA Doctorem Who i mama ogląda! Trafia mnie coś!!!

A do nas niespodziewanie zima przyszła! Znaczy: tak dokładniej rezyduje już od paru dni, bo mrozi przeraźliwie, w dodatku jeden płatek śniegu z nieba nie spadł (taka naga zima :D), ale cóż dzisiaj fajnego odkryłam! Cały nasz stawik (no dobra: nie stawik, tylko przerośnięta kałuża) zamarzł do ostatniej kropelki wody i wygląda jak lodowisko!



Zapewniam, że to szkliste to nie jest woda czy jakieś inne niedoskonałości - powierzchnia jest sucha jak przysłowiowy pieprz i w niektórych miejscach jak lustro!
A tutaj zdjęcia tuż znad powierzchni - przez lód przezroczysty jak szło widać każdy listek!



A na koniec trochę nieporadny co prawda widok z boku na powierzchnię już ozdobioną śladami moich butów:



Bo trochę spędziłam czasu tam jeżdżąc sobie (niewiele umiejętniej co prawda niż na wrotkach, o ktorych kiedyś opowiadałam) w tę i z powrotem po niewidzialnym lodziku i podziwiając to, co jest pod spodem. Temperatura chyba z -10, ale mnie się od razu zrobiło ciepło :D

A do posłuchania - jedna z piosenek, przy których głupieję:



P.S. Myth sugerował dodać, że jego żona brała z nim ślub w sukni Lady Gagi, tylko że nie powiedział w której. Powiedział też, że jej nie cierpi (Gagi, a nie sukni), ale też nie wiadomo, czy to z powodu ślubu, czy czego.
O, a poza tym też oglądałam Ligę niezwykłych Dżentelmenów! Heh, jak ja lubię takie akcje, że każdy po cichu jest taki super, nawet ten Tomek Sawyer (LoL). Tak też by mógł wyglądać nasz wspólny komix Dzieci Czasu!