piątek, 3 lutego 2012
czwartek, 2 lutego 2012
Myth , Dziennik Superbohatera 02.02.12 Czwartek
Jeśli pominiemy to że jestem chory, zmęczony i przepracowany to dzień był nawet udany. Przez cały dzień byłem na 0,5 lekcji bo nagrywałem scenę do filmu, bo ogólnie mój film to będzie taki trochę terminatorowy. Dzisiejsza scena polegała na tym że były dyrektor (występujący w roli terminatora) podjechał swoim BMW pod szkołę, wysiadł i wszedł do szkoły. Ogólnie poszło całkiem nieźle, nawet pan Czesiu zbudował nam taką jakby szynę po której jedzie kamera, ogólnie wyglądało to tak: dwie rurki połączone z dwóch stron deseczkami (szyna) i stojak na kamerę który był zrobiony z nóg fotela na kółkach (w przerwy po tych kółkach wchodziły szyny) i kawałka drewna do którego była na gumkę przymocowana kamera. Po nagraniu wróciłem do domu (12:40).
Od momentu gdy wróciłem do domu robiłem widok pierwszoosobowy terminatora i właśnie skończyłem (23:00) teraz się już tylko renderuje. Ale w międzyczasie postanowiłem zrzucić kilka kilogramów i będę ćwiczył 6 weidera, właśnie jestem po pierwszym treningu. A poza tym pomogłem zainstalować Photoshopa przez gg, zauważyłem że moje robociki dziwnie się zachowują, mają takie jakby ADHD, biegają w tą i z powrotem, krzyczą "Destroy all humans !" i "Exterminate !" a poza tym zauważyłem że ktoś pobierał plik o nazwie "jak zniszczyć świat będąc małym robocikeim", wydaje mi się że oprogramowanie o nazwie "skynet" nie działa poprawnie.
Aha no i najważniejsze ! Przypomniała mi się nazwa tej wyspy od Statui Wolności ! jak sama nazwa wskazuje statua wolności = state of liberty, a liberty skojarzyło mi się z nazwą Liberty island (wyspa wolności, czyli by pasowało do statuy wolności), sprawdziłem w Wikipedii i okazało się że trafiłem! Dodam jeszcze że upiekłem ciasto ... z mikrofalówki i dokonałem ostatecznego demontażu bombek na choince.
Piosenka dnia :
dobranoc :)
Od momentu gdy wróciłem do domu robiłem widok pierwszoosobowy terminatora i właśnie skończyłem (23:00) teraz się już tylko renderuje. Ale w międzyczasie postanowiłem zrzucić kilka kilogramów i będę ćwiczył 6 weidera, właśnie jestem po pierwszym treningu. A poza tym pomogłem zainstalować Photoshopa przez gg, zauważyłem że moje robociki dziwnie się zachowują, mają takie jakby ADHD, biegają w tą i z powrotem, krzyczą "Destroy all humans !" i "Exterminate !" a poza tym zauważyłem że ktoś pobierał plik o nazwie "jak zniszczyć świat będąc małym robocikeim", wydaje mi się że oprogramowanie o nazwie "skynet" nie działa poprawnie.
Aha no i najważniejsze ! Przypomniała mi się nazwa tej wyspy od Statui Wolności ! jak sama nazwa wskazuje statua wolności = state of liberty, a liberty skojarzyło mi się z nazwą Liberty island (wyspa wolności, czyli by pasowało do statuy wolności), sprawdziłem w Wikipedii i okazało się że trafiłem! Dodam jeszcze że upiekłem ciasto ... z mikrofalówki i dokonałem ostatecznego demontażu bombek na choince.
Piosenka dnia :
dobranoc :)
AstroGirl, Dzienniki Superbohaterki 2 lutego 2012
Cieszę się i jestem dumna, że zakatarzony Myth na mnie liczy :) I też nie pamiętam nazwy tej wyspy, z której wystaje Statua. Chyba że chodzi o Nowy Jork.
Dzisiaj siostra przyszła z samego rana (tj. około 10:00, zaraz jak się obudziłam :D ) i już sobie włącza mojego laptopa, żeby poczytać o tych swoich traszkach, błonkoskrzydłych, padalcach i nawet lodówkach (nie mówię o sprzęcie AGD, tak, taki ptaszek jest). Mięciutką Panią Kot mi łapie za nóżki i z pokoju wygania, bo sobie myje kocie futro, jak ją coś zapytać, czy poprosić, to wielki foch... W końcu zwróciłam jej uwagę na fakt, że nie każda siostra dawałby jej na własność swojego laptopa tylko dlatego, że nie umie wymusić czegokolwiek na swoim "ukochanym" (na nim nikt nie potrafi nic wymusić, dla niego wszystko co robi i tak pozostaje doskonałe) i to nawet bez symbolicznego dziękuję. No ale - superbohaterka czy nie superbohaterka - jednak siostra...
Tak więc nie mogę oprzeć się, żeby nie wspomnieć o dalszym ciągu Computer Wars, na które zawsze mi się zbiera podczas "pokojowych" posiedzeń mojej siostry. No więc - wchodzę, dysk podłączony, nawet master ustawiony jak trzeba. Guzik, rozruch parę akapitów i... EKRAN WINDOWSA! Tak po prostu! A wcześniej, to albo Verifying DMI Pool Data albo w ogóle nie pa-pa (a zresztą już opowiadałam)... Dziwne, nie? Podejrzliwość jednak przez całe życie była mi obca, więc poleciałam od razu do siostry z informacją, że nie jest źle. No a potem oczywiście wróciłam i oczywiście komputer już się nie ruszał. Ekran ciemny, trochę buczącej agoni i tyle. Czynność oczywiście powtórzyłam - efekt ten sam.
Co się stało, że do całkiem bogatej listy reakcji na próbę uruchomienia systemu doszedł nowy objaw? A bo ja wiem? Trzebaby zapytać chłopaka mojej siostry, ale jemu wytykanie wszelkich błędów może skończyć się tylko rozstrojeniem nerwowym (bynajmniej nie u niego!) Pamiętam jak zafajdał toster kanapką z serem :D No wiecie, jak działa toster - wkłada się chlebek i wyskakuje tost. Tymczasem on miał większe oczekiwania wobec tego prostego urządzenia i wcisnął do tego płaskiego wejścia całą zaawansowaną kanapkę z serem. Miałam go jeszcze wtedy za względnie rozgarniętego człowieka i mówię, że jak teraz całe urządzenie jest na wskroś przepełnione żółtym ostro przypalonym nabiałem, to niech posprząta. A on na to wtedy z pełnym wyższości fochem, że czy ja myślę, że on nie umie sandwichów robić? Trzy lata pracował w fast fodzie, więc zna się na takim sprzęcie, zapewnia, że to się zawsze tak fajda (jak to słowo się śmiesznie odmienia) i teraz trzeba tylko umyć. Cokolwiek powiedzieć mu z odcieniem zrobiłeś to źle reakcja ta sama - włącza mu się automatyczna sekretarka, że on tego wcale źle nie zrobił. No i gadaj tutaj.
A jednak fakt, że sprzęt jest już tak zepsuty, że bardziej mu w tym nie pomogę, działa na mnie mobilizująco i chce mi się to wszystko sprawdzać i montować. Gorzej by było, gdyby to był MÓJ JEDYNY AKTUALNY komputer. A tak - luz. Tylko szkoda, że nie działa. Ale ale - nie działa Windows, a to oznacza, że może zadziałać coś, co nie jest Windowsem. Posiadam w swoich zasobach płytę instalacyjno-bootowalną Ubuntu (minus, że 11, a nie 8, ale przynajmniej sieć jest w pakiecie), więc wystarczy ją uruchomić zamiast. No i tu kolejne atrakcje. Owszem, podstawą dobrze mi znanych praw Murphiego jest obserwacja, że jeśli coś może się zepsuć, to zepsuje się w najmniej oczekiwanym momencie, ale ja nie wiedziałam, że opisane zjawisko może mieć więcej niż dwa stany, znaczy: działa i nie działa! No bo: klikam sobie beztrosko Del, żeby do BIOSu wejść, a w BIOSie - klawiatura ani be ani me! Trochę jak w tym, że niektórym przy ładowaniu systemu BIOS wywala informację Nie możńa odnaleźć klawiatury - wciśnij ENTER, aby kontynuować. A przecież klawiatura działała - samo udane wciśnięcie Del jest tego dowodem, prawda? Zadziało też później F12, które Super Informatyk poradził mi telefonicznie jako sposób na niewspółpracującego BIOSa - bo spodziewałam się jednak optymistycznie, że jak już w końcu uda mi się coś uruchomić, to klawiatura zacznie działać niczym w tym dowcipie o jej niewykrywaniu. No więc zadziałało, Linux wszedł... i klawiatury nadal nie było... No i niefajnie, bo byłaby sieć i byłaby możliwość pisania sobie różnych dowolnych rzeczy i nie byłoby siostry...
Po przetestowaniu różnych kombinacji w stylu wyjęcie klawiatury przed lub podczas działania systemu, podpinanie go za pomocą przejściówki do USB obok i zamiast myszy oraz paru innych, wybrałam się wreszcie lekko zrezygnowana do swojego laptopa Czarusia. No i klawiatura nie działała. A kiedyś działała. Kiedyś w sensie kiedyś, a nie przy włączaniu BIOSu. No i oczywiście przy włączaniu BIOSu na zmylenie też działało nadal, oczywiście.
Prawa Murphiego osiągnęły apogeum.
A teraz coś na pocieszenie dla ludzi, którzy uważają się za największych idiotów na świecie. Czekając aż siostra skończy i grzejąc plecy na grzejniku znalazłam się poza zasięgiem zarówno dla ładującego się nie opodal telefonu, jak i tego, czym mogłabym się raczyć siedząc przy biurku. Zajęłam się więc chorobliwie otwierającą się dzisiaj szufladą... No w zasadzie nie zrobiłam z nią nic takiego wielkiego, jedynie parę razy zamknęłam (i w chwili obecnej nadal jest otwarta, no!), ale także raz otworzyłam szerzej i złapałam wzrokiem za jedną z odłożonych tam mniej lubianych przeze mnie książek, która miała na okładce ciekawy rysunek dwóch rąk, które rysowały się nawzajem. I podpis Łamigłówki rysunkowe. Cóż, zapewne nie pierwszy raz w swoim życiu wyobraziłam sobie, że będzie to zbiorek cudactw optycznych do rysowania, jak na przykład te, ale oczywiście nie - bo niby co taka książka robiła by u mnie w tej szufladzie? :)
Były za to standardowe rzeczy typu Która figura nie pasuje do pozostałych?, Podziel figurę, żeby coś tam uzyskać czy Który obiekt będzie następny w ciągu, które miały przygotować do "myślenia" młodych Mensan.
Nie nieznajomością wobec zagadek (niekiedy faktycznie niezbyt prostych) będę tu jednak pocieszać czytelnika. Otóż, był tam pewien specyficzny sposób oznaczenia pod pytaniem, które miało prowadzić do odpowiedzi bez przypadkowego podejrzenia odpowiedzi do kolejnego pytania. Np. pod pytaniem o numerze 5 jest podpis (Odpowiedź 33). I o ile dostałam tę książkę jakoś w gimnazjum (najpóźniej na zakończenie tegoż, ale wątpię), o tyle system tych relacji rozgryzłam dopiero dzisiaj. No bez komentarza.
Nie żeby było mi wstyd, ale uważam to za zjawiskowe.
A teraz coś, co mi się popołudniu nadało przez moment:
środa, 1 lutego 2012
AstroGirl, Dzienniki Superbohaterki 1 lutego 2012
Jak wczoraj postanowiłam tak też - nic z kasetami nie robiłam. Ja chyba nie lubię porażek. A z tego lekkiego buczenia z muzyką w porywach to niewiele zdziałam i nie cieszy mnie to. Z pomocą jednakże przyszedł mi dzisiaj Super Informatyk, który (wiedząc, że nie posiadam kabla do wejścia liniowego) zapytał, czy mam jakiejś urwanej końcówki kabla z mini-jackiem (nie: takim malutkim Jacusiem - to się inaczej czyta) oraz drugiej z... [kopiuje z rozmowy GG]... chinchami. Z tego co dowiedziałam się dalej to, czym podłączasz dźwięk do TV. No jak, mam go przemianować na MacGyvera? :D W każdym razie Jacusiów mam trzy egzemplarze, bo mi się co rusz słuchawki psują (wierzę, że co najmniej jedne nie siadły od strony wtyczki, zresztą zawsze jedno ucho działało), jednak tamtego raczej wcale (raczej polega na tym, że tu się niegdyś ciekawe rzeczy wyczyniały w związku z instalowaniem Pegasusa, więc w zasadzie ciężko orzec). W dodatku dyktafon musi mieć odpowiednie wejście, ale o to bym się aż tak nie martwiła... Pokażę mu go przy jakieś okazji.
Spotkałam się kiedyś z czymś takim, że jakaś para komentowała na przemian przesłodzone popisy różnistych gwiazd popu i disco polo z różnych lat. Im bardziej nietrafiony, bezsensowny i, ulubione słowo prowadzących, kiczowaty był teledysk, tym większy złośliwy zachwyt krytyków i tym wyżej ustawiony był na ich muzycznej liście. Rzecz była tak niepowtarzalna, że spodziewałam się, że to jakiś jednorazowy wybryk, jakie na okrągło zdarzają się TV Puls. A tu nie! Okazało się, że rzecz leci regularnie i to kilka razy w tygodniu, a nawet kilka razy dziennie! Będę się musiała z tym bliżej zapoznać, bo czuję, że po Barbie Girl (Aqua) oraz Rozpalmy miłość w naszych sercach (Just 5) można spodziewać się wszystkiego...
Zapraszam więc na Taki jest świat - pod lupą (kolejna idiotyczna nazwa...) o 8:00, 12:00 lub 1:30 w nocy (!).
Z TeleExpressu dowiedziałam się, że opóźnienia spowodowane zimą wynoszą w obecnych miesiącach średnio jedynie 10%, co jest stanem wyjątkowym zwłaszcza w porównaniu z rokiem poprzednim! Maszyniści mówią, że co prawda jak każdemu kierowcy może im coś czasami przymarznąć, jednakże z powodu braku śniegu jest o wiele mniej sytuacji wątpliwych i najdłuższym, 100-minutowym, spóźnieniem poszczycić się może jakiś parowóz z Warszawy do Szczecina (czy tam odwrotnie, nie pamiętam).
I nagle się okazało, czemu nikt do mnie z kolei PKP (czy tam PLK - ja się tam nie znam...) nie dzwoni, że awaria jest, że to tu trzeba szynę naprostować, tam zaspę zdmusznąć, a gdzieniegdzie (choć to rzadko) bohatersko ramieniem trasę podeprzeć, żeby pociąg mógł po nim przejechać, bo tory znowu zawinęli? Nie mógł ktoś powiedzieć, że jest wszystko dobrze, a nie, że ja ciągle przy telefonie stoję/siedzę, zamiast się zająć dokładniej tymi kawałkami ruskiego satelity (o którym wspominałam tutaj)? Teraz nie mogę zagwarantować, że coś gdzieś nie spadło i nie spowodowało gigantycznej powodzi - i co to będzie? :(
O, jeszcze a propos tamtego tematu zapomniałam się pochwalić, że znajomy z tajnych Badań Synoptyczno Terrorystycznych przekazał mi, że już wiadomo co ze śniegiem. BST (dziwnie znajoma ta nazwa...) wykryło podejrzane tornado na granicy polskoniemieckiej, które odsysało 89% naturalnie skrystalizowanego w polskich chmurkach śniegu i rozdmuchiwało nad Berlinem. Po zatrzymaniu gościa, który wydawał się być najbardziej zatrzymany (trzymał takie skomplikowane coś z dziurką tuż pod tornadem) agenci usłyszeli wyjaśnienie, że to ciąg dalszy prac nad zmniejszeniem prawdopodobieństwa wystąpienia powodzi na terenie naszego kraju.
A odessaliby sobie trochę naszych zanieczyszczeń i ze dwóch polityków, no!
A potem była reklama. Że jakiś samochód jest "bez VAT". I mi się nagle tęskno zrobiło do hipnotyzowania, a potem dyskotek i rytmicznego łupania przeprowadzonego przez reklamowego odpowiednika pana Kaszpirowskiego... Dobrze, że przynajmniej na YouTube wciąż jest:
Tak, wiem, może mam sentyment do mało szczytnych rzeczy, no ale ja z rok temu z krzesła spadłam jak to zobaczyłam. Pomyślałam sobie: Z czymś mi się kojarzy ta melodia... O, z Kaszpirowskim. Ale by było śmiesznie, gdyby on tam... i wtedy zobaczyłam i spadłam
No a teraz, jak już raz wspominałam (na końcu wpisu), Tomasz Kot będzie udawał Hansa Klossa...
Od Kityny z Po-Landu - ulubiona funkcja facetów:
(Już widzę, jak skacze nam oglądalność.)
A ode mnie ku pokrzepieniu serc - nie mniej wybrzuszona Kocia Rózia:
I jeszcze piosenka o samochodzie niejakiego Geronimo:
Ehh... Dowiedziałam się właśnie, że dzisiaj zmarła nam wielka pisarka i noblistka Wisława Szymborska - morze jej wierszy znajdziemy przykładowo tutaj, z czego polecę na początek Negatyw, Rozmowę z kamieniem i Dwie małpy Breughla.
Znowu muszę wynotowywać, że nigdy rozstał się z nami ktoś nieprzeciętny - nie mogliby raz dla odmiany poinformować w telewizji, że właśnie ktoś wyjątkowy na świecie się pojawił?
Myth , Dziennik Superbohatera 1.02.12 Środa
Nawet superbohatera dopada przeziębienie . Mnie w każdym razie dopadła jakaś monstrualnie agresywna odmiana ... dziennie zużywam 4 paczki chusteczek, nos mam cały czerwony i chyba mam gorączkę, normalnie to bym został w domu i się kurował ale oczywiście film trzeba zrobić i trzeba reprezentować szkołę na Targach Edukacyjnych ... i to w dodatku w sobotę ! w środku nocy (tzn od 10:00 do 14:00)
Wiecie jakie to nieprzyjemne uczucie jak się poluje na przestępców i jednocześnie trzeba zakraplać i wycierać nos? i w dodatku jest zimno, i po chwili działania z nosa zwisają mi dwa zielone sople. I w dodatku przeciąłem sobie palec i mnie teraz boli. Zakończyłem instalację Skynetu na robotach ale zapomniałem że żeby działać muszą mieć źródło zasilania, dlatego jutro będę musiał je przebudować .
Poza moim słabym samopoczuciem nie mam dziś nic więcej do zaoferowania, miejmy nadzieje że Astrogirl stanie na wysokości zadania niczym Statua Wolności na tej śmiesznej wyspie której nazwy nikt nie pamięta.
Piosenka dnia :
dobranoc
Wiecie jakie to nieprzyjemne uczucie jak się poluje na przestępców i jednocześnie trzeba zakraplać i wycierać nos? i w dodatku jest zimno, i po chwili działania z nosa zwisają mi dwa zielone sople. I w dodatku przeciąłem sobie palec i mnie teraz boli. Zakończyłem instalację Skynetu na robotach ale zapomniałem że żeby działać muszą mieć źródło zasilania, dlatego jutro będę musiał je przebudować .
Poza moim słabym samopoczuciem nie mam dziś nic więcej do zaoferowania, miejmy nadzieje że Astrogirl stanie na wysokości zadania niczym Statua Wolności na tej śmiesznej wyspie której nazwy nikt nie pamięta.
Piosenka dnia :
dobranoc
AstroGirl, Dzienniki Superbohaterki 31 stycznia 2012
Zapowiadany dalszy ciąg przygód z kasetą - otóż akcja zaczyna się rozwijać. Znaczy: zrobiłam trochę więcej niż obejrzenie kasety z wierzchu, ale szaleństw raczej nie było. Skoro wczoraj namierzyłam kasetę, postanowiłam coś z nią zrobić. Coś obejmowało kilka ogólnie związanych ze sobą czynności jak nagrywanie z innej kasety uruchomionej na magnetofonie, nagrywanie z laptopa (ważniejsze, bo w końcu o to mi ostatecznie chodziło) i od czasu do czasu powrzeszczenie do lufcika, żeby w razie słabej głośności mieć jednak jakieś dowody zbrodni. Rzecz okazała się bardziej skomplikowana niż myślałam, bo co rusz kaseta nie była wystarczająco odwinięta i ciągle trafiałam recordem w ten biały obszar przed właściwą taśmą magnetyczną (po co to te fragmenty w ogóle tam są???), czego odkrycie zajęło mi parę minut. Próby wkręcenia do akcji laptopa okazały się być jeszcze większym wyczynem, bo namierzenie elementu, który odpowiada za emisję dźwięku, nie mieściło się w zakresie moich supermożliwości. Pomachałam dyktafonem po trochu to tu, to tam, ale nie byłam zadowolona z usługi.
Ostateczne efekty dźwiękowe: mizerne jakieś takie... Nie jestem koneserem, ale granica przy której utwór staje się buczeniem, była niestety niebezpiecznie bliska przekroczenia. Więc jeżeli nic nie wymyślę, to nici z moich niecnych planów wyniesienia Pet Shop Boys poza komputer
Stwierdziłam, że uwielbiam swoją przewidywalność. Może to być powód do namysłu w czasach, w których każdy dąży do orginalności i zaskakiwania (znaczy: bycia zaskakiwanym, oczywiście) przez ludzi i przez sytuacje. Jednak jeśli już ktoś podejmie się tego namysłu, to zauważy, że podoba mu się, kiedy na jakieś nowe "zjawisko" (np. dentystę dobierającego się do naszego zęba czy minusa przy jakimś szczególnie głębokim komentarzu na FaceBooku) zareaguje w sposób przez siebie przewidziany, wzięty przez uwagę i "przyzwyczajony". To daje takie poczucie bezpieczeństwa i zaufanie dla siebie samego. Analogicznie fajnie jest mieć stały oczekiwany efekt np. przy okazji fundowania sobie gofra z kremem czy znajdywaniu ukochanej płyty (czy kasety XD ) na stoisku w Empiku. Ja odkryłam to coś puszczając sobie tę banalną audycyjkę. Czwarty raz z rzędu.
Radykalna zmiana naszych upodobań czy osobowości co jakiś czas musiałaby być wnerwiającym przeżyciem.
Kolejny dzień zachwycania się lodowiskiem. Nie wiem właściwie, co takiego, psychologicznie rzecz biorąc, jest w szorowaniu butami po twardej przejrzystej substancji, ale odkryłam, że popołudnie bez tego typu rozrywki uważam za dzień stracony. Załączam dokumentację:
Ostatnim odkryciem jest mało optymistyczny i dość surrealistyczny akcent zamarzniętej ryby, którą Super Informatyk określił mianem Frosty i która stanowi wyjaśnienie, czemu w naszym stawie (znaczy: stawie obok, nie w tej dużej kałuży) latem jakoś niewiele pływa...
No i wreszcie odpisałam Nieposkromionej :) Wreszcie, od 18. chyba czekała. A mnie zawsze zajmowało coś innego. I pewnie nadal zajmować będzie - cóż, walkę z Czasem (nawet nie z jego brakiem) przegra najcześciej nawet superbohater... No ale odpisałam, więc mam nadzieję, że się ucieszy i jakoś dożyje sobie spokojnie do następnego listu.
W telewizji leciało coś, co jak poznałam z mamy opisu, streszczał kiedyś w dwóch zdaniach pewien krytyk Gazety Telewizyjnej w ten mniej więcej sposób: Steven Seagal (!) kontaktuje się z sierotą z Polski (!) przez Internet (!) i wyrywa ją z rąk porywaczy. Bardzo mi szkoda, że brak mi teraz tego kawałka papieru, bo nie umiem zacytować tego tak dokładnie i na pewno wstawiłam te wykrzykniki nie tam, gdzie trzeba. A trzeba niewątpliwie, bo utwór (o tytule Poza zasięgiem, 20:25, 1TVP) w pełni zasługiwał na odjęcie mu conajmniej czterech gwiazdem z sześciu. Nie dość, że było to klasyczne łubu-du z robieniem mnóstwa wybuchowych rzeczy bez przejmowania się fabułą, która najwyraźniej wpadła pod samochód gdzieś na początku filmu i z zakończeniem pt. Tak marzyłem, żeby cię zabić ciągnącym się ospale bite pół godziny (bez reklam!), to jeszcze z interesującym kwiatkiem językowym. No bo widzimy Pałac Kultury i Nauki, a nie da się uświadczyć jednej osoby, która bąknie coś po polsku! Ja rozumiem jakaś policjantka, co pomagała czy jakiś inny ambasador, ale żeby kilkulatki z sierocińca po angielsku płynnie nawijały? Noooo, a jak już Seagal dopatrzył coś w tutejszej gazecie, która nie była skażona śladem polskości to już wiedziałam - tam musiał wylądować jakiś TARDIS.
Swoją drogą... Pisze Produkja USA/ Polska/ Wielka Brytania. To w takim razie, co to znaczy reżyseria: Po-Chih Leong..? Chyba że to jakiś Monty Python się tam wcisnął, a ja nic nie wiem.
Dobra, a teraz do pośpiewania ani nie polskie, ani nie angielskie:
(Chciałam dać odtwarzacz stąd, ale chyba mi łącze nie wyrabia
)wtorek, 31 stycznia 2012
Myth , Dziennik Superbohatera 31.01.12 Wtorek
Podejrzewam że albo ktoś nie zamknął lodówki albo jakiemuś szalonemu naukowcowi wymknęła się spod kontroli maszyna do zmiany pogody ... bo u mnie było -1000*C !!! kolejny ciężki dzień, nakręciłem kolejną nową wersję filmu, ułożyłem i nagrałem piosenkę, mam katar, kończę programować "skyneta" (kurde ciągle nie mogę sobie przypomnieć ska znam tą nazwę) w moich robotach, pobrudziłem sobie skarpetki buraczkami (bo zapomniałem że mój talerz nie jest tak fantastyczny jak Astrogirl i nie umie latać ani chociaż lewitować ... a że grawitacja robi swoje to buraczki spadły i mam teraz jedną białą skarpetkę a drugą czerwoną - jakież to patriotyczne :D ). Jak już obiecałem, relacja walki z bioterrorystami :
"Bio-niecne Bio-zamiary Bio-terrorystów Prosiaczka"
Około godziny 20:00 byłem zanieść coś do piwnicy tzn do WYSOKIEJ KLASY SCHRONU PRZECIWATOMOWEGO, idę sobie jak gdyby nigdy nic (bo nie spodziewałem się zagrożenia o tej porze), nagle z za drzwi wyskakuje dziwna nieruda kobieta i przykłada mi strzykawkę do szyi i mówi że jak jej nie pomogę to mnie zabije. To co miałem zrobić ? no obezwładniłem ją tzn. nie do końca, bo tak w sumie to ona obezwładniła mnie (wbiła mi strzykawkę w udo), powiedziała że mam 24h na zażycie antidotum, w przeciwnym wypadku umrę. A podobno tylko ona miała antidotum, no i jeszcze pomocy potrzebowała więc postanowiłem jej pomóc (nie ze względu na to że moglem umrzeć, tylko ze względu na fakt że tak rozpaczliwie potrzebuje pomocy). Zabrałem Panią Bioinżynier do Tajnej Siedziby i tam wytłumaczyła mi co się stało .
Otóż dwa dni temu udało jej się zsyntetyzować niezwykły koński gen (gen dający niezrównanie silne nogi), następnego dnia poinformowała o tym przełożonych, tego samego dnia tylko że wieczorem ktoś wybił szybę w jej samochodzie. Rankiem gdy przyszła wcześnie rano do pracy zobaczyła uchylone drzwi i ślady stóp. Weszła aby sprawdzić co się stało i złapała na gorącym uczynku bioterrorystów. Wykradali jej tajne próbki. Rzuciła się na jednego z arabów, niestety została boleśnie uderzona z kabury, na szczęście tuż przed uderzeniem zauważyła napis na ramieniu jednego z bioterrorystów, brzmiał on "Świnka". Gdy Pani Bioinżynier się ocknęła wszystkie zarzuty zostały skierowane na nią, wtedy uciekła i przyszła do mnie po pomoc.
"Świnka" to nazwa jednej z arabskich rodzin mafijnych rządzona przez Prosiaczka, od lat jego rodzina zajmuje się badaniami nad bronią biologiczną masowej zagłady. Jak też nazwa wskazuje przykrywką jest wielka sieć rzeźni. Wiemy też że niebawem spotykają się aby przedyskutować coroczny plan zagłady świata, obrady rodziny Prosiaczków miały miejsce w tą noc w którą Pani Bioinżynier zwróciła się do mnie z prośbą o pomoc. Wziąłem sprzęt i ruszyliśmy na polowanie.
Zebranie mafiozów miało miejsce w jednym ze starych magazynów
Gdy przybyliśmy na miejsce było za późno, wykorzystali gen ! wszczepili go swoim świnią i ich świnie nie tylko poruszają się szybciej ale są też kuloodporne. Musieliśmy dostać się jakoś do środka ale niestety wszędzie roiło się Świńskich Jeźdźców. Jedyną drogą dostatnia się do budynku był dach, a jedyną drogą dostania się na dach są linie wysokiego napięcia ... Tak, podczas przechodzenia poraził mnie prąd ... przy 17 razie przestałem liczyć. Gdy razem z Panią bioinżynier byliśmy już na dachu budynku w którym miało miejsce zebranie mafii Prosiaczka zobaczyliśmy otwarte okno na dachu, zaglądnąłem przez nie i zobaczyłem że przy stole siedzi Prosiaczek i 11 innych Mafiozów, niestety ręka mi się omsknęła i wpadłem przez to okno, pech chciał że upadłem na prosto na stół przy którym sobie obradowali. Musieli się zdziwić ... nie za często zdarza się aby Superbohater spadał na stół podczas opracowywania planu zagłady świata. Wycelowali we mnie broń, już mieli strzelać lecz dach nie wytrzymał i spadł. Pomimo faktu że oberwałem ze sporego kawałka betonu zdążyłem capnąć fiolki z genem i złapać spadającą Panią Bioinżynier . Momentalnie na miejsce przyjechała policja i inne służby specjalne, Pani Bioinżynier odzyskała dobre imię a szajka bioterrorystów trafiła za kratki(no może nie cała bo Prosiaczka nie odnaleziono), tak czy siak sprawa zamknięta .
Piosenka dnia :
Dobranoc :)
"Bio-niecne Bio-zamiary Bio-terrorystów Prosiaczka"
Około godziny 20:00 byłem zanieść coś do piwnicy tzn do WYSOKIEJ KLASY SCHRONU PRZECIWATOMOWEGO, idę sobie jak gdyby nigdy nic (bo nie spodziewałem się zagrożenia o tej porze), nagle z za drzwi wyskakuje dziwna nieruda kobieta i przykłada mi strzykawkę do szyi i mówi że jak jej nie pomogę to mnie zabije. To co miałem zrobić ? no obezwładniłem ją tzn. nie do końca, bo tak w sumie to ona obezwładniła mnie (wbiła mi strzykawkę w udo), powiedziała że mam 24h na zażycie antidotum, w przeciwnym wypadku umrę. A podobno tylko ona miała antidotum, no i jeszcze pomocy potrzebowała więc postanowiłem jej pomóc (nie ze względu na to że moglem umrzeć, tylko ze względu na fakt że tak rozpaczliwie potrzebuje pomocy). Zabrałem Panią Bioinżynier do Tajnej Siedziby i tam wytłumaczyła mi co się stało .
Otóż dwa dni temu udało jej się zsyntetyzować niezwykły koński gen (gen dający niezrównanie silne nogi), następnego dnia poinformowała o tym przełożonych, tego samego dnia tylko że wieczorem ktoś wybił szybę w jej samochodzie. Rankiem gdy przyszła wcześnie rano do pracy zobaczyła uchylone drzwi i ślady stóp. Weszła aby sprawdzić co się stało i złapała na gorącym uczynku bioterrorystów. Wykradali jej tajne próbki. Rzuciła się na jednego z arabów, niestety została boleśnie uderzona z kabury, na szczęście tuż przed uderzeniem zauważyła napis na ramieniu jednego z bioterrorystów, brzmiał on "Świnka". Gdy Pani Bioinżynier się ocknęła wszystkie zarzuty zostały skierowane na nią, wtedy uciekła i przyszła do mnie po pomoc."Świnka" to nazwa jednej z arabskich rodzin mafijnych rządzona przez Prosiaczka, od lat jego rodzina zajmuje się badaniami nad bronią biologiczną masowej zagłady. Jak też nazwa wskazuje przykrywką jest wielka sieć rzeźni. Wiemy też że niebawem spotykają się aby przedyskutować coroczny plan zagłady świata, obrady rodziny Prosiaczków miały miejsce w tą noc w którą Pani Bioinżynier zwróciła się do mnie z prośbą o pomoc. Wziąłem sprzęt i ruszyliśmy na polowanie.
Zebranie mafiozów miało miejsce w jednym ze starych magazynów
Gdy przybyliśmy na miejsce było za późno, wykorzystali gen ! wszczepili go swoim świnią i ich świnie nie tylko poruszają się szybciej ale są też kuloodporne. Musieliśmy dostać się jakoś do środka ale niestety wszędzie roiło się Świńskich Jeźdźców. Jedyną drogą dostatnia się do budynku był dach, a jedyną drogą dostania się na dach są linie wysokiego napięcia ... Tak, podczas przechodzenia poraził mnie prąd ... przy 17 razie przestałem liczyć. Gdy razem z Panią bioinżynier byliśmy już na dachu budynku w którym miało miejsce zebranie mafii Prosiaczka zobaczyliśmy otwarte okno na dachu, zaglądnąłem przez nie i zobaczyłem że przy stole siedzi Prosiaczek i 11 innych Mafiozów, niestety ręka mi się omsknęła i wpadłem przez to okno, pech chciał że upadłem na prosto na stół przy którym sobie obradowali. Musieli się zdziwić ... nie za często zdarza się aby Superbohater spadał na stół podczas opracowywania planu zagłady świata. Wycelowali we mnie broń, już mieli strzelać lecz dach nie wytrzymał i spadł. Pomimo faktu że oberwałem ze sporego kawałka betonu zdążyłem capnąć fiolki z genem i złapać spadającą Panią Bioinżynier . Momentalnie na miejsce przyjechała policja i inne służby specjalne, Pani Bioinżynier odzyskała dobre imię a szajka bioterrorystów trafiła za kratki(no może nie cała bo Prosiaczka nie odnaleziono), tak czy siak sprawa zamknięta .Piosenka dnia :
Dobranoc :)
poniedziałek, 30 stycznia 2012
Myth , Dziennik Superbohatera 30.01.12 Poniedziałek
Mógłbym napisać że to był ciężki dzień - bo był
Mógłbym ponarzekać że kolega się nie wyrobił - bo się nie wyrobił
Mógłbym powiedzieć że zimno strasznie - a było
Mógłbym opowiedzieć że dostałem laptopa ze szkoły żeby coś zainstalować ale nie dali hasła i się nie da . Mógłbym też opowiedzieć o masie innych rzeczy ale niestety nie mam czasu . Nawiązałem kontakt z pewną bioinżynier, ciężko było nawiązać kontakt gdyż mieszka w dalekiej dżungli i nie ma tam zasięgu normalnego internetu. Musiałem użyć jednego z moich satelitów, razem z panią bioinżynier dziś wieczorem będziemy łapać bioterrorystów (relacja jutro). Pobrałem software do robotów, nazywa się "Skynet", taka śmieszna nazwa nie wiem skąd ją znam ale mi się dobrze kojarzy, wgrywanie potrwa z dwa dni . A tu obiecane zdjęcie robotów :
Piosenka dnia :
Dobranoc :)
Mógłbym ponarzekać że kolega się nie wyrobił - bo się nie wyrobił
Mógłbym powiedzieć że zimno strasznie - a było
Mógłbym opowiedzieć że dostałem laptopa ze szkoły żeby coś zainstalować ale nie dali hasła i się nie da . Mógłbym też opowiedzieć o masie innych rzeczy ale niestety nie mam czasu . Nawiązałem kontakt z pewną bioinżynier, ciężko było nawiązać kontakt gdyż mieszka w dalekiej dżungli i nie ma tam zasięgu normalnego internetu. Musiałem użyć jednego z moich satelitów, razem z panią bioinżynier dziś wieczorem będziemy łapać bioterrorystów (relacja jutro). Pobrałem software do robotów, nazywa się "Skynet", taka śmieszna nazwa nie wiem skąd ją znam ale mi się dobrze kojarzy, wgrywanie potrwa z dwa dni . A tu obiecane zdjęcie robotów :
Piosenka dnia :
Dobranoc :)
AstroGirl, Dzienniki Superbohaterki 30 stycznia 2012
Przedsięwzięłam decyzję, że skoro nigdzie w Internecie nie idzie znaleźć żadnej akcji (generalnie o Allegro mówię), gdzie gwoździem programu byłaby kaseta Pet Shop Boys, to ją sobie sama nagram. Podkreślam, że ma to być koniecznie kaseta, nie płyta, bo mnie się czasami chce czegoś słuchać bez torturowania laptopa, a poza tym... to nieśmiertelne szeleszczenie kółka...
Dzisiejsze działania sprowadziły się do krótkiego przeglądu możliwości pamięciowych posiadanych nośników. Mam ich całą szufladę, ale porównałam ze dwie, przy czym zadowoliłam się konkluzją, że jeden z nich ma większe, po czym odłożyłam sprawę na później i zapomniałam. Będę na bieżąco raportować.
Aha, i oczywiście, jakby ktoś posiadał, to ja chętnie, oferuję nawet 50zł, chyba że się ktoś dobrze targuje. Zgłaszać się w komentarzach, bo jako superbohaterka numer telefonu mam tajny.
Dzisiejszy wpis chciałam poświęcić pewnej osobie, która jakieś półtora roku temu gościła w programie Tak to leciało! (ale odcinek miał jeszcze dzisiaj i wczoraj powtórki, jak to na sezon ogórniczy przystało) i która wywołała we mnie dość nieprzeciętne odczucia, dokładniej: sprzeczne, jeśli porównać wrażenie, jakie wywoływała przez cały występ i które nagle zniweczyła w finale (tak, był finał :]) ukazując publiczności resztę swojej pozornie wcale nie tajemniczej osobowości.
Miała na imię Daria, krótkie włosy, wózek na zastąpienie niesprawnych niestety nóżek oraz szalenie szeroki uśmiech. Zwłaszcza tym ostatnim wywoływała natychmiast promienną sympatię całej bez wyjątków publiczności (i mojej też, co z dumą powiem) i wszyscy szczerze cieszyli się każdym jej kolejnym sukcesem. A sukcesów było bez liku, bo dziewczyna już na wstępie została przedstawiona jako znawczyni i miłośniczka wszystkich polskich piosenek i ich tekstów. Dosłownie! Na dowód tego pojawiła się migawka z jej pokoju, gdzie nad łóżkiem królował rząd opasłych segregatorów, do których trafiało wszystko, co usłyszała w radiu. W dalszych rundach gry Daria przyznała (na pytanie, co trzeba zrobić, żeby tak wygrywać), że trzeba się przygotować - ona po przejściu przez eliminacje zajęła się ciężką pracą nad swoją perfekcyjną znajomością tekstów.
I opłaciło się! Wszystko przez powszechnie znane wieżę radości, wieżę samotności, I wszystko się może zdarzyć i Baśkę przez Maszynka do świerkania i Mogę wszystko po jakieś Niebo do wynajęcia i mało znane wtedy Małe rzeczy, które udało jej się koncertowo wykombinować razem z przyjaciółką. Śpiewała nie tylko to, co trzeba, ale też dodatkowe kilka linijek dla przyjemności, na co Miecznikowski wybuchał orginalnymi minami i chwalił, że taka, jak to powiedział, encyklopedia muzyczna przydałaby się im w każdym programie.
Wreszcie - nadszedł ten tajemniczo niezwykły finał, którego tak niewielu jest w stanie dostąpić. Suma gwarantowana skoczyła do 25 tysięcy, a Miecznikowski zadał sakramentalne pytanie, czy gra czy nie gra. Oh, długo miała wątpliwości, ale każdy z obu stron ekranu myślał Idź! Chcemy cię posłuchać ten jeden raz więcej, bo jesteś niesamowita! Znasz każdy tekst, więc wygrasz, ale mniejsza z tym!, więc było aż głośno od tych myśli. Także Miecznikowski dopowiadał, że każdy jest pewien, że będzie znała odpowiedź i że powinna grać. Więc w końcu Daria ogłosiła, że robi to dla wszystkich niepełnosprawnych, którzy nie wierzą, że mogą coś osiągnąć i zaryzykowała.
No i tu zdarzyła się katastrofa - na ekranie pojawił się tytuł King Bruce Lee Karate Mistrz, na który ja dostałam pół roku temu głupawki, bo akurat go przed 19:00 słuchałam i jego resztki wciąż kicały mi po głowie, a Daria tymczasem... zrobiła minę zieloną jak trawa i stwierdziła, że nie zna, ba, że nawet nigdy nie słyszała. Miecznikowski więc, żeby pocieszyć zawołał jej suflerów i w eter poszła bezsprzecznie najbardziej betonowa ze wszystkich polskich pieśni.
No i właśnie tutaj wyszła na jaw bardzo smutna druga natura Darii - smutna, bez pewności siebie i dystansu. Kiedy zaczynała się druga zwrotka, a jej przyjaciele w najlepsze dukali zakręcony tekst piosenki, ona wtuliła się w pierś Miecznikowskiego i zaczęła płakać, co zapewne nie pomogło jej towarzyszom w dobrej zabawie. Nawet nie próbowała się bawić, a kiedy prowadzący mówił z uśmiechem i zgodnie z prawdą, że dla widzów, niepełnosprawnych i całej reszty i tak jest zwyciężczynią, to już nawet nie słuchała...
Eh, nie chodzi mi o to, że tam jakiś wstyd, że dorosła płakała, bo uważam, że tylko głupek może tak powiedzieć (a już napewno nie superbohater
Trudno mi nie pomyśleć, że to właśnie przez tę jej niepełnosprawność zrobiło się coś takiego. Bo dzisiaj niepełnosprawność jest zupełnie czym innym niż sto lat temu, kiedy była "kalectwem". Dzisiaj wystarczy się rozejrzeć, żeby zobaczyć, że w dzisiejszych czasach każdy zostanie uznany za świnię, jeśli z powodu niekompletności (w zasadzie nie tylko fizycznej, ale i umysłowej) odmówi komuś miejsca w pracy, praw w urzędzie stanu cywilnego, jeśli zapomni o zbudowaniu podjazdu... Dookoła ludzi niepełnosprawnych wytworzył się specyficzny styl traktowania głaskaniem po główce. Nie zrozumcie mnie źle - nie chodzi bezpośrednio o to, że im się nie należy, że zwykli ludzie mają mniej czy coś. Sprawa jest zupełnie inna. Chodzi mi właśnie o umiejętność przegrywania. To nawet nie jest wina zamych zainteresowanych, że im się wszystko z ułatwieniem daje pod nos, bo nie mają tego czy tamtego, że zawsze im się da tę nagrodę pocieszenia - wystarczy, że tak jest. Że zawsze kiedy już, już mają przegrać, że kiedy mogliby zostać pozostawieni sami sobie i stanąć oko w oko ze swoimi problemami, to wtedy zawsze znajdzie się ktoś, kto się uśmiechnie i wyciągnie rękę, sąsiad wesprze dobrym słowem, jakaś dobra pani urzędnik załatwi uprości procedury.
Tymczasem czasami zdarza się, że taka osoba wyjdzie na chwilę do jakiegoś "normalnego" programu, w którym nigdzie nie ma żadnej gwiazdki, że osoba niepełnosprawna dostaje nagrodę mimo pomyłki i efektem tego zderzenia jest psychiczna katastrofa osoby, która przegrała pierwszy raz w życiu.
Kolejny przypadek, który ukazuje wyższość zwierząt na ludźmi. Mało kto zwraca uwagę na ich fantastyczne ograniczenie, które zdarzyło mi się ze dwa razy oglądać w telewizji, kiedy na przykład państwo Kowalscy chwalili się poszkodowanym przez samochód pupilkiem (w wersji pierwszej kotkiem, w drugiej pieskiem), który nie został przez nich porzucony czy uśpiony ( :( ), a który teraz hasa wesoło po trawie ze śmieszną doczepioną do siebie miniaturką wózka inwalidzkiego. Otóż taki kot zlokalizowany przez inne koty jest nadal tym samym kotem. Ma zapach, głowę, futro, pazurki (no, przynajmniej większość), więc żaden się nie będzie zastanawiał, czy się z nim bawić czy nie, czy przeganiać ze swojego terytorium czy nie. Tak samo takiemu uszkodzonemu kotu nigdy nie przyjdzie do głowy, że coś jest z nim nie tak, bo rozważania nad swoim jestestwem zwyczajnie nie mieszczą się w jego możliwościach.
A ludziom pozostaje głupio dziwić się, że ich zwierzaczek niczym się nie przejmuje, tylko kica z innymi jakby nigdy nic.
Kolejny poniedziałek, a ja nadal prowadzę obserwację 1TVP. Tak jak myślałam - teatru już nie uświadczymy. O 20:30 "zrealizowany rzetelnie na faktach film" Ostateczne rozwiązanie - czyli coraz bardziej się oddalamy, choć z godnym podziwy brakiem pośpiechu.
Wspomnianego wyżej King Bruce Lee już chyba kiedyś dawałam, więc jak ktoś ma ochotę posłuchać, niech sobie sam poszuka ;) a ja tymczasem swoim zwyczajem przedstawię coś, co mi się dzisiaj nadało:
EDIT:
A co tam, jak szaleć to szaleć: Paul McGann z Dalekiem XD
stąd
niedziela, 29 stycznia 2012
Myth , Dziennik Superbohatera 29.01.12 Niedziela
Wstałem bardzo wcześnie rano (10:00) ponieważ w mojej głowie spłodził się pomysł :
Zbuduj wielofunkcyjne jednostki autonomiczne o wysokim stopniu zaawansowania technologicznego z uwzględnieniem cech unikalnych dla każdej jednostki czyli jednym słowem, tzn dwoma : roboty pomocnicze !
No to wziąłem się do roboty, naznosiłem multum rzeczy do Centrum Dowodzenia i zacząłem budować, po szyję siedziałem w kablach, układach scalonych, kalafiorach, śrubach, blachach i innych elektronicznych tentegowieństw . Po 7 h wytężonej pracy zbudowałem 3 roboty :
1) pająk - najbardziej skomplikowany, potrafi wspinać się po ścianach ale jest dosyć powolny.
2) trzmiel - bardzo lekki i zwrotny, lata i ma daleki zasięg ale niestety ma małe możliwości transportu dużych obiektów
3) motor - bardzo duże przyspieszenie , ma duży uciąg ale jest bardzo głośny i z przyczepą ciężko mu skręcać
Niestety do uruchomienia ich potrzebowałem pioruna (tak zalecił znajomy z przedszkola Prof. Frankenstein [jeden z pierwszych moich wrogów{podobała mu się ta sama koleżanka}]), lecz niestety pogoda byłą całkiem ładna, czekałem przez 2 h czytając Lema ... i nic, ani chmurki na niebie. Więc stwierdziłem że nie ma sensu czekać i podepnę je do prądu. Więc podpiąłem je a potem nie miałem potem przez godzinę prądu ale najważniejsze że roboty działają, tzn są jak armia chińskich cesarzy, niby armia ale się nie rusza i nic nie robi ... czyli nie są jeszcze zaprogramowane ale to tym się jutro zajmę ...
piosenka dnia :
Dobranoc .
Zbuduj wielofunkcyjne jednostki autonomiczne o wysokim stopniu zaawansowania technologicznego z uwzględnieniem cech unikalnych dla każdej jednostki czyli jednym słowem, tzn dwoma : roboty pomocnicze !
No to wziąłem się do roboty, naznosiłem multum rzeczy do Centrum Dowodzenia i zacząłem budować, po szyję siedziałem w kablach, układach scalonych, kalafiorach, śrubach, blachach i innych elektronicznych tentegowieństw . Po 7 h wytężonej pracy zbudowałem 3 roboty :
1) pająk - najbardziej skomplikowany, potrafi wspinać się po ścianach ale jest dosyć powolny.
2) trzmiel - bardzo lekki i zwrotny, lata i ma daleki zasięg ale niestety ma małe możliwości transportu dużych obiektów
3) motor - bardzo duże przyspieszenie , ma duży uciąg ale jest bardzo głośny i z przyczepą ciężko mu skręcać
Niestety do uruchomienia ich potrzebowałem pioruna (tak zalecił znajomy z przedszkola Prof. Frankenstein [jeden z pierwszych moich wrogów{podobała mu się ta sama koleżanka}]), lecz niestety pogoda byłą całkiem ładna, czekałem przez 2 h czytając Lema ... i nic, ani chmurki na niebie. Więc stwierdziłem że nie ma sensu czekać i podepnę je do prądu. Więc podpiąłem je a potem nie miałem potem przez godzinę prądu ale najważniejsze że roboty działają, tzn są jak armia chińskich cesarzy, niby armia ale się nie rusza i nic nie robi ... czyli nie są jeszcze zaprogramowane ale to tym się jutro zajmę ...
piosenka dnia :
Dobranoc .
AstroGirl, Dzienniki Superbohaterki 29 stycznia 2012
No i trzeba było się chwalić? Trzeba było? Trafił mi się długi język i zamiast po cichu cieszyć się, że mam swój własny Internet i spokój od kapryśnego modemu siostry (nie mniej kapryśnej), to ja się musiałam wszystkim pochwalić i powiedzieć. I teraz mama mi obwieszcza, że skoro ten internet telefonowy za 7 zł jest taki dobry (nadal podtrzymuję, że jest!), to po co płacić ileś tam dziesiąt za "normalny"? Nie no, to nie jest tylko moja zasługa, że rezygnujemy - jakoś w lutym kończy się nam na niego umowa (długie dwa lata), więc nie ma co przedłużać tych cyrków z siedzeniem godzinę nad jedną stroną, problemami ze znalezieniem czegokolwiek (tata spodziewał się, że Internet przykłada trochę większą wagę do handlu tokarkami) i wreszcie niemożnością skorzystania z jakiejkolwiek innej oferty internetu bezprzewodowego.
W dodatku nawet pozbycie się modemu nie musi mi robić problemem - w istocie więcej mi psuje nerwów siostra "zmuszona" do korzystania z mojego laptopa, bo jej "ukochany" jest na tyle ograniczony, że nie wpadnie na myśl, że komputery służą nie tylko do rozbierania.
No ale... Znacznie lepsza byłaby taka śmieszna konspiracja, po prostu. Nawet na początku miałam taki plan, ale co zrobić z tym, że kiedy już raz na kwartał coś mi się uda, to nad sobą nie panuję?
O 1:00 na Jedynce wyemitowali niejakiego Blaszanego bohatera, który zapewne będzie leciał co tydzień. Ujmując w przybliżeniu: jest to niby sci-fi niby fantazy, bo i ze średniowieczem i rycerzami i jednocześnie z podróżami w czasie i jakimiś zapętlonymi międzywymiarowymi wibbly-wobbly. Czuć w tym zdaniu złośliwość? No cóż, nie ma co ukrywać, że była to kolejna sytuacja, która postawiła mnie pod ścianą pytania Co takiego mają jedne seriale sci-fi, czego nie mają inne? No bo jest tak, że niektóre seriale polubię, że chętnie mi się je będzie oglądało, w niektórych się zakocham na zabój (w jednym dokładniej), a niektórym (dokładniej większości) nie dam cienia szansy? I to wszystko po... minucie oglądania, co mnie dziwi najbardziej! Żeby wysuwać tak daleko idące wnioski w czasie, który pozwala na najwyżej pobieżne zeskanowanie osobowości głównych postaci, a który nie daje żadnego pojęcia o fabule czy przesłaniu? No nie wiem, dojść nie mogłam, w każdym razie mój mózg po paru chwilach obserwacji ruchomych obrazków miał odruch jak najszybszego oddalenia się i nie było już mowy o dalszych analizach.
Z jednej strony przyczyną może być już samo połączenie motywów fantazy, które lekceważę, z motywami fantastyki naukowej, którą wielce szanuję i mogłabym z dużej litery pisać. Ponadto oczywistym dla mnie jest, że najłatwiej uwielbia mi się seriale (czy też filmy), w których główną rolę gra JEDEN mądrala, który wszystko wie i bywa, że jest dziwakiem do ośmieszenia - a tutaj już na wstępie widziałam, że kamera ujmuje parę (w tym interesujący przypadek jakiegoś geniusza z wyciętą połową mózgu O.o).
Ale to są wszystko liche argumenty, bo wyjątków od tych zasad jest zbyt wiele na to, żeby jedynie je potwierdzały. Szalenie podobały mi się puszczane niegdyś As wywiadu i Gdzie się podziała Carmen Sandiego?, gdzie również występował schemat waleczna kobieta + lekko tchurzliwy bystrzak. A co do mieszania fantastyki naukowej z nienaukową? Ba! SAMA kiedyś wymyślałam świat oparty jednocześnie na czarach i szalonych naukowcach z ich stereotypowymi maszynami! Gdyby ktoś zrobił coś kojarzące mi się pod pewnym względem z tamtym czymś, to chyba wystawiłabym mu pomnik w ogródku.
Olśniło mnie dopiero wtedy, kiedy jakaś czarownica/królowa zaczęła wpatrywać się w już nie pamiętam co i recytować, że jakieś tamtejsze może to legendarny zamarznięty ocean - takie to było sztywniackie i poważne, że aż kiczowate. I nagle mnie olśniło! Podczas całego tego minutowego "pierwszego spojrzenia" nie padło ani pojawił się ani jeden uśmiech ironi, jakaś zgryźliwość, że o zwykłym dowcipie czy głupawym komentarzu nie wspomnę. A więc już wiem! Poczucie humoru! Bez tego to tylko naprawdę dobre filmy mogę oglądać, bo przecież nie są naciągane.
A więc producenci, scenarzyści, aktorzy - albo szczerość i wiarygodność (która odpada przy Blaszanym bohaterze) albo poczucie humoru!
A wiecie, co jest w tym wszystkim najgorsze? Że mama to oglądała. Siedziała sobie z elementarnym zainteresowaniem, komentowała sytuacje, a kiedy tata postanowił przenieść się do innego telewizora, to musiał jej najpierw powiedzieć, że już włączył, bo inaczej by się od tamtego nie mogła oderwać.
A Doctor Who to zaraz: Ojej! Jakie to cudaczne! Ale mają pomysły! i tradycyjne łapanie się za głowę. A tak - proszę! Największa bzdura, byleby NIE BYŁA Doctorem Who i mama ogląda! Trafia mnie coś!!!
A do nas niespodziewanie zima przyszła! Znaczy: tak dokładniej rezyduje już od paru dni, bo mrozi przeraźliwie, w dodatku jeden płatek śniegu z nieba nie spadł (taka naga zima :D), ale cóż dzisiaj fajnego odkryłam! Cały nasz stawik (no dobra: nie stawik, tylko przerośnięta kałuża) zamarzł do ostatniej kropelki wody i wygląda jak lodowisko!
Zapewniam, że to szkliste to nie jest woda czy jakieś inne niedoskonałości - powierzchnia jest sucha jak przysłowiowy pieprz i w niektórych miejscach jak lustro!
A tutaj zdjęcia tuż znad powierzchni - przez lód przezroczysty jak szło widać każdy listek!
A na koniec trochę nieporadny co prawda widok z boku na powierzchnię już ozdobioną śladami moich butów:
Bo trochę spędziłam czasu tam jeżdżąc sobie (niewiele umiejętniej co prawda niż na wrotkach, o ktorych kiedyś opowiadałam) w tę i z powrotem po niewidzialnym lodziku i podziwiając to, co jest pod spodem. Temperatura chyba z -10, ale mnie się od razu zrobiło ciepło :D
A do posłuchania - jedna z piosenek, przy których głupieję:
P.S. Myth sugerował dodać, że jego żona brała z nim ślub w sukni Lady Gagi, tylko że nie powiedział w której. Powiedział też, że jej nie cierpi (Gagi, a nie sukni), ale też nie wiadomo, czy to z powodu ślubu, czy czego.
O, a poza tym też oglądałam Ligę niezwykłych Dżentelmenów! Heh, jak ja lubię takie akcje, że każdy po cichu jest taki super, nawet ten Tomek Sawyer (LoL). Tak też by mógł wyglądać nasz wspólny komix Dzieci Czasu!
sobota, 28 stycznia 2012
Myth , Dziennik Superbohatera 28.01.12 Sobota
No więc ... nic nie pamiętam z dzisiejszego dnia, poza kilkoma faktami:
- wstałem o 12:00 i zjadłem obiado-śniadanie
- od 13:00 do 15:00 gadałem z koleżanką(tak ! ja na serio mam koleżanki tzn jedną czy dwie ...)
- od 15:00 do 20:00 nic nie pamiętam, poza wielką białą plamą taką jak poniżej :
- od 20:00 oglądałem "Ligę Niezwykłych Dżentelmenów" - co to w ogóle jest ? Liga - było ich kilku to ok, Niezwykłych - no tak niby byli niezwykli, ale dżentelmenów ? przecież tam była kobieta ! No ale poza tym ich supermoce .... no ale to nic, film nawet przyjemny, przyjął bym takiego Nautilusa z rudą wampirzycą :D :D :D :D :D
Właśnie dowiedziałem się czemu nic nie pamiętam ! Właśnie przyjechała ekipa Przypominaczy i już wiem :
"Węzeł zapomnień "
Otóż o 15:11 zadzwonił kumpel, pracuje jako Facet w Czerni i poprosił mnie o konsultacje w sprawie domniemanego kosmity. Podobno spotkaliśmy się w jego ulubionej restauracji "Błękitna Ostryga", gdy chciał pokazać jedno ze zdjęć obcego w bocznej kieszeni marynarki zauważyłem małe, srebrne urządzonko z kilkoma przyciskami. Gdy powiedziałem co o tym sądzę (że to nie żaden obcy tylko jakiś zdeformowany talib) wypiliśmy kilka drinków, w pewnym momencie kolega poszedł do ubikacji, ale zostawił marynarkę w której było urządzonko więc niepostrzeżenie wyciągnąłem urzadzonko z kieszeni i zacząłem oglądać, i były tam napisy "minuty", "godziny", "dni", "miesiące", "lata" i "OK" więc przycisnąłem kilkukrotnie "minuty" i nadusiłem "OK" i zobaczyłem błyśnięcie ...
nagle nie wiadomo skąd pojawiła się kelnerka i mnie szturchała, powiedziała że siedziałem zapatrzony w nicość i nie reagowałem na to co mówi do momentu aż nie powiedziała "niech pan się odezwie", w dodatku mój kolega zniknął. W ręce trzymałem jakieś dziwne urządzonko, kelnerka powiedziała że cały czas je trzymałem, ale nie miałem pojęcia skąd je mam i do czego służy. Wraz z kelnerką zacząłem je oglądać, i były tam napisy "minuty", "godziny", "dni", "miesiące", "lata" i "OK" więc przycisnąłem kilkukrotnie "minuty" i nadusiłem "OK" i zobaczyłem błyśnięcie ...
Nie wiem skąd ale przy mnie stały dwie kelnerki, tzn jedna coś mówiła a druga patrzyła na mnie zdezorientowanym wzrokiem i chyba tak samo jak ja nie wiedziała co się dzieje a w dodatku zniknął mój kolega. jedna z kelnerek mówi do drugiej że ma wrócić do pracy a nie robić sobie zdjęcia z klientami, stanowczo zaprotestowałem bo przecież nie robiliśmy sobie żadnych zdjęć! Bo ani ja ani kelnerka nie mieliśmy aparatu ale za to ręce trzymałem jakieś dziwne urzadzonko zapytałem je czy to ich, ale one tak jak ja nie wiedziały czym jest ta rzecz, jedna z kelnerek usiadła na miejscu mojego kumpla a druga stała, przyglądaliśmy się urządzonku. Widniały na nim napisy "minuty", "godziny", "dni", "miesiące", "lata" i "OK" więc przycisnąłem kilkukrotnie "minuty" i nadusiłem "OK" i zobaczyłem błyśnięcie ...
Siedzę sobie gadam z kumplem a tu nagle kumpel jest kelnerką ! a druga kelnerka stoi obok i z równym zdziwieniem co kelnerka która przed chwila była moim kumplem. Po drugiej stronie stolika stała trzecia kelnerka i mówiła coś o błyskach i że szef restauracji każe wracać im do pracy a nie się obijać. Zapytałem co się stało i gdzie jest mój kumpel ale żadna z nich nie potrafiła mi powiedzieć dlaczego go tu nie ma. Jedna z kelnerek zauważyła że w dłoni trzymam jakieś urzadzonko, kelnerki się zbliżyły i zaczęliśmy się mu przyglądać. Urządzonko miało napisy "minuty", "godziny", "dni", "miesiące", "lata" i "OK" więc przycisnąłem kilkukrotnie "minuty" i nadusiłem "OK" i zobaczyłem błyśnięcie ...
Nie wiem co się dzieje ! Jakiś facet szarpie kelnerki i drze się że mają wracać do pracy bo je pozwalniają, widząc to wstałem i przywaliłem z całej siły w twarz tego faceta, facet poleciał w stronę baru, przekoziołkował się i zniszczył ściankę na której było bardzo dużo drogich alkoholi. Ludzie zaczęli bić brawo, nagle zauważyłem że coś trzymam, było to dziwne urządzonko, zapytałem kelnerek skąd to mam ale nie umiały odpowiedzieć na to pytanie, na urządzonku były napisy "minuty", "godziny", "dni", "miesiące", "lata" i "OK" więc przycisnąłem kilkukrotnie "minuty" i nadusiłem "OK" i zobaczyłem błyśnięcie ...
Poczułem spoliczkowanie, kolega który siedział naprzeciwko mnie trzyma mnie za ramie i krzyczy "stary ogarnij się ! coś ty zrobił ? bawiłeś się zapominaczem ?", dookoła nas są kelnerki, boli mnie ręką, bar zdewastowany, za barem leżał jakiś pobity facet i ludzie w całej restauracji stali. co się dzieje ? przecież ja siedziałem spokojnie, nie mogłem dokonać takich zniszczeń. Zapytałem kumpla co się stało, a on kazał założyć mi okulary przeciwsłoneczne, wyciągnął z mojej ręki urządzonko które nazwał "Zapominacz"- nie miałem pojęcia że w ogóle je mam a tym bardziej skąd je wziąłem. Kolega ocucił pobitego faceta, kazał wszystkim spojrzeć w jego stronę, podusił coś na Zapominaczu, Zapominacz błysnął i wszyscy ludzie dookoła zrobili takie dziwne miny, ich oczy były zapatrzone w jakiś takiś niebyt. Kolega powiedział że klienci mają wrócić do posiłku, kelnerki do pracy i że mają pamiętać że szef nie został pobity tylko się potknął i upadł na bar.
Wyszliśmy z baru i kolega wytłumaczył że gdy był w ubikacji usłyszał krzyki i brzdęk tłuczonego szkła, wybiegł z ubikacji a cała restauracja była zniszczona, właściciel leżał pobity a ja siedziałem w otoczeniu kelnerek z Zapominaczem w ręku i wtedy zareagował i uratował sytuację.Gdy już mieliśmy się rozstać to jeszcze poprosiłem go abym mógł użyć raz jeszcze Zapominacza, Wszedłem do restauracji, założyłem okulary przeciwsłoneczne, błysnąłem złemu właścicielowi i kazałem oddać restauracje pracownikom, sprzedać majątek a potem rozdać go biednym i kazałem mu też zostać mnichem. Potem wyszedłem z uśmiechem z restauracji, i chciałem rzucić Zapominacz koledze ale zapomniałem że ma kiepski refleks ... kolega nie złapał, Zapominacz upadł na ziemię i wybuchł powodując ogromny błysk, z kumplem byliśmy jak pijani i naćpani, ciągle wszystkiego zapominaliśmy - 2,5 h wracałem do domu bo zapominałem gdzie jestem i jaka jest droga do Tajnej Siedziby a miałem bardzo blisko ... a potem się obudziłem i zacząłem już normalnie egzystować, za to mojego kolegę znaleziono w jednym z gejowskich klubów tenisowych w Berlinie .
Piosenka dnia :
Dobranoc :)
- wstałem o 12:00 i zjadłem obiado-śniadanie
- od 13:00 do 15:00 gadałem z koleżanką(tak ! ja na serio mam koleżanki tzn jedną czy dwie ...)
- od 15:00 do 20:00 nic nie pamiętam, poza wielką białą plamą taką jak poniżej :
- od 20:00 oglądałem "Ligę Niezwykłych Dżentelmenów" - co to w ogóle jest ? Liga - było ich kilku to ok, Niezwykłych - no tak niby byli niezwykli, ale dżentelmenów ? przecież tam była kobieta ! No ale poza tym ich supermoce .... no ale to nic, film nawet przyjemny, przyjął bym takiego Nautilusa z rudą wampirzycą :D :D :D :D :D
Właśnie dowiedziałem się czemu nic nie pamiętam ! Właśnie przyjechała ekipa Przypominaczy i już wiem :
"Węzeł zapomnień "
Otóż o 15:11 zadzwonił kumpel, pracuje jako Facet w Czerni i poprosił mnie o konsultacje w sprawie domniemanego kosmity. Podobno spotkaliśmy się w jego ulubionej restauracji "Błękitna Ostryga", gdy chciał pokazać jedno ze zdjęć obcego w bocznej kieszeni marynarki zauważyłem małe, srebrne urządzonko z kilkoma przyciskami. Gdy powiedziałem co o tym sądzę (że to nie żaden obcy tylko jakiś zdeformowany talib) wypiliśmy kilka drinków, w pewnym momencie kolega poszedł do ubikacji, ale zostawił marynarkę w której było urządzonko więc niepostrzeżenie wyciągnąłem urzadzonko z kieszeni i zacząłem oglądać, i były tam napisy "minuty", "godziny", "dni", "miesiące", "lata" i "OK" więc przycisnąłem kilkukrotnie "minuty" i nadusiłem "OK" i zobaczyłem błyśnięcie ...
nagle nie wiadomo skąd pojawiła się kelnerka i mnie szturchała, powiedziała że siedziałem zapatrzony w nicość i nie reagowałem na to co mówi do momentu aż nie powiedziała "niech pan się odezwie", w dodatku mój kolega zniknął. W ręce trzymałem jakieś dziwne urządzonko, kelnerka powiedziała że cały czas je trzymałem, ale nie miałem pojęcia skąd je mam i do czego służy. Wraz z kelnerką zacząłem je oglądać, i były tam napisy "minuty", "godziny", "dni", "miesiące", "lata" i "OK" więc przycisnąłem kilkukrotnie "minuty" i nadusiłem "OK" i zobaczyłem błyśnięcie ...
Nie wiem skąd ale przy mnie stały dwie kelnerki, tzn jedna coś mówiła a druga patrzyła na mnie zdezorientowanym wzrokiem i chyba tak samo jak ja nie wiedziała co się dzieje a w dodatku zniknął mój kolega. jedna z kelnerek mówi do drugiej że ma wrócić do pracy a nie robić sobie zdjęcia z klientami, stanowczo zaprotestowałem bo przecież nie robiliśmy sobie żadnych zdjęć! Bo ani ja ani kelnerka nie mieliśmy aparatu ale za to ręce trzymałem jakieś dziwne urzadzonko zapytałem je czy to ich, ale one tak jak ja nie wiedziały czym jest ta rzecz, jedna z kelnerek usiadła na miejscu mojego kumpla a druga stała, przyglądaliśmy się urządzonku. Widniały na nim napisy "minuty", "godziny", "dni", "miesiące", "lata" i "OK" więc przycisnąłem kilkukrotnie "minuty" i nadusiłem "OK" i zobaczyłem błyśnięcie ...
Siedzę sobie gadam z kumplem a tu nagle kumpel jest kelnerką ! a druga kelnerka stoi obok i z równym zdziwieniem co kelnerka która przed chwila była moim kumplem. Po drugiej stronie stolika stała trzecia kelnerka i mówiła coś o błyskach i że szef restauracji każe wracać im do pracy a nie się obijać. Zapytałem co się stało i gdzie jest mój kumpel ale żadna z nich nie potrafiła mi powiedzieć dlaczego go tu nie ma. Jedna z kelnerek zauważyła że w dłoni trzymam jakieś urzadzonko, kelnerki się zbliżyły i zaczęliśmy się mu przyglądać. Urządzonko miało napisy "minuty", "godziny", "dni", "miesiące", "lata" i "OK" więc przycisnąłem kilkukrotnie "minuty" i nadusiłem "OK" i zobaczyłem błyśnięcie ...
Nie wiem co się dzieje ! Jakiś facet szarpie kelnerki i drze się że mają wracać do pracy bo je pozwalniają, widząc to wstałem i przywaliłem z całej siły w twarz tego faceta, facet poleciał w stronę baru, przekoziołkował się i zniszczył ściankę na której było bardzo dużo drogich alkoholi. Ludzie zaczęli bić brawo, nagle zauważyłem że coś trzymam, było to dziwne urządzonko, zapytałem kelnerek skąd to mam ale nie umiały odpowiedzieć na to pytanie, na urządzonku były napisy "minuty", "godziny", "dni", "miesiące", "lata" i "OK" więc przycisnąłem kilkukrotnie "minuty" i nadusiłem "OK" i zobaczyłem błyśnięcie ...
Poczułem spoliczkowanie, kolega który siedział naprzeciwko mnie trzyma mnie za ramie i krzyczy "stary ogarnij się ! coś ty zrobił ? bawiłeś się zapominaczem ?", dookoła nas są kelnerki, boli mnie ręką, bar zdewastowany, za barem leżał jakiś pobity facet i ludzie w całej restauracji stali. co się dzieje ? przecież ja siedziałem spokojnie, nie mogłem dokonać takich zniszczeń. Zapytałem kumpla co się stało, a on kazał założyć mi okulary przeciwsłoneczne, wyciągnął z mojej ręki urządzonko które nazwał "Zapominacz"- nie miałem pojęcia że w ogóle je mam a tym bardziej skąd je wziąłem. Kolega ocucił pobitego faceta, kazał wszystkim spojrzeć w jego stronę, podusił coś na Zapominaczu, Zapominacz błysnął i wszyscy ludzie dookoła zrobili takie dziwne miny, ich oczy były zapatrzone w jakiś takiś niebyt. Kolega powiedział że klienci mają wrócić do posiłku, kelnerki do pracy i że mają pamiętać że szef nie został pobity tylko się potknął i upadł na bar.
Wyszliśmy z baru i kolega wytłumaczył że gdy był w ubikacji usłyszał krzyki i brzdęk tłuczonego szkła, wybiegł z ubikacji a cała restauracja była zniszczona, właściciel leżał pobity a ja siedziałem w otoczeniu kelnerek z Zapominaczem w ręku i wtedy zareagował i uratował sytuację.Gdy już mieliśmy się rozstać to jeszcze poprosiłem go abym mógł użyć raz jeszcze Zapominacza, Wszedłem do restauracji, założyłem okulary przeciwsłoneczne, błysnąłem złemu właścicielowi i kazałem oddać restauracje pracownikom, sprzedać majątek a potem rozdać go biednym i kazałem mu też zostać mnichem. Potem wyszedłem z uśmiechem z restauracji, i chciałem rzucić Zapominacz koledze ale zapomniałem że ma kiepski refleks ... kolega nie złapał, Zapominacz upadł na ziemię i wybuchł powodując ogromny błysk, z kumplem byliśmy jak pijani i naćpani, ciągle wszystkiego zapominaliśmy - 2,5 h wracałem do domu bo zapominałem gdzie jestem i jaka jest droga do Tajnej Siedziby a miałem bardzo blisko ... a potem się obudziłem i zacząłem już normalnie egzystować, za to mojego kolegę znaleziono w jednym z gejowskich klubów tenisowych w Berlinie .
Piosenka dnia :
Dobranoc :)
AstroGirl, Dzienniki Superbohaterki 28 stycznia 2012
Nie jest tak, że dziewczynka-antymatematyczka, która do mnie przychodzi jest tępym ogrem, który niczym się nie interesuje. Podczas gdy ja prawię jej wykłady o wyższości dzielenia przez 10 i inne zerzaste liczby, ona później omawia przede mną szeroko osiągnięcia wokalne Rihanny, listę towarzyszek życia Justina Bibera (ojej, to przecież dziecko! XD ) oraz wiele innych mniej lub bardziej ciekawych wydarzeń rozpowszechnianych przez czasopisma opiniotwórcze Bravo oraz Dziewczyna.
Szczególnymi względami mojej małej podopiecznej cieszy się skandalistka Lady Gaga (którą swoją drogą i jak lubię odkąd obejrzałam teledysk Poker Face, a nawet podziwiam, od kiedy dowiedziałam się, że Neil Tennant wpuścił ją do siebie scenę). Usłyszałam potoki zdań o częstotliwości zmian jej fryzur, niesymetryczności zabójczo orginalnego odzienia, obejrzałam bodajże ze trzydzieści plakatów... No a potem poczułam się dłużna i po ostrożnym namyśle pokazałam małej przyjaciółce wyczyn programistów JavaZone:
Wbrew początkowym oczekiwaniom chłodu, marudzenia lub niezrozumienia małej fance performance podobał się bardzo bardzo
I bardzo dobrze, bo mnie niezmiennie, odkąd ten filmik pierwszy raz obejrzałam (na początku października'10), ten filmik rzuca na kolana.
Heh, ta natura programisty ;)
Wracając do tematu - Lady Gaga bynajmniej nie jest artystką, do której nie chciałoby się nawiązywać i zastanawiam się, ile jeszcze takowych nawiązań było. Na pewno jedna w jakimś filmie-parodii dla młodzieży, na pewno słyszałam "ją" dzisiaj w Arturze i zemście Maltazara (jakąś zaletę ten twór musiał jednak mieć :D), może też jeszcze w tej reklamie Tymbarku, co się jeszcze z rok temu pałętała na wizji... No cóż, nie jestem znawcą, w każdym razie mogę pochwalić się jeszcze tym żartem:
I w sumie... taka Lady Gaga podobała mi się najbardziej. Tak wyrazista i nowa, że nawet jeśli tylko jakiś chętny założył sobie białą perukę, to było wiadomo, za kogo się przebiera. Niestety, obawiam się, że stało się to, czego obawiałam się dosłownie od momentu, kiedy natknęłam się na Poker Face - że nam osoba Lady Gagi zblednie, zmęczy się i znormalnieje. No bo na początku, tj. przez pierwsze pół roku, każdą reakcją na jej nową piosenkę było Ale to głupie!, a za parę minut, ledwie ustała melodia, zaczynałam sama śpiewać, bo aż mnie podrzucało. Poker Face, potem Just Dance, Paparazzi, Bad Romance i Alejandro - każda z nich zdobywała mnie niezależnie od siebie i rytm każdej z nich wskakiwał mi automatycznie, kiedy nie słyszałam nic innego.
A teraz? Jakieś Born This Way i (całkiem dobre co prawda) Dance in the Dark, w którym zachowuje się jak Madonna...
Już miałam dodawać wpis, kiedy do pokoju weszła siostra i zaczęła opowiadać o pokrzepiających problemach, którymi zajmują się na studiach, tj. staweczniki, dwupalce, błonotchawki i gnatocośtam oraz wyjaśniać, że nie pchła jest pajęczakiem, tylko kleszcz, bo jest też roztoczem (roztoczą? Trzeba do Miodka zamailować). Teraz wiem, jak się czuła, kiedy opowiadałam o stronicowaniu i różnicach między pamięciami ROM I PROM...
A, i jeszcze coś, co mnie dzisiaj zwaliło z nóg (pomimo że jeszcze leżałam w łóżku):
jak kolejne ubuntu będzie tak userfriendly i responsywne jak obecne, to powinni je nazwać Ubuntu 12.04 Autistic Ameba.
z bash.org.pl
Mam nadzieję, że czytelnicy kojarzą z grubsza, co to jest Ubuntu, a przynajmniej nie przeszkadza im ewentualna niewiedza :) Mnie do szczęścia wystarczyła już sama kombinacja dwóch słów ostatnich słów. No wyobraźcie to sobie...
A na wypadek, gdyby komuś ten post wydał się jeszcze nie dość muzyczny - jedna z nowszych, choć i lepszych piosenek (Lady Gagi rzecz jasna):
piątek, 27 stycznia 2012
Myth , Dziennik Superbohatera 27.01.12 Piątek
Było mi ciężko się rano obudzić, w trakcie jazdy do szkoły było mi strasznie zimno i gardło mnie bolało, lekcje nie były za ciekawe, wszyscy rozmawiali o demonstracji i o tym że trzeba to powtórzyć. Dzień strasznie długo się ciągnął, jak pięciokilogramowa krówka mordoklejka albo boa dusiciel :)
"Wzburzona Mutancica"
Przedwczoraj na pierwszej lekcji specjalizacji chodziłem po klasie (jak to zwykle mam w zwyczaju), wszyscy słuchają muzyki a nauczycielka poszła odebrać telefon. I słyszę takie stukupuku w okno, podchodzę i nagle... cap ! mechaniczne łapy chwytają mnie za ramie i
wyciągają mnie przez okno i wrzucają na dach, moim oczom ukazuje się dziwna istota, wyglądała jak połączenie człowieka z gigantycznym krabem tyle tylko że była wzbogacona o części mechaniczne. Z jej Terminatoro-krabio-emowatych przesadnie czerwonych ust padł dziki krzyk "Uhłuhahuhu łererebereiiiiiii ! gdzie jest KTFL ??!!??!!", ze zdziwieniem się w nią wpatrywałem bo nie wiedziałem kompletnie o co chodzi i nigdy wcześniej nie widziałem Terminatoro-krabo-emo. Powiedziałem jej że nic nie wiem o KTFL i nie była zadowolona, wyrwała antenę i zaczęła mnie nią bić !
Ledwo uciekałem przed ciosami, aż do momentu gdy przypadkowo wypadła jej z mechanicznego ramienia ta antena. Wtedy przystąpiłem do ataku, tzn najpierw chciałem się na nią rzucić ale w trakcie skoku otrzymałem potężne kopnięcie z mechanicznej nogi i prawie zsunąłem się z dachu ! wisiałem na jednej ręce, widziałem że idzie w moim kierunku a nie miałem planu działania. Terminatoro-krabo-emo podeszła nad krawędź nad którą wisiałem i znowu zaczęła krzyczeć "yytahhiiiiii hakuriiiiii anbajajaja ! powiedz bo zginiesz !" i wtedy nagle zauważyłem że pomiędzy nogami miała mały przycisk przycisk w kształcie litery "G" i był podpisany "wdusić aby wywołać eksplozję sa... ", nie doczytałem ostatniego słowa.
Ale się tym nie przejąłem, podciągnąłem się ostatkiem sił i wcisnalem przycisk między nogami Terminatoro-krabo-emo ... i wtedy zaczęła się tak przeraźliwie śmiać,skakać i cieszyć. A potem z jej mechanicznych części zaczęły lecieć iskry i uciekła, a moje ręce nie wytrzymały i się puściłem ... okazało się że 3 cm pode mną był parapet od okna przez które wyciągnęła mnie Termiantoro-Krabo-Emo. No to wszedłem do środka i zamknąłem okno, nikt nie zauważył mojej nieobecności bo wszyscy słuchali muzyki, i w momencie gdy zamykałem okno weszła nauczycielka i kazała mi wrócić na miejsce .
"Manifestacja przeciw ACTA"
Gdy z Jarem dotarliśmy pod galerie handlową nie mogliśmy znaleźć kolegów. Okazało się że są w przeciwległym wejściu, spotkaliśmy się z nimi i podszedł jakiś starszy facet i powiedział że mamy rację i że mamy walczyć bo to teraz nasza Polska i nie możemy pozwolić na drugą komunę. Przyznam że to było motywujące :) Później poszliśmy na plac na którym odbywało się całe przedsięwzięcie, zgubiliśmy połowę kolegów tzn w sumie było nas tylko 4 a ich 8 ale się liczy że to oni się zgubili a nie my. Staliśmy koło transparentu wyrażającego ogólne niezadowolenie obywateli tego kraju, na transparencie widniał napis "kur*a mać !" (ocenzurowałem). Potem rozpoczął się przemarsz (było nas około 10 000 a nie jak podają media 5000). Do momentu zaplanowanego wszystko było ok, a potem ludzie dalej chcieli maszerować więc maszerowaliśmy! chyba przeszliśmy z 30 km.
Podczas całego przemarszu przydarzyło się kilka ciekawych sytuacji, np w pewnym momencie podeszła do mnie jakaś dziewczyna (!) i zapytała "szukasz miłości na jedną noc ?" to było trochę dziwne gdyż akurat kilka chwil wcześniej ściągnąłem maskę i było widać moją twarz (!), odpowiedziałem jej "nie, ale tu kolega szuka" i pokazem na kumpla (dlaczego powiedziałem nie ? no bo tak jakoś ... bo była gruba, była emo i była głupia), ona się tak dziwnie na mnie popatrzyła i poszła szczekać (tak, miała niebywale ciekawą funkcje - umiała szczekać jak piesek). Innym niezwykłym przykładem niezwykle niezwykłej sytuacji był niezwykły moment w którym jedna dziewczyna robiła drugiej zdjęcie a ja podbiegłem i zrobiłem sobie z nią zdjęcie, a potem podszedłem (jako pierwszy) do kordonu policjantów z tarczami i pałkami i powiedziałem "dzień dobry ! czy mogę zrobić sobie z wami zdjęcie ?" nie usłyszałem sprzeciwu to przyjąłem pozę do zdjęcia i nagle rzuciła się na mnie ta dziewczyna co to przed chwilą sobie z nią zrobiłem zdjęcie. A potem przyleciał brat mojego kumpla i koleżanka tej dziewczyny a potem cała masa ludzi i zrobiliśmy takie grupowe zdjęcie i krzyczeliśmy "demonstracja pokojowa" :) a potem jakoś się rozstaliśmy i nie wziąłem numeru . Reszta ciekawych informacji jest zbyt mało ciekawa żeby o niej opowiedzieć.
Gdy demonstracja pokojowa zaczęła się przeradzać w pełną chamskich kiboli dewastację miasta to daliśmy sobie spokój i poszliśmy (bo nie miałem stroju Mytha, jedyne co miałem to torbę (listonosza - tak nazywają moją torbę koledzy), sok z kaktusa i zapiekankę. Około 22:30 byłem w domu. Ogólnie to dobre wrażenia mam z manifestacji, oby była powtórka bo nie można pozwolić rządowi na takie działania !szkoda tylko że są ci agresywni kibole, ktoś kiedyś niedawno powiedział : "kibole przyłączyli by isędo amtek z dziećmi byle tylko zrobić rozpierduchę"- moim zdaniem to racja .
Filmik z protestu :
Piosenka dnia :
"Wzburzona Mutancica"
Przedwczoraj na pierwszej lekcji specjalizacji chodziłem po klasie (jak to zwykle mam w zwyczaju), wszyscy słuchają muzyki a nauczycielka poszła odebrać telefon. I słyszę takie stukupuku w okno, podchodzę i nagle... cap ! mechaniczne łapy chwytają mnie za ramie i
wyciągają mnie przez okno i wrzucają na dach, moim oczom ukazuje się dziwna istota, wyglądała jak połączenie człowieka z gigantycznym krabem tyle tylko że była wzbogacona o części mechaniczne. Z jej Terminatoro-krabio-emowatych przesadnie czerwonych ust padł dziki krzyk "Uhłuhahuhu łererebereiiiiiii ! gdzie jest KTFL ??!!??!!", ze zdziwieniem się w nią wpatrywałem bo nie wiedziałem kompletnie o co chodzi i nigdy wcześniej nie widziałem Terminatoro-krabo-emo. Powiedziałem jej że nic nie wiem o KTFL i nie była zadowolona, wyrwała antenę i zaczęła mnie nią bić !Ledwo uciekałem przed ciosami, aż do momentu gdy przypadkowo wypadła jej z mechanicznego ramienia ta antena. Wtedy przystąpiłem do ataku, tzn najpierw chciałem się na nią rzucić ale w trakcie skoku otrzymałem potężne kopnięcie z mechanicznej nogi i prawie zsunąłem się z dachu ! wisiałem na jednej ręce, widziałem że idzie w moim kierunku a nie miałem planu działania. Terminatoro-krabo-emo podeszła nad krawędź nad którą wisiałem i znowu zaczęła krzyczeć "yytahhiiiiii hakuriiiiii anbajajaja ! powiedz bo zginiesz !" i wtedy nagle zauważyłem że pomiędzy nogami miała mały przycisk przycisk w kształcie litery "G" i był podpisany "wdusić aby wywołać eksplozję sa... ", nie doczytałem ostatniego słowa.
Ale się tym nie przejąłem, podciągnąłem się ostatkiem sił i wcisnalem przycisk między nogami Terminatoro-krabo-emo ... i wtedy zaczęła się tak przeraźliwie śmiać,skakać i cieszyć. A potem z jej mechanicznych części zaczęły lecieć iskry i uciekła, a moje ręce nie wytrzymały i się puściłem ... okazało się że 3 cm pode mną był parapet od okna przez które wyciągnęła mnie Termiantoro-Krabo-Emo. No to wszedłem do środka i zamknąłem okno, nikt nie zauważył mojej nieobecności bo wszyscy słuchali muzyki, i w momencie gdy zamykałem okno weszła nauczycielka i kazała mi wrócić na miejsce .
"Manifestacja przeciw ACTA"
Gdy z Jarem dotarliśmy pod galerie handlową nie mogliśmy znaleźć kolegów. Okazało się że są w przeciwległym wejściu, spotkaliśmy się z nimi i podszedł jakiś starszy facet i powiedział że mamy rację i że mamy walczyć bo to teraz nasza Polska i nie możemy pozwolić na drugą komunę. Przyznam że to było motywujące :) Później poszliśmy na plac na którym odbywało się całe przedsięwzięcie, zgubiliśmy połowę kolegów tzn w sumie było nas tylko 4 a ich 8 ale się liczy że to oni się zgubili a nie my. Staliśmy koło transparentu wyrażającego ogólne niezadowolenie obywateli tego kraju, na transparencie widniał napis "kur*a mać !" (ocenzurowałem). Potem rozpoczął się przemarsz (było nas około 10 000 a nie jak podają media 5000). Do momentu zaplanowanego wszystko było ok, a potem ludzie dalej chcieli maszerować więc maszerowaliśmy! chyba przeszliśmy z 30 km.
Podczas całego przemarszu przydarzyło się kilka ciekawych sytuacji, np w pewnym momencie podeszła do mnie jakaś dziewczyna (!) i zapytała "szukasz miłości na jedną noc ?" to było trochę dziwne gdyż akurat kilka chwil wcześniej ściągnąłem maskę i było widać moją twarz (!), odpowiedziałem jej "nie, ale tu kolega szuka" i pokazem na kumpla (dlaczego powiedziałem nie ? no bo tak jakoś ... bo była gruba, była emo i była głupia), ona się tak dziwnie na mnie popatrzyła i poszła szczekać (tak, miała niebywale ciekawą funkcje - umiała szczekać jak piesek). Innym niezwykłym przykładem niezwykle niezwykłej sytuacji był niezwykły moment w którym jedna dziewczyna robiła drugiej zdjęcie a ja podbiegłem i zrobiłem sobie z nią zdjęcie, a potem podszedłem (jako pierwszy) do kordonu policjantów z tarczami i pałkami i powiedziałem "dzień dobry ! czy mogę zrobić sobie z wami zdjęcie ?" nie usłyszałem sprzeciwu to przyjąłem pozę do zdjęcia i nagle rzuciła się na mnie ta dziewczyna co to przed chwilą sobie z nią zrobiłem zdjęcie. A potem przyleciał brat mojego kumpla i koleżanka tej dziewczyny a potem cała masa ludzi i zrobiliśmy takie grupowe zdjęcie i krzyczeliśmy "demonstracja pokojowa" :) a potem jakoś się rozstaliśmy i nie wziąłem numeru . Reszta ciekawych informacji jest zbyt mało ciekawa żeby o niej opowiedzieć.
Gdy demonstracja pokojowa zaczęła się przeradzać w pełną chamskich kiboli dewastację miasta to daliśmy sobie spokój i poszliśmy (bo nie miałem stroju Mytha, jedyne co miałem to torbę (listonosza - tak nazywają moją torbę koledzy), sok z kaktusa i zapiekankę. Około 22:30 byłem w domu. Ogólnie to dobre wrażenia mam z manifestacji, oby była powtórka bo nie można pozwolić rządowi na takie działania !szkoda tylko że są ci agresywni kibole, ktoś kiedyś niedawno powiedział : "kibole przyłączyli by isędo amtek z dziećmi byle tylko zrobić rozpierduchę"- moim zdaniem to racja .
Filmik z protestu :
Piosenka dnia :
AstroGirl, Dzienniki Superbohaterki 27 stycznia 2012
Tak zaobserwowałam - Myth chyba nie uwierzył, dlaczego prezydent nie naprawił mu telefonu. No cóż, trzeba przyznać, że mało komu udało się dotychczas wlecieć przez okno do "Białego Domu" bez umówienia się, zanim prezydent zdążył posprzątać.
Co do protestu - zastanawia mnie, co by było, gdyby jednak Myth poleciał w masce Mytha. Z pewnością byłby trochę bardziej masłomaślany, ale może za to łatwiej byłoby mu spławić emo beczułkę.
A dzisiaj znów odrobina porannego radia.
Jak to trąbią we wszystkich stacjach, protesty przeciw ACTA wcale nie ustały, cała Polska lata z transparentami. Specjaliści są zadziwieni, ponieważ jak to mówią ACTA uderza w koncerny zarabiające majątek na nielegalnym rozpowszechnianiu utworów, a nie w zwykłego użytkownika, który wrzuci sobie filmik na YouTube czy link na FaceBooka. No tak! A oni myślą, że miliony internautów korzystają z czyich usług, kiedy ściągają film lub muzykę? Przecież gros ludzi nie będzie miało co robić w sieci (ani pewnie i na tym blogu XD), kiedy znikną te koncerny takie jak Wrzuta czy YouTube.
Tylko Chomika, tylko Chomika żal...
Ekhm. Bardzo ciekawy był wywiad Moniki Olejnik z niejakim Michałem Boni na Radio Zet około 8:20. Pan Michał, pomimo tego że po politycznemu pląta się we własnych słowach, powiedział nam sporo mądrych rzeczy, jak to, że ACTA, nad którą pierwsze prace rozpoczęły się już w 2006, nie była wcale obmyślana pod kątem Internetu, a zwykłej ochrony praw autorskich i pod tym względem się za bardzo nie rozwinęła (jak znam naszych polityków, to z pewnością ani pod tym, ani pod żadnym innym Xq). Jednakże pani Monika (całkiem jakgdyby mówiła w moim imieniu) ściągnęła go na ziemię i przypomniała, że największym problemem nie jest tu sama treść tego ACTA, która jest w zasadzie niegroźna, co sposób, w jaki została "wprowadzona", co było tak dziwne że aż podejrzane. Że tylne drzwi, że po cichu, bez opinii publicznej i organizacji pozarządowych... To że przedstawiono jak na komisji dotyczącej rolnictwa tak nie spodobało się Niemcom, że ją odrzucili (Ej! Ludzie! Niemieckie hostingi!!!), a dzięki dociekliwości czeskich "Zielonych" (a więc to oni!) problem dopiero został wyciągnięty na światło dzienne. Ponadto pan Michał wydaje się być wysoce zaaferowany sprawami młodzieży, bo zastanawiał się, czy nie wyjść tam do nich na przeciw i nie spróbować się dogadać (ojej, nie bardzo bym radziła :( ), a kiedy pani Monika zacytowała jedną z myśli przewodnich buntowników, tj. Boni na Madagaskar, po półtorej sekundy zaskoczenia wyraził podziw dla historycznej wiedzy ówczesnych młodych. Ba - przez chwilę rozważał nawet, czy może nawet faktycznie tam się nie udać. Bo u nich tak ładnie i ciepło, a u nas ciągle zima...
Pisałam kiedyś o problemach/obserwacjach/rozterkach, jakie przeżywają prowadzący Radio ESKA. Dzisiaj ciąg dalszy omawiania mądrych tytułów gazetowych. Po pierwsze: dla Minister edukacji, która wedle SuperEkspresu chowa głowę w piasek rada, żeby nie próbowała robić tego typu rzeczy na takim mrozie (jak wiadomo dla temperatury dążącej do zera absolutnego, piasek dąży do bycia betonem). Po drugie: Fakt ostrzega Uwaga na płatki, a prowadząca uzupełnia grobowo: owszem są zdrowe, ale... [chwila napięcia] nie odchudzają.
Wiadomo. Jak się je płatki, to trzeba dużo biegać, najlepiej jak te płatki w reklamie, które uprawiają kanibalizm.
Dyskusja rodziców (którzy nie są superbohaterami) o mechaniźmie dachu nad stadionem na 2012:
Tata: Ale ten dach im się dziwnie rozwija.
Mama: Ale jak to się w ogóle trzyma?
Tata: O, widzisz, tam promieniście takie druty są cienkie. One są przyczepione w całym obwodzie tego ich stadionu i po nich się przesuwa ta płachta.
Mama: No ale jak te druty się trzymają? One chyba ciężkie są? Tam chyba pośrodku tego stadionu musi chyba taka kolumna być, co to podtrzymuje.
Tata: Nie, nie: tam boisko mają.
Mama: A no tak.
Zmieniłam nastawienie do forum Whomanistyki, na którym zarejestrowałam się wczoraj. Osochozi? Oczywiście moje pierwsze forum i tamto równać się nie mogą, jednakże już po napisaniu drugiego (!) posta w pierwszym lepszym temacie, który mnie zainteresował (zawsze tak robię), profil mojej osoby został na wskroś ogarnięty, moja osobowość zanalizowana, a predyspozycje rozpoznane i zostałam przez kilkoro nowych koleżanek przekierowana natychmiast do tematu poświęconego zachwytom nad moim najulubieńszym Doctorem i odtwarzającym go Paulem McGannem. Dotychczas koleżanka Dagens musiała zajmować się tematem sama, ale jakoże doszłam ja, postanowiłam niezwocznie wspomóc ją w obywatelskim obowiązku.
I znowu postanowienia pójścia spać przed drugą w nocy wzięło w łeb (albo w łep - obie formy są poprawne
).I na koniec coś nie tylko w nawiązaniu do ACTA, ale przede wszystkim dla pani Jarockiej, którą dzisiaj wszyscy żegnali - nic nie może wiecznie trwać :(
Subskrybuj:
Posty (Atom)